Λοιμώξεις από Clostridioides difficile στους ηλικιωμένους ασθενείς: παράγοντες κινδύνου, ανοσολογικές ιδιαιτερότητες και μη αντιμικροβιακές θεραπευτικές προσεγγίσεις

Η λοίμωξη από Clostridioides difficile (CDI) αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας και μία από τις συχνότερες αιτίες νοσοκομειακής διάρροιας, με δυσανάλογα αυξημένη επίπτωση, νοσηρότητα και θνητότητα στους ηλικιωμένους ασθενείς. Η ευπάθεια των ηλικιωμένων αντανακλά τη δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ χαρακτηριστικών του ξενιστή, εξωγενών εκθέσεων και διαταραχών του εντερικού μικροβιώματος. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η πολύπλευρη προσέγγιση της CDI στους ηλικιωμένους, με έμφαση στους παράγοντες κινδύνου, τις ανοσολογικές ιδιαιτερότητες και τις σύγχρονες μη αντιμικροβιακές στρατηγικές αντιμετώπισης, καθώς και στα προληπτικά μέτρα. Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας μέσω ηλεκτρονικών βάσεων δεδομένων, με επιλογή μελετών στην αγγλική γλώσσα, κυρίως της τελευταίας δεκαετίας, συμπεριλαμβανομένων ανασκοπήσεων, τυχαιοποιημένων κλινικών μελετών και μετα-αναλύσεων. Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η ηλικία άνω των 65 ετών αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου, ενώ η ευπάθεια (frailty), η πολυνοσηρότητα και η έκθεση σε αντιβιοτικά, σε συνδυασμό με τη συχνή επαφή με το σύστημα υγείας, ενισχύουν την πιθανότητα εμφάνισης της νόσου. Σε επίπεδο παθοφυσιολογίας, η ανοσογήρανση και το inflammaging οδηγούν σε δυσλειτουργία της έμφυτης και επίκτητης ανοσίας, επηρεάζοντας την αποτελεσματική εξουδετέρωση των τοξινών του παθογόνου. Παράλληλα, η δυσβίωση του εντερικού μικροβιώματος και η επακόλουθη απώλεια της αντίστασης έναντι του αποικισμού ευνοούν την υπερανάπτυξη του C. difficile. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς εμφανίζουν αυξημένα ποσοστά υποτροπών, γεγονός που αντανακλά την πολυπαραγοντική φύση της νόσου και επιβαρύνει σημαντικά την πρόγνωση. Η επίπτωση της νόσου επεκτείνεται στη λειτουργική έκπτωση και την απώλεια αυτονομίας, οδηγώντας συχνά σε ανάγκη για μακροχρόνια φροντίδα και αυξημένη επαφή με δομές υγείας, γεγονός που ενισχύει περαιτέρω τον κίνδυνο. Στον θεραπευτικό τομέα, αναδεικνύεται η σημασία στρατηγικών που υπερβαίνουν την αποκλειστική χρήση αντιβιοτικών, τα οποία μπορούν να συμβάλουν στη διατήρηση ενός φαύλου κύκλου δυσβίωσης και υποτροπών. Η μεταμόσχευση μικροβιώματος κοπράνων (FMT), μέσω της αποκατάστασης του μικροβιώματος, και το μονοκλωνικό αντίσωμα bezlotoxumab, μέσω της εξουδετέρωσης της τοξίνης Β, συμβάλλουν κυρίως στη μείωση των υποτροπών. Συμπερασματικά, η CDI στους ηλικιωμένους αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολυπλοκότητας που χαρακτηρίζει τη γηριατρική λοίμωξη, όπου η ανοσιακή απάντηση, το μικροβίωμα και οι παράγοντες του ξενιστή αλληλεπιδρούν δυναμικά, καθορίζοντας την έκβαση της νόσου. Η παρούσα εργασία αναδεικνύει την ανάγκη για ολιστική και εξατομικευμένη προσέγγιση στους ηλικιωμένους ασθενείς, με στόχο τη διακοπή αυτού του παθοφυσιολογικού κύκλου και τη μείωση των υποτροπών. Παράλληλα, υπογραμμίζει την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα, ιδίως στον τομέα της ανοσολογικής απόκρισης των ηλικιωμένων και της ανάπτυξης νέων προληπτικών παρεμβάσεων, όπως τα εμβόλια.

Authors dc:creator

• Κατσάμπουλα Μαρία Όλγα
• Katsampoula Maria Olga

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5425060

OAI record oai:identifier

https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5425060