Διάσωση της αυχενικής περίδεσης μετά από 24 εβδομάδες και επακόλουθος τοκετός μετά από 34 εβδομάδες κύησης

Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις της σύγχρονης μαιευτικής, καθώς συνδέεται άμεσα με αυξημένη περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα, αλλά και με μακροχρόνιες επιπλοκές για το νεογνό, όπως νευροαναπτυξιακές διαταραχές, χρόνια πνευμονοπάθεια και αισθητηριακές δυσλειτουργίες. Σύμφωνα με τα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, περίπου 15 εκατομμύρια νεογνά γεννώνται πρόωρα κάθε χρόνο παγκοσμίως, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης αντιμετώπισης των παραγόντων κινδύνου. Μία από τις βασικές αιτίες περιγεννητικής θνησιμότητας και νοσηρότητας αποτελεί η ακραία προωρότητα και ορίζεται ως η γέννηση του εμβρύου κάτω από τις 28 εβδομάδες κύησης. Η επιβίωση ενός νεογνού αυξάνεται εκθετικά με κάθε επιπλέον εβδομάδα κύησης . Τα ποσοστά επιβίωσης ενός νεογνού είναι 0,7% στις <24 εβδομάδες κύησης, 31,0% στις 24 εβδομάδες, 59,0% στις 25 εβδομάδες και 75,0% στις 26 εβδομάδες. Ωστόσο, σχεδόν τα μισά από τα επιζώντα νεογνά που γεννιούνται πριν από τις 25 εβδομάδες κύησης πάσχουν από μία τουλάχιστον αναπηρία, παρόλο που οι τεχνικές και νεογνικές στρατηγικές υγειονομικής περίθαλψης βελτιώνονται κάθε χρόνο. Επακολούθως , η πρόληψη της ακραίας προωρότητας είναι ύψιστης σημασίας. Αρκετές παθολογικές οδοί έχουν ενοχοποιηθεί ότι προκαλούν ακραία προωρότητα, όπως η τραχηλική ανεπάρκεια. Η αιτιολογία του πρόωρου τοκετού είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει λοιμώδεις, φλεγμονώδεις, ενδοκρινικούς και μηχανικούς παράγοντες. Στο πλαίσιο των μηχανικών αιτιών, η τραχηλική ανεπάρκεια αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παθολογικές καταστάσεις που οδηγούν σε πρόωρη απώλεια κύησης, ιδιαίτερα κατά το δεύτερο τρίμηνο. Η τραχηλική ανεπάρκεια χαρακτηρίζεται από ανώδυνη διαστολή και εξάλειψη του τραχήλου, χωρίς την παρουσία συσπάσεων της μήτρας, οδηγώντας σε πρόπτωση των εμβρυϊκών υμένων και τελικά σε πρόωρο τοκετό. Η έγκαιρη αναγνώριση και η κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση είναι καθοριστικής σημασίας για τη βελτίωση της πρόγνωσης. Η περίδεση τραχήλου αποτελεί μία από τις κύριες παρεμβάσεις για την πρόληψη πρόωρου τοκετού σε επιλεγμένες ομάδες ασθενών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επείγουσα περίδεση τραχήλου (rescue cerclage), η οποία εφαρμόζεται σε προχωρημένες περιπτώσεις τραχηλικής ανεπάρκειας και παραμένει αντικείμενο έντονης επιστημονικής συζήτησης. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η εκτενής ανάλυση της τραχηλικής ανεπάρκειας, η παρουσίαση των σύγχρονων κατευθυντήριων οδηγιών σχετικά με την περίδεση τραχήλου και η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της επείγουσας περίδεσης μέσω της διεθνούς βιβλιογραφίας και της παρουσίασης κλινικού περιστατικού.

Authors dc:creator

• Μπατσακούτσας Βασίλειος
• Mpatsakoutsas Vasileios

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5410132

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5410132