{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5410132"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5410132","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διάσωση της αυχενικής περίδεσης μετά από 24 εβδομάδες και επακόλουθος τοκετός μετά από 34 εβδομάδες κύησης","abstract":"Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις της σύγχρονης μαιευτικής, καθώς συνδέεται άμεσα με αυξημένη περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα, αλλά και με μακροχρόνιες επιπλοκές για το νεογνό, όπως νευροαναπτυξιακές διαταραχές, χρόνια πνευμονοπάθεια και αισθητηριακές δυσλειτουργίες. Σύμφωνα με τα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, περίπου 15 εκατομμύρια νεογνά γεννώνται πρόωρα κάθε χρόνο παγκοσμίως, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης αντιμετώπισης των παραγόντων κινδύνου. Μία από τις βασικές αιτίες περιγεννητικής θνησιμότητας και νοσηρότητας αποτελεί η ακραία προωρότητα και ορίζεται ως η γέννηση του εμβρύου κάτω από τις 28 εβδομάδες κύησης. Η επιβίωση ενός νεογνού αυξάνεται εκθετικά με κάθε επιπλέον εβδομάδα κύησης . Τα ποσοστά επιβίωσης ενός νεογνού είναι 0,7% στις <24 εβδομάδες κύησης, 31,0% στις 24 εβδομάδες, 59,0% στις 25 εβδομάδες και 75,0% στις 26 εβδομάδες. Ωστόσο, σχεδόν τα μισά από τα επιζώντα νεογνά που γεννιούνται πριν από τις 25 εβδομάδες κύησης πάσχουν από μία τουλάχιστον αναπηρία, παρόλο που οι τεχνικές και νεογνικές στρατηγικές υγειονομικής περίθαλψης βελτιώνονται κάθε χρόνο. Επακολούθως , η πρόληψη της ακραίας προωρότητας είναι ύψιστης σημασίας. Αρκετές παθολογικές οδοί έχουν ενοχοποιηθεί ότι προκαλούν ακραία προωρότητα, όπως η τραχηλική ανεπάρκεια. Η αιτιολογία του πρόωρου τοκετού είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει λοιμώδεις, φλεγμονώδεις, ενδοκρινικούς και μηχανικούς παράγοντες. Στο πλαίσιο των μηχανικών αιτιών, η τραχηλική ανεπάρκεια αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παθολογικές καταστάσεις που οδηγούν σε πρόωρη απώλεια κύησης, ιδιαίτερα κατά το δεύτερο τρίμηνο. Η τραχηλική ανεπάρκεια χαρακτηρίζεται από ανώδυνη διαστολή και εξάλειψη του τραχήλου, χωρίς την παρουσία συσπάσεων της μήτρας, οδηγώντας σε πρόπτωση των εμβρυϊκών υμένων και τελικά σε πρόωρο τοκετό. Η έγκαιρη αναγνώριση και η κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση είναι καθοριστικής σημασίας για τη βελτίωση της πρόγνωσης. Η περίδεση τραχήλου αποτελεί μία από τις κύριες παρεμβάσεις για την πρόληψη πρόωρου τοκετού σε επιλεγμένες ομάδες ασθενών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επείγουσα περίδεση τραχήλου (rescue cerclage), η οποία εφαρμόζεται σε προχωρημένες περιπτώσεις τραχηλικής ανεπάρκειας και παραμένει αντικείμενο έντονης επιστημονικής συζήτησης. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η εκτενής ανάλυση της τραχηλικής ανεπάρκειας, η παρουσίαση των σύγχρονων κατευθυντήριων οδηγιών σχετικά με την περίδεση τραχήλου και η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της επείγουσας περίδεσης μέσω της διεθνούς βιβλιογραφίας και της παρουσίασης κλινικού περιστατικού.","abstract_html":"Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις της σύγχρονης μαιευτικής, καθώς συνδέεται άμεσα με αυξημένη περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα, αλλά και με μακροχρόνιες επιπλοκές για το νεογνό, όπως νευροαναπτυξιακές διαταραχές, χρόνια πνευμονοπάθεια και αισθητηριακές δυσλειτουργίες. Σύμφωνα με τα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, περίπου 15 εκατομμύρια νεογνά γεννώνται πρόωρα κάθε χρόνο παγκοσμίως, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης αντιμετώπισης των παραγόντων κινδύνου. Μία από τις βασικές αιτίες περιγεννητικής θνησιμότητας και νοσηρότητας αποτελεί η ακραία προωρότητα και ορίζεται ως η γέννηση του εμβρύου κάτω από τις 28 εβδομάδες κύησης. Η επιβίωση ενός νεογνού αυξάνεται εκθετικά με κάθε επιπλέον εβδομάδα κύησης . Τα ποσοστά επιβίωσης ενός νεογνού είναι 0,7% στις <24 εβδομάδες κύησης, 31,0% στις 24 εβδομάδες, 59,0% στις 25 εβδομάδες και 75,0% στις 26 εβδομάδες. Ωστόσο, σχεδόν τα μισά από τα επιζώντα νεογνά που γεννιούνται πριν από τις 25 εβδομάδες κύησης πάσχουν από μία τουλάχιστον αναπηρία, παρόλο που οι τεχνικές και νεογνικές στρατηγικές υγειονομικής περίθαλψης βελτιώνονται κάθε χρόνο. Επακολούθως , η πρόληψη της ακραίας προωρότητας είναι ύψιστης σημασίας. Αρκετές παθολογικές οδοί έχουν ενοχοποιηθεί ότι προκαλούν ακραία προωρότητα, όπως η τραχηλική ανεπάρκεια. Η αιτιολογία του πρόωρου τοκετού είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει λοιμώδεις, φλεγμονώδεις, ενδοκρινικούς και μηχανικούς παράγοντες. Στο πλαίσιο των μηχανικών αιτιών, η τραχηλική ανεπάρκεια αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παθολογικές καταστάσεις που οδηγούν σε πρόωρη απώλεια κύησης, ιδιαίτερα κατά το δεύτερο τρίμηνο. Η τραχηλική ανεπάρκεια χαρακτηρίζεται από ανώδυνη διαστολή και εξάλειψη του τραχήλου, χωρίς την παρουσία συσπάσεων της μήτρας, οδηγώντας σε πρόπτωση των εμβρυϊκών υμένων και τελικά σε πρόωρο τοκετό. Η έγκαιρη αναγνώριση και η κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση είναι καθοριστικής σημασίας για τη βελτίωση της πρόγνωσης. Η περίδεση τραχήλου αποτελεί μία από τις κύριες παρεμβάσεις για την πρόληψη πρόωρου τοκετού σε επιλεγμένες ομάδες ασθενών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επείγουσα περίδεση τραχήλου (rescue cerclage), η οποία εφαρμόζεται σε προχωρημένες περιπτώσεις τραχηλικής ανεπάρκειας και παραμένει αντικείμενο έντονης επιστημονικής συζήτησης. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η εκτενής ανάλυση της τραχηλικής ανεπάρκειας, η παρουσίαση των σύγχρονων κατευθυντήριων οδηγιών σχετικά με την περίδεση τραχήλου και η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της επείγουσας περίδεσης μέσω της διεθνούς βιβλιογραφίας και της παρουσίασης κλινικού περιστατικού.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπατσακούτσας Βασίλειος","Mpatsakoutsas Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:34Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5410132"],"render_values":[{"text":"uoadl:5410132","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410132","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπατσακούτσας Βασίλειος","Mpatsakoutsas Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5410132","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410132"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις της σύγχρονης μαιευτικής, καθώς συνδέεται άμεσα με αυξημένη περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα, αλλά και με μακροχρόνιες επιπλοκές για το νεογνό, όπως νευροαναπτυξιακές διαταραχές, χρόνια πνευμονοπάθεια και αισθητηριακές δυσλειτουργίες. Σύμφωνα με τα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, περίπου 15 εκατομμύρια νεογνά γεννώνται πρόωρα κάθε χρόνο παγκοσμίως, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης αντιμετώπισης των παραγόντων κινδύνου. Μία από τις βασικές αιτίες περιγεννητικής θνησιμότητας και νοσηρότητας αποτελεί η ακραία προωρότητα και ορίζεται ως η γέννηση του εμβρύου κάτω από τις 28 εβδομάδες κύησης. Η επιβίωση ενός νεογνού αυξάνεται εκθετικά με κάθε επιπλέον εβδομάδα κύησης . Τα ποσοστά επιβίωσης ενός νεογνού είναι 0,7% στις <24 εβδομάδες κύησης, 31,0% στις 24 εβδομάδες, 59,0% στις 25 εβδομάδες και 75,0% στις 26 εβδομάδες. Ωστόσο, σχεδόν τα μισά από τα επιζώντα νεογνά που γεννιούνται πριν από τις 25 εβδομάδες κύησης πάσχουν από μία τουλάχιστον αναπηρία, παρόλο που οι τεχνικές και νεογνικές στρατηγικές υγειονομικής περίθαλψης βελτιώνονται κάθε χρόνο. Επακολούθως , η πρόληψη της ακραίας προωρότητας είναι ύψιστης σημασίας. Αρκετές παθολογικές οδοί έχουν ενοχοποιηθεί ότι προκαλούν ακραία προωρότητα, όπως η τραχηλική ανεπάρκεια. Η αιτιολογία του πρόωρου τοκετού είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει λοιμώδεις, φλεγμονώδεις, ενδοκρινικούς και μηχανικούς παράγοντες. Στο πλαίσιο των μηχανικών αιτιών, η τραχηλική ανεπάρκεια αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παθολογικές καταστάσεις που οδηγούν σε πρόωρη απώλεια κύησης, ιδιαίτερα κατά το δεύτερο τρίμηνο. Η τραχηλική ανεπάρκεια χαρακτηρίζεται από ανώδυνη διαστολή και εξάλειψη του τραχήλου, χωρίς την παρουσία συσπάσεων της μήτρας, οδηγώντας σε πρόπτωση των εμβρυϊκών υμένων και τελικά σε πρόωρο τοκετό. Η έγκαιρη αναγνώριση και η κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση είναι καθοριστικής σημασίας για τη βελτίωση της πρόγνωσης. Η περίδεση τραχήλου αποτελεί μία από τις κύριες παρεμβάσεις για την πρόληψη πρόωρου τοκετού σε επιλεγμένες ομάδες ασθενών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επείγουσα περίδεση τραχήλου (rescue cerclage), η οποία εφαρμόζεται σε προχωρημένες περιπτώσεις τραχηλικής ανεπάρκειας και παραμένει αντικείμενο έντονης επιστημονικής συζήτησης. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η εκτενής ανάλυση της τραχηλικής ανεπάρκειας, η παρουσίαση των σύγχρονων κατευθυντήριων οδηγιών σχετικά με την περίδεση τραχήλου και η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της επείγουσας περίδεσης μέσω της διεθνούς βιβλιογραφίας και της παρουσίασης κλινικού περιστατικού.","Preterm birth remains one of the most significant challenges in თანამედროვე obstetrics, as it is directly associated with increased perinatal morbidity and mortality, as well as long-term neonatal complications, including neurodevelopmental disorders, chronic lung disease, and sensory impairments. According to World Health Organization data, approximately 15 million neonates are born preterm each year worldwide, underscoring the importance of prevention and the timely management of risk factors. Extreme prematurity constitutes one of the leading causes of perinatal mortality and morbidity and is defined as the delivery of the fetus before 28 weeks of gestation. Neonatal survival increases exponentially with each additional week of gestation. Survival rates are approximately 0.7% at <24 weeks of gestation, 31.0% at 24 weeks, 59.0% at 25 weeks, and 75.0% at 26 weeks. However, nearly half of the surviving neonates born before 25 weeks of gestation suffer from at least one disability, despite the continuous annual improvements in neonatal care techniques and management strategies. Consequently, the prevention of extreme prematurity is of paramount importance. Several pathological pathways have been implicated in the development of extreme prematurity, including cervical insufficiency. The etiology of preterm birth is multifactorial and includes infectious, inflammatory, endocrine, and mechanical factors. Among the mechanical causes, cervical insufficiency represents one of the most significant pathological conditions leading to premature pregnancy loss, particularly during the second trimester. Cervical insufficiency is characterized by painless cervical dilation and effacement in the absence of uterine contractions, resulting in prolapse of the fetal membranes and ultimately preterm delivery. Early recognition and appropriate therapeutic intervention are crucial for improving prognosis. Cervical cerclage constitutes one of the principal interventions for the prevention of preterm birth in selected patient populations. Of particular interest is emergency cervical cerclage (rescue cerclage), which is applied in advanced cases of cervical insufficiency and remains a subject of considerable scientific debate. The aim of the present study is to provide a comprehensive analysis of cervical insufficiency, present the current guidelines regarding cervical cerclage, and evaluate the effectiveness of emergency cerclage through a review of the international literature and the presentation of a clinical case."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διάσωση της αυχενικής περίδεσης μετά από 24 εβδομάδες και επακόλουθος τοκετός μετά από 34 εβδομάδες κύησης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπατσακούτσας Βασίλειος","Mpatsakoutsas Vasileios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις της σύγχρονης μαιευτικής, καθώς συνδέεται άμεσα με αυξημένη περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα, αλλά και με μακροχρόνιες επιπλοκές για το νεογνό, όπως νευροαναπτυξιακές διαταραχές, χρόνια πνευμονοπάθεια και αισθητηριακές δυσλειτουργίες. Σύμφωνα με τα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, περίπου 15 εκατομμύρια νεογνά γεννώνται πρόωρα κάθε χρόνο παγκοσμίως, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης αντιμετώπισης των παραγόντων κινδύνου. Μία από τις βασικές αιτίες περιγεννητικής θνησιμότητας και νοσηρότητας αποτελεί η ακραία προωρότητα και ορίζεται ως η γέννηση του εμβρύου κάτω από τις 28 εβδομάδες κύησης. Η επιβίωση ενός νεογνού αυξάνεται εκθετικά με κάθε επιπλέον εβδομάδα κύησης . Τα ποσοστά επιβίωσης ενός νεογνού είναι 0,7% στις <24 εβδομάδες κύησης, 31,0% στις 24 εβδομάδες, 59,0% στις 25 εβδομάδες και 75,0% στις 26 εβδομάδες. Ωστόσο, σχεδόν τα μισά από τα επιζώντα νεογνά που γεννιούνται πριν από τις 25 εβδομάδες κύησης πάσχουν από μία τουλάχιστον αναπηρία, παρόλο που οι τεχνικές και νεογνικές στρατηγικές υγειονομικής περίθαλψης βελτιώνονται κάθε χρόνο. Επακολούθως , η πρόληψη της ακραίας προωρότητας είναι ύψιστης σημασίας. Αρκετές παθολογικές οδοί έχουν ενοχοποιηθεί ότι προκαλούν ακραία προωρότητα, όπως η τραχηλική ανεπάρκεια. Η αιτιολογία του πρόωρου τοκετού είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει λοιμώδεις, φλεγμονώδεις, ενδοκρινικούς και μηχανικούς παράγοντες. Στο πλαίσιο των μηχανικών αιτιών, η τραχηλική ανεπάρκεια αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παθολογικές καταστάσεις που οδηγούν σε πρόωρη απώλεια κύησης, ιδιαίτερα κατά το δεύτερο τρίμηνο. Η τραχηλική ανεπάρκεια χαρακτηρίζεται από ανώδυνη διαστολή και εξάλειψη του τραχήλου, χωρίς την παρουσία συσπάσεων της μήτρας, οδηγώντας σε πρόπτωση των εμβρυϊκών υμένων και τελικά σε πρόωρο τοκετό. Η έγκαιρη αναγνώριση και η κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση είναι καθοριστικής σημασίας για τη βελτίωση της πρόγνωσης. Η περίδεση τραχήλου αποτελεί μία από τις κύριες παρεμβάσεις για την πρόληψη πρόωρου τοκετού σε επιλεγμένες ομάδες ασθενών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επείγουσα περίδεση τραχήλου (rescue cerclage), η οποία εφαρμόζεται σε προχωρημένες περιπτώσεις τραχηλικής ανεπάρκειας και παραμένει αντικείμενο έντονης επιστημονικής συζήτησης. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η εκτενής ανάλυση της τραχηλικής ανεπάρκειας, η παρουσίαση των σύγχρονων κατευθυντήριων οδηγιών σχετικά με την περίδεση τραχήλου και η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της επείγουσας περίδεσης μέσω της διεθνούς βιβλιογραφίας και της παρουσίασης κλινικού περιστατικού.","Preterm birth remains one of the most significant challenges in თანამედროვე obstetrics, as it is directly associated with increased perinatal morbidity and mortality, as well as long-term neonatal complications, including neurodevelopmental disorders, chronic lung disease, and sensory impairments. According to World Health Organization data, approximately 15 million neonates are born preterm each year worldwide, underscoring the importance of prevention and the timely management of risk factors. Extreme prematurity constitutes one of the leading causes of perinatal mortality and morbidity and is defined as the delivery of the fetus before 28 weeks of gestation. Neonatal survival increases exponentially with each additional week of gestation. Survival rates are approximately 0.7% at <24 weeks of gestation, 31.0% at 24 weeks, 59.0% at 25 weeks, and 75.0% at 26 weeks. However, nearly half of the surviving neonates born before 25 weeks of gestation suffer from at least one disability, despite the continuous annual improvements in neonatal care techniques and management strategies. Consequently, the prevention of extreme prematurity is of paramount importance. Several pathological pathways have been implicated in the development of extreme prematurity, including cervical insufficiency. The etiology of preterm birth is multifactorial and includes infectious, inflammatory, endocrine, and mechanical factors. Among the mechanical causes, cervical insufficiency represents one of the most significant pathological conditions leading to premature pregnancy loss, particularly during the second trimester. Cervical insufficiency is characterized by painless cervical dilation and effacement in the absence of uterine contractions, resulting in prolapse of the fetal membranes and ultimately preterm delivery. Early recognition and appropriate therapeutic intervention are crucial for improving prognosis. Cervical cerclage constitutes one of the principal interventions for the prevention of preterm birth in selected patient populations. Of particular interest is emergency cervical cerclage (rescue cerclage), which is applied in advanced cases of cervical insufficiency and remains a subject of considerable scientific debate. The aim of the present study is to provide a comprehensive analysis of cervical insufficiency, present the current guidelines regarding cervical cerclage, and evaluate the effectiveness of emergency cerclage through a review of the international literature and the presentation of a clinical case."],"dc:identifier":["uoadl:5410132","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410132"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διάσωση της αυχενικής περίδεσης μετά από 24 εβδομάδες και επακόλουθος τοκετός μετά από 34 εβδομάδες κύησης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:34Z"}