Η επίδραση των κλινικών δοκιμών στην εξάλειψη των ανισοτήτων και στην φροντίδα των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα

Στόχος: Η αξιολόγηση του αντίκτυπου της συμμετοχής σε κλινικές μελέτες στην εξάλειψη των ανισοτήτων. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική ανάλυση 42 ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III που έλαβαν θεραπεία στο Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος «Σωτηρία» στην Αθήνα. 19 ασθενείς συμμετείχαν σε κλινικές μελέτες και έλαβαν θεραπεία σύμφωνα με τα πρότυπα πρωτόκολλα φροντίδας, ενώ 23 ασθενείς έλαβαν τυπική θεραπεία χωρίς να συμμετέχουν στην κλινική μελέτη. Για την αξιολόγηση των συσχετίσεων μεταξύ της χρήσης ενδοβρογχικού υπερήχου (EBUS), της ακτινοθεραπείας, του χρόνου από τη διάγνωση έως την έναρξη της θεραπείας, του εκπαιδευτικού επιπέδου και των αποτελεσμάτων επιβίωσης έγινε ανάλυση επιβίωσης Kaplan-Meier με δοκιμασία log-rank, λογιστική παλινδρόμηση, διατακτική παλινδρόμηση και αναλογική παλινδρόμηση κινδύνου Cox. Αποτελέσματα: Όλοι οι συμμετέχοντες στη μελέτη υποβλήθηκαν σε EBUS, ενώ από αυτούς που δεν συμμετείχαν μόνο το 43% υποβλήθηκε στην τεχνική. Οι ασθενείς που έλαβαν EBUS είχαν σημαντικά καλύτερη συνολική επιβίωση. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν καλύτερη σε εκείνους που υποβλήθηκαν σε EBUS (p < 0,001). Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου ήταν επίσης καλύτερη για τους ασθενείς που έκαναν EBUS σε σύγκριση με εκείνους που δεν έκαναν (p=0,004). Η ογκομετρική τοξοειδής θεραπεία (VMAT) χορηγήθηκε στο 95% των συμμετεχόντων στη κλινική μελέτη έναντι 74% των μη συμμετεχόντων. Η απουσία VMAT συσχετίστηκε με υψηλότερη πιθανότητα έναρξης θεραπείας πέραν των 60 ημερών από τη διάγνωση (OR 4,6; p= 0,049). Επιπλέον, ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μεταξύ της διάγνωσης και της έναρξης της θεραπείας συσχετίστηκε με μειωμένη συνολική επιβίωση (OS) (p=0,042). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση, ο μεγαλύτερος χρόνος από τη διάγνωση έως τη θεραπεία (HR 6,62, 95% CI 1,63-26,91, p=0,005), η λειτουργική κατάσταση απόδοσης ECOG=1 (HR 4,43, 95% CI 1,21-16,29, p=0,025) και οι μη συμμετέχοντες σε κλινική μελέτη συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου. Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη συσχετίστηκε με σημαντικά μειωμένο κίνδυνο θανάτου (HR 0,13, 95% CI 0,02-0,84, p=0,031). Το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο συσχετίστηκε επίσης με αυξημένη πιθανότητα λήψης θεραπείας σύμφωνης με τις κατευθυντήριες γραμμές (OR 5,5; p=0,05). Συμπεράσματα: Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη φαίνεται να μετριάζει τις ανισότητες στον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III βελτιώνοντας την πρόσβαση σε σύγχρονες τεχνικές ακτινοθεραπείας και έγκαιρη, βασισμένη στις κατευθυντήριες γραμμές θεραπεία, ενώ παράλληλα σχετίζεται με βελτιωμένη επιβίωση.

Authors dc:creator

• Μπούρα Μιχαέλα
• Boura Michaela

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5402237

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402237