{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402237"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402237","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση των κλινικών δοκιμών στην εξάλειψη των ανισοτήτων και στην φροντίδα των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα","abstract":"Στόχος: Η αξιολόγηση του αντίκτυπου της συμμετοχής σε κλινικές μελέτες στην εξάλειψη των ανισοτήτων. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική ανάλυση 42 ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III που έλαβαν θεραπεία στο Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος «Σωτηρία» στην Αθήνα. 19 ασθενείς συμμετείχαν σε κλινικές μελέτες και έλαβαν θεραπεία σύμφωνα με τα πρότυπα πρωτόκολλα φροντίδας, ενώ 23 ασθενείς έλαβαν τυπική θεραπεία χωρίς να συμμετέχουν στην κλινική μελέτη. Για την αξιολόγηση των συσχετίσεων μεταξύ της χρήσης ενδοβρογχικού υπερήχου (EBUS), της ακτινοθεραπείας, του χρόνου από τη διάγνωση έως την έναρξη της θεραπείας, του εκπαιδευτικού επιπέδου και των αποτελεσμάτων επιβίωσης έγινε ανάλυση επιβίωσης Kaplan-Meier με δοκιμασία log-rank, λογιστική παλινδρόμηση, διατακτική παλινδρόμηση και αναλογική παλινδρόμηση κινδύνου Cox. Αποτελέσματα: Όλοι οι συμμετέχοντες στη μελέτη υποβλήθηκαν σε EBUS, ενώ από αυτούς που δεν συμμετείχαν μόνο το 43% υποβλήθηκε στην τεχνική. Οι ασθενείς που έλαβαν EBUS είχαν σημαντικά καλύτερη συνολική επιβίωση. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν καλύτερη σε εκείνους που υποβλήθηκαν σε EBUS (p < 0,001). Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου ήταν επίσης καλύτερη για τους ασθενείς που έκαναν EBUS σε σύγκριση με εκείνους που δεν έκαναν (p=0,004). Η ογκομετρική τοξοειδής θεραπεία (VMAT) χορηγήθηκε στο 95% των συμμετεχόντων στη κλινική μελέτη έναντι 74% των μη συμμετεχόντων. Η απουσία VMAT συσχετίστηκε με υψηλότερη πιθανότητα έναρξης θεραπείας πέραν των 60 ημερών από τη διάγνωση (OR 4,6; p= 0,049). Επιπλέον, ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μεταξύ της διάγνωσης και της έναρξης της θεραπείας συσχετίστηκε με μειωμένη συνολική επιβίωση (OS) (p=0,042). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση, ο μεγαλύτερος χρόνος από τη διάγνωση έως τη θεραπεία (HR 6,62, 95% CI 1,63-26,91, p=0,005), η λειτουργική κατάσταση απόδοσης ECOG=1 (HR 4,43, 95% CI 1,21-16,29, p=0,025) και οι μη συμμετέχοντες σε κλινική μελέτη συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου. Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη συσχετίστηκε με σημαντικά μειωμένο κίνδυνο θανάτου (HR 0,13, 95% CI 0,02-0,84, p=0,031). Το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο συσχετίστηκε επίσης με αυξημένη πιθανότητα λήψης θεραπείας σύμφωνης με τις κατευθυντήριες γραμμές (OR 5,5; p=0,05). Συμπεράσματα: Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη φαίνεται να μετριάζει τις ανισότητες στον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III βελτιώνοντας την πρόσβαση σε σύγχρονες τεχνικές ακτινοθεραπείας και έγκαιρη, βασισμένη στις κατευθυντήριες γραμμές θεραπεία, ενώ παράλληλα σχετίζεται με βελτιωμένη επιβίωση.","abstract_html":"Στόχος: Η αξιολόγηση του αντίκτυπου της συμμετοχής σε κλινικές μελέτες στην εξάλειψη των ανισοτήτων. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική ανάλυση 42 ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III που έλαβαν θεραπεία στο Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος «Σωτηρία» στην Αθήνα. 19 ασθενείς συμμετείχαν σε κλινικές μελέτες και έλαβαν θεραπεία σύμφωνα με τα πρότυπα πρωτόκολλα φροντίδας, ενώ 23 ασθενείς έλαβαν τυπική θεραπεία χωρίς να συμμετέχουν στην κλινική μελέτη. Για την αξιολόγηση των συσχετίσεων μεταξύ της χρήσης ενδοβρογχικού υπερήχου (EBUS), της ακτινοθεραπείας, του χρόνου από τη διάγνωση έως την έναρξη της θεραπείας, του εκπαιδευτικού επιπέδου και των αποτελεσμάτων επιβίωσης έγινε ανάλυση επιβίωσης Kaplan-Meier με δοκιμασία log-rank, λογιστική παλινδρόμηση, διατακτική παλινδρόμηση και αναλογική παλινδρόμηση κινδύνου Cox. Αποτελέσματα: Όλοι οι συμμετέχοντες στη μελέτη υποβλήθηκαν σε EBUS, ενώ από αυτούς που δεν συμμετείχαν μόνο το 43% υποβλήθηκε στην τεχνική. Οι ασθενείς που έλαβαν EBUS είχαν σημαντικά καλύτερη συνολική επιβίωση. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν καλύτερη σε εκείνους που υποβλήθηκαν σε EBUS (p < 0,001). Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου ήταν επίσης καλύτερη για τους ασθενείς που έκαναν EBUS σε σύγκριση με εκείνους που δεν έκαναν (p=0,004). Η ογκομετρική τοξοειδής θεραπεία (VMAT) χορηγήθηκε στο 95% των συμμετεχόντων στη κλινική μελέτη έναντι 74% των μη συμμετεχόντων. Η απουσία VMAT συσχετίστηκε με υψηλότερη πιθανότητα έναρξης θεραπείας πέραν των 60 ημερών από τη διάγνωση (OR 4,6; p= 0,049). Επιπλέον, ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μεταξύ της διάγνωσης και της έναρξης της θεραπείας συσχετίστηκε με μειωμένη συνολική επιβίωση (OS) (p=0,042). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση, ο μεγαλύτερος χρόνος από τη διάγνωση έως τη θεραπεία (HR 6,62, 95% CI 1,63-26,91, p=0,005), η λειτουργική κατάσταση απόδοσης ECOG=1 (HR 4,43, 95% CI 1,21-16,29, p=0,025) και οι μη συμμετέχοντες σε κλινική μελέτη συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου. Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη συσχετίστηκε με σημαντικά μειωμένο κίνδυνο θανάτου (HR 0,13, 95% CI 0,02-0,84, p=0,031). Το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο συσχετίστηκε επίσης με αυξημένη πιθανότητα λήψης θεραπείας σύμφωνης με τις κατευθυντήριες γραμμές (OR 5,5; p=0,05). Συμπεράσματα: Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη φαίνεται να μετριάζει τις ανισότητες στον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III βελτιώνοντας την πρόσβαση σε σύγχρονες τεχνικές ακτινοθεραπείας και έγκαιρη, βασισμένη στις κατευθυντήριες γραμμές θεραπεία, ενώ παράλληλα σχετίζεται με βελτιωμένη επιβίωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπούρα Μιχαέλα","Boura Michaela"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402237"],"render_values":[{"text":"uoadl:5402237","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402237","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπούρα Μιχαέλα","Boura Michaela"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402237","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402237"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχος: Η αξιολόγηση του αντίκτυπου της συμμετοχής σε κλινικές μελέτες στην εξάλειψη των ανισοτήτων. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική ανάλυση 42 ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III που έλαβαν θεραπεία στο Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος «Σωτηρία» στην Αθήνα. 19 ασθενείς συμμετείχαν σε κλινικές μελέτες και έλαβαν θεραπεία σύμφωνα με τα πρότυπα πρωτόκολλα φροντίδας, ενώ 23 ασθενείς έλαβαν τυπική θεραπεία χωρίς να συμμετέχουν στην κλινική μελέτη. Για την αξιολόγηση των συσχετίσεων μεταξύ της χρήσης ενδοβρογχικού υπερήχου (EBUS), της ακτινοθεραπείας, του χρόνου από τη διάγνωση έως την έναρξη της θεραπείας, του εκπαιδευτικού επιπέδου και των αποτελεσμάτων επιβίωσης έγινε ανάλυση επιβίωσης Kaplan-Meier με δοκιμασία log-rank, λογιστική παλινδρόμηση, διατακτική παλινδρόμηση και αναλογική παλινδρόμηση κινδύνου Cox. Αποτελέσματα: Όλοι οι συμμετέχοντες στη μελέτη υποβλήθηκαν σε EBUS, ενώ από αυτούς που δεν συμμετείχαν μόνο το 43% υποβλήθηκε στην τεχνική. Οι ασθενείς που έλαβαν EBUS είχαν σημαντικά καλύτερη συνολική επιβίωση. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν καλύτερη σε εκείνους που υποβλήθηκαν σε EBUS (p < 0,001). Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου ήταν επίσης καλύτερη για τους ασθενείς που έκαναν EBUS σε σύγκριση με εκείνους που δεν έκαναν (p=0,004). Η ογκομετρική τοξοειδής θεραπεία (VMAT) χορηγήθηκε στο 95% των συμμετεχόντων στη κλινική μελέτη έναντι 74% των μη συμμετεχόντων. Η απουσία VMAT συσχετίστηκε με υψηλότερη πιθανότητα έναρξης θεραπείας πέραν των 60 ημερών από τη διάγνωση (OR 4,6; p= 0,049). Επιπλέον, ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μεταξύ της διάγνωσης και της έναρξης της θεραπείας συσχετίστηκε με μειωμένη συνολική επιβίωση (OS) (p=0,042). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση, ο μεγαλύτερος χρόνος από τη διάγνωση έως τη θεραπεία (HR 6,62, 95% CI 1,63-26,91, p=0,005), η λειτουργική κατάσταση απόδοσης ECOG=1 (HR 4,43, 95% CI 1,21-16,29, p=0,025) και οι μη συμμετέχοντες σε κλινική μελέτη συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου. Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη συσχετίστηκε με σημαντικά μειωμένο κίνδυνο θανάτου (HR 0,13, 95% CI 0,02-0,84, p=0,031). Το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο συσχετίστηκε επίσης με αυξημένη πιθανότητα λήψης θεραπείας σύμφωνης με τις κατευθυντήριες γραμμές (OR 5,5; p=0,05). Συμπεράσματα: Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη φαίνεται να μετριάζει τις ανισότητες στον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III βελτιώνοντας την πρόσβαση σε σύγχρονες τεχνικές ακτινοθεραπείας και έγκαιρη, βασισμένη στις κατευθυντήριες γραμμές θεραπεία, ενώ παράλληλα σχετίζεται με βελτιωμένη επιβίωση.","Aim: To evaluate the impact of clinical trial participation in reducing inequalities. Methods: We performed a retrospective analysis of 42 patients with stage III non-small cell lung cancer (NSCLC) treated at “Sotiria” General Hospital for Thoracic Diseases in Athens. 19 patients were enrolled in clinical trials and received treatment according to standard-of-care protocols, while 23 patients received standard treatment without trial enrollment. Kaplan-Meier survival analysis with log-rank testing, logistic regression, ordinal regression, and Cox proportional hazards regression were performed to evaluate associations between endobronchial ultrasound (EBUS) use, radiotherapy technique, time from diagnosis to treatment initiation, educational level, and survival outcomes. Results: All trial participants underwent EBUS, compared with 43% of non-participants. The patients receiving EBUS had significantly better overall survival. Median overall survival (OS) was better in those with EBUS (p < 0.001). Median progression free survival (PFS) was also better for the EBUS in contrast with non-EBUS group (p=0.004). Volumetric modulated arc therapy (VMAT) was delivered in 95% of trial participants versus 74% non-participants. Absence of VMAT was associated with a higher likelihood of treatment initiation beyond 60 days from diagnosis (OR 4.6; p= 0.049). In addition, a longer time interval between the time of diagnosis and initiation of treatment was associated with reduced OS (p=0.042). In multivariate analysis, longer time from diagnosis to treatment (HR 6.62, 95% CI 1.63-26.91, p=0.005), ECOG performance status=1 (HR 4.43, 95%CI 1.21-16.29, p=0.025) and non-participants in clinical trials were associated with higher risk of death. Participation in clinical trial was associated with a significantly reduced hazard of death (HR 0.13, 95% CI 0.02-0.84, p=0.031). Higher educational level was also associated with increased likelihood of receiving guideline-concordant treatment (OR 5.5; p=0.05). Conclusions: Clinical trial participation appears to mitigate inequalities in stage III NSCLC by improving access to modern radiotherapy techniques and timely, guideline-based treatment, while also being associated with longer survival."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση των κλινικών δοκιμών στην εξάλειψη των ανισοτήτων και στην φροντίδα των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπούρα Μιχαέλα","Boura Michaela"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Στόχος: Η αξιολόγηση του αντίκτυπου της συμμετοχής σε κλινικές μελέτες στην εξάλειψη των ανισοτήτων. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική ανάλυση 42 ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III που έλαβαν θεραπεία στο Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος «Σωτηρία» στην Αθήνα. 19 ασθενείς συμμετείχαν σε κλινικές μελέτες και έλαβαν θεραπεία σύμφωνα με τα πρότυπα πρωτόκολλα φροντίδας, ενώ 23 ασθενείς έλαβαν τυπική θεραπεία χωρίς να συμμετέχουν στην κλινική μελέτη. Για την αξιολόγηση των συσχετίσεων μεταξύ της χρήσης ενδοβρογχικού υπερήχου (EBUS), της ακτινοθεραπείας, του χρόνου από τη διάγνωση έως την έναρξη της θεραπείας, του εκπαιδευτικού επιπέδου και των αποτελεσμάτων επιβίωσης έγινε ανάλυση επιβίωσης Kaplan-Meier με δοκιμασία log-rank, λογιστική παλινδρόμηση, διατακτική παλινδρόμηση και αναλογική παλινδρόμηση κινδύνου Cox. Αποτελέσματα: Όλοι οι συμμετέχοντες στη μελέτη υποβλήθηκαν σε EBUS, ενώ από αυτούς που δεν συμμετείχαν μόνο το 43% υποβλήθηκε στην τεχνική. Οι ασθενείς που έλαβαν EBUS είχαν σημαντικά καλύτερη συνολική επιβίωση. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν καλύτερη σε εκείνους που υποβλήθηκαν σε EBUS (p < 0,001). Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου ήταν επίσης καλύτερη για τους ασθενείς που έκαναν EBUS σε σύγκριση με εκείνους που δεν έκαναν (p=0,004). Η ογκομετρική τοξοειδής θεραπεία (VMAT) χορηγήθηκε στο 95% των συμμετεχόντων στη κλινική μελέτη έναντι 74% των μη συμμετεχόντων. Η απουσία VMAT συσχετίστηκε με υψηλότερη πιθανότητα έναρξης θεραπείας πέραν των 60 ημερών από τη διάγνωση (OR 4,6; p= 0,049). Επιπλέον, ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μεταξύ της διάγνωσης και της έναρξης της θεραπείας συσχετίστηκε με μειωμένη συνολική επιβίωση (OS) (p=0,042). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση, ο μεγαλύτερος χρόνος από τη διάγνωση έως τη θεραπεία (HR 6,62, 95% CI 1,63-26,91, p=0,005), η λειτουργική κατάσταση απόδοσης ECOG=1 (HR 4,43, 95% CI 1,21-16,29, p=0,025) και οι μη συμμετέχοντες σε κλινική μελέτη συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου. Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη συσχετίστηκε με σημαντικά μειωμένο κίνδυνο θανάτου (HR 0,13, 95% CI 0,02-0,84, p=0,031). Το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο συσχετίστηκε επίσης με αυξημένη πιθανότητα λήψης θεραπείας σύμφωνης με τις κατευθυντήριες γραμμές (OR 5,5; p=0,05). Συμπεράσματα: Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη φαίνεται να μετριάζει τις ανισότητες στον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σταδίου III βελτιώνοντας την πρόσβαση σε σύγχρονες τεχνικές ακτινοθεραπείας και έγκαιρη, βασισμένη στις κατευθυντήριες γραμμές θεραπεία, ενώ παράλληλα σχετίζεται με βελτιωμένη επιβίωση.","Aim: To evaluate the impact of clinical trial participation in reducing inequalities. Methods: We performed a retrospective analysis of 42 patients with stage III non-small cell lung cancer (NSCLC) treated at “Sotiria” General Hospital for Thoracic Diseases in Athens. 19 patients were enrolled in clinical trials and received treatment according to standard-of-care protocols, while 23 patients received standard treatment without trial enrollment. Kaplan-Meier survival analysis with log-rank testing, logistic regression, ordinal regression, and Cox proportional hazards regression were performed to evaluate associations between endobronchial ultrasound (EBUS) use, radiotherapy technique, time from diagnosis to treatment initiation, educational level, and survival outcomes. Results: All trial participants underwent EBUS, compared with 43% of non-participants. The patients receiving EBUS had significantly better overall survival. Median overall survival (OS) was better in those with EBUS (p < 0.001). Median progression free survival (PFS) was also better for the EBUS in contrast with non-EBUS group (p=0.004). Volumetric modulated arc therapy (VMAT) was delivered in 95% of trial participants versus 74% non-participants. Absence of VMAT was associated with a higher likelihood of treatment initiation beyond 60 days from diagnosis (OR 4.6; p= 0.049). In addition, a longer time interval between the time of diagnosis and initiation of treatment was associated with reduced OS (p=0.042). In multivariate analysis, longer time from diagnosis to treatment (HR 6.62, 95% CI 1.63-26.91, p=0.005), ECOG performance status=1 (HR 4.43, 95%CI 1.21-16.29, p=0.025) and non-participants in clinical trials were associated with higher risk of death. Participation in clinical trial was associated with a significantly reduced hazard of death (HR 0.13, 95% CI 0.02-0.84, p=0.031). Higher educational level was also associated with increased likelihood of receiving guideline-concordant treatment (OR 5.5; p=0.05). Conclusions: Clinical trial participation appears to mitigate inequalities in stage III NSCLC by improving access to modern radiotherapy techniques and timely, guideline-based treatment, while also being associated with longer survival."],"dc:identifier":["uoadl:5402237","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402237"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση των κλινικών δοκιμών στην εξάλειψη των ανισοτήτων και στην φροντίδα των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:32Z"}