Απόψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών προσχολικής ηλικίας αναφορικά με την εκπαιδευτική ένταξη μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στο γενικό σχολείο

Τις τελευταίες δεκαετίες, παρατηρείται μια παγκόσμια στροφή προς τον εκδημοκρατισμό της γνώσης, με στόχο την παροχή παιδείας προς όλους τους πολίτες χωρίς εξαιρέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η ενταξιακή εκπαίδευση αναδεικνύεται ως μια σύγχρονη εκπαιδευτική στρατηγική που στοχεύει στη διαχείριση της ετερογένειας των μαθητών. Η προσέγγιση αυτή εγγυάται την ισότιμη συμμετοχή στο σχολικό περιβάλλον, εστιάζοντας στην άρση των διακρίσεων και στον σεβασμό της διαφορετικότητας. Σύμφωνα με τη Ζώνιου-Σιδέρη (2012), η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος βασίζεται πρωτίστως στους εκπαιδευτικούς. Η κατάλληλη επιμόρφωση τόσο των γενικών όσο και των ειδικών παιδαγωγών είναι ζωτικής σημασίας, καθώς καθορίζει την οπτική τους απέναντι στην ένταξη και διαμορφώνει τις μεθόδους διδασκαλίας που επιλέγουν για να υποστηρίξουν μαθητές με ειδικές ανάγκες. Υπό το πρίσμα των παραπάνω θέσεων, η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει να διερευνήσει τις αντιλήψεις και τις βιωμένες πρακτικές δέκα (10) εκπαιδευτικών προσχολικής αγωγής αναφορικά με την ενταξιακή εκπαίδευση μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Μέσω της ποιοτικής μεθοδολογίας και της διενέργειας ημιδομημένων συνεντεύξεων, αναλύθηκαν διεξοδικά οι εξής άξονες: η νοηματοδότηση της αναπηρίας, η υφιστάμενη εκπαιδευτική πολιτική, οι πρακτικές διαφοροποίησης στην τάξη και οι συνεργασίες με υποστηρικτικούς θεσμούς και την οικογένεια. Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια σημαντική απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης: ενώ οι Νηπιαγωγοί αναγνωρίζουν το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, η καθημερινή τους πρακτική παραμένει εγκλωβισμένη στο ιατρικό μοντέλο. Παράλληλα, υπογραμμίζεται η ύπαρξη μιας σειράς φραγμών, όπως οι υλικοτεχνικές ελλείψεις των σχολικών κτιρίων και ο μεγάλος αριθμός μαθητών, οι οποίοι καθιστούν την ένταξη ένα καθαρά ατομικό εγχείρημα του εκπαιδευτικού. Στο επίπεδο των πρακτικών, η διαφοροποίηση περιορίζεται συχνά σε απλοποιήσεις δραστηριοτήτων, καθώς απουσιάζουν οι πόροι για υποστηρικτική τεχνολογία. Όσον αφορά τον θεσμό της Παράλληλης Στήριξης οι συνεντευξιαζόμενοι αναφέρουν ότι παρά το γεγονός ότι προβάλλεται συχνά ως ενδεδειγμένη λύση, αντιμετωπίζει πολλούς φραγμούς στην εκπαιδευτική πράξη. Τέλος, αναδεικνύεται καθοριστικός o ρόλος της συνεργασίας σχολείου-οικογένεια. Η εργασία καταλήγει σε προτάσεις για τη θεσμοθέτηση μόνιμων διεπιστημονικών ομάδων στα σχολεία και τη μετάβαση σε ένα μοντέλο ουσιαστικής συνδιδασκαλίας.

Authors dc:creator

• ΧΑΝΤΖΙΑΡΑ ΣΟΦΙΑ-ΜΑΡΙΑ
• CHANTZIARA SOFIA-MARIA

• Εκπαίδευση – Αθλητισμός
• Education - Sport science

Language dc:language

Ελληνικά, Greek, English

Identifier

uoadl:5401352

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5401352