{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5401352"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5401352","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απόψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών προσχολικής ηλικίας αναφορικά με την εκπαιδευτική ένταξη μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στο γενικό σχολείο","abstract":"Τις τελευταίες δεκαετίες, παρατηρείται μια παγκόσμια στροφή προς τον εκδημοκρατισμό της γνώσης, με στόχο την παροχή παιδείας προς όλους τους πολίτες χωρίς εξαιρέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η ενταξιακή εκπαίδευση αναδεικνύεται ως μια σύγχρονη εκπαιδευτική στρατηγική που στοχεύει στη διαχείριση της ετερογένειας των μαθητών. Η προσέγγιση αυτή εγγυάται την ισότιμη συμμετοχή στο σχολικό περιβάλλον, εστιάζοντας στην άρση των διακρίσεων και στον σεβασμό της διαφορετικότητας. Σύμφωνα με τη Ζώνιου-Σιδέρη (2012), η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος βασίζεται πρωτίστως στους εκπαιδευτικούς. Η κατάλληλη επιμόρφωση τόσο των γενικών όσο και των ειδικών παιδαγωγών είναι ζωτικής σημασίας, καθώς καθορίζει την οπτική τους απέναντι στην ένταξη και διαμορφώνει τις μεθόδους διδασκαλίας που επιλέγουν για να υποστηρίξουν μαθητές με ειδικές ανάγκες. Υπό το πρίσμα των παραπάνω θέσεων, η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει να διερευνήσει τις αντιλήψεις και τις βιωμένες πρακτικές δέκα (10) εκπαιδευτικών προσχολικής αγωγής αναφορικά με την ενταξιακή εκπαίδευση μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Μέσω της ποιοτικής μεθοδολογίας και της διενέργειας ημιδομημένων συνεντεύξεων, αναλύθηκαν διεξοδικά οι εξής άξονες: η νοηματοδότηση της αναπηρίας, η υφιστάμενη εκπαιδευτική πολιτική, οι πρακτικές διαφοροποίησης στην τάξη και οι συνεργασίες με υποστηρικτικούς θεσμούς και την οικογένεια. Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια σημαντική απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης: ενώ οι Νηπιαγωγοί αναγνωρίζουν το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, η καθημερινή τους πρακτική παραμένει εγκλωβισμένη στο ιατρικό μοντέλο. Παράλληλα, υπογραμμίζεται η ύπαρξη μιας σειράς φραγμών, όπως οι υλικοτεχνικές ελλείψεις των σχολικών κτιρίων και ο μεγάλος αριθμός μαθητών, οι οποίοι καθιστούν την ένταξη ένα καθαρά ατομικό εγχείρημα του εκπαιδευτικού. Στο επίπεδο των πρακτικών, η διαφοροποίηση περιορίζεται συχνά σε απλοποιήσεις δραστηριοτήτων, καθώς απουσιάζουν οι πόροι για υποστηρικτική τεχνολογία. Όσον αφορά τον θεσμό της Παράλληλης Στήριξης οι συνεντευξιαζόμενοι αναφέρουν ότι παρά το γεγονός ότι προβάλλεται συχνά ως ενδεδειγμένη λύση, αντιμετωπίζει πολλούς φραγμούς στην εκπαιδευτική πράξη. Τέλος, αναδεικνύεται καθοριστικός o ρόλος της συνεργασίας σχολείου-οικογένεια. Η εργασία καταλήγει σε προτάσεις για τη θεσμοθέτηση μόνιμων διεπιστημονικών ομάδων στα σχολεία και τη μετάβαση σε ένα μοντέλο ουσιαστικής συνδιδασκαλίας.","abstract_html":"Τις τελευταίες δεκαετίες, παρατηρείται μια παγκόσμια στροφή προς τον εκδημοκρατισμό της γνώσης, με στόχο την παροχή παιδείας προς όλους τους πολίτες χωρίς εξαιρέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η ενταξιακή εκπαίδευση αναδεικνύεται ως μια σύγχρονη εκπαιδευτική στρατηγική που στοχεύει στη διαχείριση της ετερογένειας των μαθητών. Η προσέγγιση αυτή εγγυάται την ισότιμη συμμετοχή στο σχολικό περιβάλλον, εστιάζοντας στην άρση των διακρίσεων και στον σεβασμό της διαφορετικότητας. Σύμφωνα με τη Ζώνιου-Σιδέρη (2012), η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος βασίζεται πρωτίστως στους εκπαιδευτικούς. Η κατάλληλη επιμόρφωση τόσο των γενικών όσο και των ειδικών παιδαγωγών είναι ζωτικής σημασίας, καθώς καθορίζει την οπτική τους απέναντι στην ένταξη και διαμορφώνει τις μεθόδους διδασκαλίας που επιλέγουν για να υποστηρίξουν μαθητές με ειδικές ανάγκες. Υπό το πρίσμα των παραπάνω θέσεων, η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει να διερευνήσει τις αντιλήψεις και τις βιωμένες πρακτικές δέκα (10) εκπαιδευτικών προσχολικής αγωγής αναφορικά με την ενταξιακή εκπαίδευση μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Μέσω της ποιοτικής μεθοδολογίας και της διενέργειας ημιδομημένων συνεντεύξεων, αναλύθηκαν διεξοδικά οι εξής άξονες: η νοηματοδότηση της αναπηρίας, η υφιστάμενη εκπαιδευτική πολιτική, οι πρακτικές διαφοροποίησης στην τάξη και οι συνεργασίες με υποστηρικτικούς θεσμούς και την οικογένεια. Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια σημαντική απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης: ενώ οι Νηπιαγωγοί αναγνωρίζουν το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, η καθημερινή τους πρακτική παραμένει εγκλωβισμένη στο ιατρικό μοντέλο. Παράλληλα, υπογραμμίζεται η ύπαρξη μιας σειράς φραγμών, όπως οι υλικοτεχνικές ελλείψεις των σχολικών κτιρίων και ο μεγάλος αριθμός μαθητών, οι οποίοι καθιστούν την ένταξη ένα καθαρά ατομικό εγχείρημα του εκπαιδευτικού. Στο επίπεδο των πρακτικών, η διαφοροποίηση περιορίζεται συχνά σε απλοποιήσεις δραστηριοτήτων, καθώς απουσιάζουν οι πόροι για υποστηρικτική τεχνολογία. Όσον αφορά τον θεσμό της Παράλληλης Στήριξης οι συνεντευξιαζόμενοι αναφέρουν ότι παρά το γεγονός ότι προβάλλεται συχνά ως ενδεδειγμένη λύση, αντιμετωπίζει πολλούς φραγμούς στην εκπαιδευτική πράξη. Τέλος, αναδεικνύεται καθοριστικός o ρόλος της συνεργασίας σχολείου-οικογένεια. Η εργασία καταλήγει σε προτάσεις για τη θεσμοθέτηση μόνιμων διεπιστημονικών ομάδων στα σχολεία και τη μετάβαση σε ένα μοντέλο ουσιαστικής συνδιδασκαλίας.","abstract_has_math":false,"creators":["ΧΑΝΤΖΙΑΡΑ ΣΟΦΙΑ-ΜΑΡΙΑ","CHANTZIARA SOFIA-MARIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:28Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5401352"],"render_values":[{"text":"uoadl:5401352","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5401352","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΧΑΝΤΖΙΑΡΑ ΣΟΦΙΑ-ΜΑΡΙΑ","CHANTZIARA SOFIA-MARIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5401352","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5401352"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τις τελευταίες δεκαετίες, παρατηρείται μια παγκόσμια στροφή προς τον εκδημοκρατισμό της γνώσης, με στόχο την παροχή παιδείας προς όλους τους πολίτες χωρίς εξαιρέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η ενταξιακή εκπαίδευση αναδεικνύεται ως μια σύγχρονη εκπαιδευτική στρατηγική που στοχεύει στη διαχείριση της ετερογένειας των μαθητών. Η προσέγγιση αυτή εγγυάται την ισότιμη συμμετοχή στο σχολικό περιβάλλον, εστιάζοντας στην άρση των διακρίσεων και στον σεβασμό της διαφορετικότητας. Σύμφωνα με τη Ζώνιου-Σιδέρη (2012), η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος βασίζεται πρωτίστως στους εκπαιδευτικούς. Η κατάλληλη επιμόρφωση τόσο των γενικών όσο και των ειδικών παιδαγωγών είναι ζωτικής σημασίας, καθώς καθορίζει την οπτική τους απέναντι στην ένταξη και διαμορφώνει τις μεθόδους διδασκαλίας που επιλέγουν για να υποστηρίξουν μαθητές με ειδικές ανάγκες. Υπό το πρίσμα των παραπάνω θέσεων, η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει να διερευνήσει τις αντιλήψεις και τις βιωμένες πρακτικές δέκα (10) εκπαιδευτικών προσχολικής αγωγής αναφορικά με την ενταξιακή εκπαίδευση μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Μέσω της ποιοτικής μεθοδολογίας και της διενέργειας ημιδομημένων συνεντεύξεων, αναλύθηκαν διεξοδικά οι εξής άξονες: η νοηματοδότηση της αναπηρίας, η υφιστάμενη εκπαιδευτική πολιτική, οι πρακτικές διαφοροποίησης στην τάξη και οι συνεργασίες με υποστηρικτικούς θεσμούς και την οικογένεια. Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια σημαντική απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης: ενώ οι Νηπιαγωγοί αναγνωρίζουν το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, η καθημερινή τους πρακτική παραμένει εγκλωβισμένη στο ιατρικό μοντέλο. Παράλληλα, υπογραμμίζεται η ύπαρξη μιας σειράς φραγμών, όπως οι υλικοτεχνικές ελλείψεις των σχολικών κτιρίων και ο μεγάλος αριθμός μαθητών, οι οποίοι καθιστούν την ένταξη ένα καθαρά ατομικό εγχείρημα του εκπαιδευτικού. Στο επίπεδο των πρακτικών, η διαφοροποίηση περιορίζεται συχνά σε απλοποιήσεις δραστηριοτήτων, καθώς απουσιάζουν οι πόροι για υποστηρικτική τεχνολογία. Όσον αφορά τον θεσμό της Παράλληλης Στήριξης οι συνεντευξιαζόμενοι αναφέρουν ότι παρά το γεγονός ότι προβάλλεται συχνά ως ενδεδειγμένη λύση, αντιμετωπίζει πολλούς φραγμούς στην εκπαιδευτική πράξη. Τέλος, αναδεικνύεται καθοριστικός o ρόλος της συνεργασίας σχολείου-οικογένεια. Η εργασία καταλήγει σε προτάσεις για τη θεσμοθέτηση μόνιμων διεπιστημονικών ομάδων στα σχολεία και τη μετάβαση σε ένα μοντέλο ουσιαστικής συνδιδασκαλίας.","Over the last few decades, a global shift towards the democratization of knowledge has been observed, aiming to provide education to all citizens without exception. Within this context, inclusive education emerges as a contemporary pedagogical strategy designed to manage student heterogeneity. This approach guarantees equitable participation in the school environment, focusing on the elimination of discrimination and the respect for diversity. According to Zoniou-Sideri (2012), the success of this endeavor rests primarily on educators. Adequate training for both general and special education teachers is of vital importance, as it shapes their perspectives on inclusion and informs the instructional methods they employ to support students with special needs. In light of the aforementioned positions, the present dissertation aims to explore the perceptions and lived practices of ten (10) early childhood educators regarding the inclusive education of students with disabilities and/or special educational needs. Utilizing a qualitative methodology and conducting semi-structured interviews, the following thematic axes were thoroughly analyzed: the conceptualization of disability, existing educational policy, differentiated instruction practices in the classroom, and collaborations with supportive institutions and families. The findings highlight a significant discrepancy between theory and practice: while pre-school teachers acknowledge the social model of disability, their daily practice remains confined within the medical model. The analysis further reveals a series of barriers, including infrastructural deficiencies in school buildings and high student-to-teacher ratios, which render inclusion an individual undertaking of the educator. Regarding pedagogical practices, differentiation is often limited to the simplification of activities, as resources for assistive technology are lacking. Concerning the institution of Parallel Support (Co-teaching), interviewees report that although it is frequently presented as the ideal solution, it nonetheless encounters numerous obstacles in educational practice. Finally, the decisive role of school-family cooperation is emphasized. The dissertation concludes with proposals for the institutionalization of permanent multidisciplinary teams within schools and the transition toward a model of substantive co-teaching."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απόψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών προσχολικής ηλικίας αναφορικά με την εκπαιδευτική ένταξη μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στο γενικό σχολείο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΧΑΝΤΖΙΑΡΑ ΣΟΦΙΑ-ΜΑΡΙΑ","CHANTZIARA SOFIA-MARIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Τις τελευταίες δεκαετίες, παρατηρείται μια παγκόσμια στροφή προς τον εκδημοκρατισμό της γνώσης, με στόχο την παροχή παιδείας προς όλους τους πολίτες χωρίς εξαιρέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η ενταξιακή εκπαίδευση αναδεικνύεται ως μια σύγχρονη εκπαιδευτική στρατηγική που στοχεύει στη διαχείριση της ετερογένειας των μαθητών. Η προσέγγιση αυτή εγγυάται την ισότιμη συμμετοχή στο σχολικό περιβάλλον, εστιάζοντας στην άρση των διακρίσεων και στον σεβασμό της διαφορετικότητας. Σύμφωνα με τη Ζώνιου-Σιδέρη (2012), η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος βασίζεται πρωτίστως στους εκπαιδευτικούς. Η κατάλληλη επιμόρφωση τόσο των γενικών όσο και των ειδικών παιδαγωγών είναι ζωτικής σημασίας, καθώς καθορίζει την οπτική τους απέναντι στην ένταξη και διαμορφώνει τις μεθόδους διδασκαλίας που επιλέγουν για να υποστηρίξουν μαθητές με ειδικές ανάγκες. Υπό το πρίσμα των παραπάνω θέσεων, η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει να διερευνήσει τις αντιλήψεις και τις βιωμένες πρακτικές δέκα (10) εκπαιδευτικών προσχολικής αγωγής αναφορικά με την ενταξιακή εκπαίδευση μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Μέσω της ποιοτικής μεθοδολογίας και της διενέργειας ημιδομημένων συνεντεύξεων, αναλύθηκαν διεξοδικά οι εξής άξονες: η νοηματοδότηση της αναπηρίας, η υφιστάμενη εκπαιδευτική πολιτική, οι πρακτικές διαφοροποίησης στην τάξη και οι συνεργασίες με υποστηρικτικούς θεσμούς και την οικογένεια. Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια σημαντική απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης: ενώ οι Νηπιαγωγοί αναγνωρίζουν το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, η καθημερινή τους πρακτική παραμένει εγκλωβισμένη στο ιατρικό μοντέλο. Παράλληλα, υπογραμμίζεται η ύπαρξη μιας σειράς φραγμών, όπως οι υλικοτεχνικές ελλείψεις των σχολικών κτιρίων και ο μεγάλος αριθμός μαθητών, οι οποίοι καθιστούν την ένταξη ένα καθαρά ατομικό εγχείρημα του εκπαιδευτικού. Στο επίπεδο των πρακτικών, η διαφοροποίηση περιορίζεται συχνά σε απλοποιήσεις δραστηριοτήτων, καθώς απουσιάζουν οι πόροι για υποστηρικτική τεχνολογία. Όσον αφορά τον θεσμό της Παράλληλης Στήριξης οι συνεντευξιαζόμενοι αναφέρουν ότι παρά το γεγονός ότι προβάλλεται συχνά ως ενδεδειγμένη λύση, αντιμετωπίζει πολλούς φραγμούς στην εκπαιδευτική πράξη. Τέλος, αναδεικνύεται καθοριστικός o ρόλος της συνεργασίας σχολείου-οικογένεια. Η εργασία καταλήγει σε προτάσεις για τη θεσμοθέτηση μόνιμων διεπιστημονικών ομάδων στα σχολεία και τη μετάβαση σε ένα μοντέλο ουσιαστικής συνδιδασκαλίας.","Over the last few decades, a global shift towards the democratization of knowledge has been observed, aiming to provide education to all citizens without exception. Within this context, inclusive education emerges as a contemporary pedagogical strategy designed to manage student heterogeneity. This approach guarantees equitable participation in the school environment, focusing on the elimination of discrimination and the respect for diversity. According to Zoniou-Sideri (2012), the success of this endeavor rests primarily on educators. Adequate training for both general and special education teachers is of vital importance, as it shapes their perspectives on inclusion and informs the instructional methods they employ to support students with special needs. In light of the aforementioned positions, the present dissertation aims to explore the perceptions and lived practices of ten (10) early childhood educators regarding the inclusive education of students with disabilities and/or special educational needs. Utilizing a qualitative methodology and conducting semi-structured interviews, the following thematic axes were thoroughly analyzed: the conceptualization of disability, existing educational policy, differentiated instruction practices in the classroom, and collaborations with supportive institutions and families. The findings highlight a significant discrepancy between theory and practice: while pre-school teachers acknowledge the social model of disability, their daily practice remains confined within the medical model. The analysis further reveals a series of barriers, including infrastructural deficiencies in school buildings and high student-to-teacher ratios, which render inclusion an individual undertaking of the educator. Regarding pedagogical practices, differentiation is often limited to the simplification of activities, as resources for assistive technology are lacking. Concerning the institution of Parallel Support (Co-teaching), interviewees report that although it is frequently presented as the ideal solution, it nonetheless encounters numerous obstacles in educational practice. Finally, the decisive role of school-family cooperation is emphasized. The dissertation concludes with proposals for the institutionalization of permanent multidisciplinary teams within schools and the transition toward a model of substantive co-teaching."],"dc:identifier":["uoadl:5401352","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5401352"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Απόψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών προσχολικής ηλικίας αναφορικά με την εκπαιδευτική ένταξη μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στο γενικό σχολείο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:28Z"}