Παθολογοανατομική ανταπόκριση οστεοσαρκώματος σε χημειοθεραπεία και το όφελος της προσθήκης mifamurtide στην επιβίωση

Το οστεοσάρκωμα αποτελεί μια επιθετική μορφή πρωτοπαθούς κακοήθους όγκου των οστών, που προσβάλλει κατά κύριο λόγο άτομα παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Η ανάπτυξη προ-εγχειρητικής (νεο-επικουρικής) και μετεγχειρητικής (επικουρικής) χημειοθεραπευτικής αγωγής έχει αυξήσει σημαντικά το ποσοστό επιβίωσης των ασθενών με μη μεταστατικό οστεοσάρκωμα τις τελευταίες δεκαετίες, το οποίο μπορεί να ξεπεράσει το 70% έπειτα από 6 έτη από την εφαρμογή της θεραπείας, ωστόσο το ποσοστό στους ασθενείς με μεταστατικό όγκο παραμένει χαμηλό. Το πιο ευρέως διαδεδομένο χημειοθεραπευτικό σχήμα, ως νέο-επικουρική αλλά και ως επικουρική αγωγή, περιλαμβάνει τη χορήγηση μεθοτρεξάτης (Μ), δοξορουβικίνης (Α) και σισπλατίνης (Ρ). Σε ασθενείς που έχουν παρουσιάσει χαμηλή ιστολογική απόκριση στην νεο-επικουρική αγωγή, τείνουν να προστίθενται επιπλέον, οι ουσίες ιφωσφαμίδη (Ι) και ετοποσίδη (Ε). Η παθολογοανατομική απόκριση στη νεο-επικουρική θεραπεία αξιολογείται με βάση το ποσοστό νέκρωσης του όγκου, όπως αυτό προσδιορίζεται έπειτα από την χειρουργική αφαίρεσή του. Οι κλίμακες Huvos (ιστολογική απόκριση βαθμού Ι έως IV) και Salzer-Kuntschik (ιστολογική απόκριση βαθμού Ι έως VI) χρησιμοποιούνται συχνά από τους παθολογοανατόμους για την κατάταξη των όγκων, με ποσοστό νέκρωσης του καρκινικού ιστού >90% να υποδεικνύει, και στις δυο μεθόδους, καλή απόκριση. Η απόκριση στην νέο-επικουρική χημειοθεραπεία παρουσιάζει θετική συσχέτιση, υψηλού βαθμού, με τους κύριους δείκτες επιβίωσης των ασθενών σε βάθος χρόνου, έπειτα από την θεραπεία: το ποσοστό συνολικής επιβίωσης και το ποσοστό επιβίωσης χωρίς εξέλιξη ή επανεμφάνιση της νόσου. Κλινικές μελέτες αξιολόγησης της παθολογοανατομικής απόκρισης του οστεοσαρκώματος έναντι των κοινών χημειοθεραπευτικών σχημάτων, έχουν δείξει πως τουλάχιστον το ήμισυ του συνόλου των οστεοσαρκωμάτων εμφανίζουν χαμηλή απόκριση στην νεο-επικουρική θεραπεία, η οποία συσχετίζεται άμεσα με την πιθανότητα επανεμφάνισης της νόσου. Η σύγκριση της προστατευτικής επίδρασης των σχημάτων ΑΡ, ΜΑΡ και ΜΑΡΙ ανέδειξε το τετραπλό σχήμα ως αποτελεσματικότερο ως προς την μείωση του κινδύνου επανεμφάνισης και του κινδύνου θανάτου από τη νόσο έως και 20%-30%, συγκριτικά με τα άλλα δύο. Η μιφαμουρτίδη είναι ένα παράγωγο του μουραμυλικού διπεπτιδίου των βακτηρίων, το οποίο έχει εγκριθεί για χορήγηση, σε λιποσωμική μορφή, ως ανοσοδιεγερτική ουσία έναντι του οστεοσαρκώματος. Η επίδραση της προσθήκης της στα επικουρικά χημειοθεραπευτικά σχήματα έχει μελετηθεί σε σημαντικό βαθμό από την έγκρισή της, το 2009, έως τώρα. Συνολικά, διαπιστώνεται σημαντικό όφελος από την χρήση της ένωσης, τόσο ως προς τα ποσοστά και το συνολικό χρόνο επιβίωσης, όσο και ως προς την βελτιωμένη ποιότητα ζωής, ιδιαίτερα στους ασθενείς με μεταστάσεις στους πνεύμονες, για τους οποίους η κοινή χημειοθεραπευτική αγωγή κρίνεται συχνά αναποτελεσματική σε βάθος χρόνου.

Authors dc:creator

• Μάγγου Ελπίδα
• Mangou Elpida

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5400973

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5400973