Μακροχρόνια παρακολούθηση ασθενών μετά από σύγκλειση ωοειδούς τρήματος

Εισαγωγή: Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της διακαθετηριακής σύγκλεισης ανοιχτού ωοειδούς τρήματος (PFO) για δευτερογενή πρόληψη σε ασθενείς με κρυπτογενές εγκεφαλικό επεισόδιο έχουν αποδειχθεί σε πολλαπλές τυχαιοποιημένες μελέτες. Οι πρόσφατα δημοσιευμένες ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν 21ήμερη χορήγηση διπλής αντιαιμοπεταλιακής αγωγής (DAPT) μετά από ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο, ακολουθούμενη από εξατομικευμένη αγωγή με ασπιρίνη ή κλοπιδογρέλη, καθώς και DAPT για 3–6 μήνες μετά τη σύγκλειση του PFO για δευτερογενή πρόληψη, ακολουθούμενη από προσαρμοσμένη μονοθεραπεία με αντιαιμοπεταλιακό. Ωστόσο, η εφαρμογή αυτών των συστάσεων στην καθημερινή κλινική πρακτική είναι ποικίλη και τα δεδομένα σχετικά με τη διακοπή της αντιθρομβωτικής αγωγής είναι περιορισμένα. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη είχε σκοπό να διερευνήσει τις επικρατούσες τάσεις της διάρκειας και της εξατομίκευσης της αντιθρομβωτικής θεραπείας πριν και μετά τη διακαθετηριακή σύγκλειση PFO, καθώς και να αξιολογήσει την ασφάλεια της διακοπής της αντιαιμοπεταλιακής αγωγής μήνες μετά τη διαδικασία σύγκλεισης. Υλικό και Μέθοδος: Αναδρομικά αναλύθηκαν 135 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε διακαθετηριακή σύγκλειση PFO για δευτερογενή πρόληψη εγκεφαλικού σε τριτοβάθμιο κέντρο, από τον Ιούλιο 2017 έως τον Σεπτέμβριο 2024. Δεδομένα ήταν διαθέσιμα εν τέλει για 102 ασθενείς. Συγκεκριμένα, συλλέχθηκαν δημογραφικά στοιχεία, συννοσηρότητες και φαρμακευτική αγωγή από ηλεκτρονικά ιατρικά αρχεία. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο ήταν η υποτροπή ισχαιμικών εγκεφαλικών επεισοδίων. Δευτερογενή καταληκτικά σημεία περιλάμβαναν αιμορραγικές επιπλοκές και εμφάνιση κολπικής μαρμαρυγής ή άλλων αρρυθμιών. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 46,7 ± 9,7 έτη, και το 56,6% ήταν άνδρες. Κοινές συννοσηρότητες ήταν η δυσλιπιδαιμία (50%), η υπέρταση (30,2%) και ο σακχαρώδης διαβήτης (10%), ενώ κολπική μαρμαρυγή και στεφανιαία νόσος παρουσιάστηκαν σε 2 μόνο ασθενείς. Πριν τη διαδικασία, το 72% των ασθενών έλαβε μονή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή και το 28% DAPT. Η συσκευή Amplatzer™ Talisman™ χρησιμοποιήθηκε στο 52% και η GORE® CARDIOFORM στο 48% των ασθενών, με μεγέθη 12–35 mm. Μετά τη σύγκλειση, 99 ασθενείς έλαβαν αντιαιμοπεταλιακή αγωγή, με 92% να λαμβάνουν DAPT για μέση διάρκεια 3 μηνών, ακολουθούμενη από μονοθεραπεία στο 61% των περιπτώσεων. Μόνο 5 ασθενείς έλαβαν NOACs. Κατά μία διάμεση διάρκεια παρακολούθησης 1361 (605,5 – 1530,0) ημερών, δύο ασθενείς εμφάνισαν εγκεφαλικό επεισόδιο και 10 ασθενείς ανέπτυξαν παροξυσμική AF, κυρίως εντός των πρώτων τριών μηνών μετά τη διαδικασία σύγκλεισης. Δεν παρατηρήθηκαν μείζονες αιμορραγίες, ενώ μη σημαντικές αιμορραγίες εμφανίστηκαν στο 4,9% των ασθενών. Συμπεράσματα: Η διακαθετηριακή σύγκλειση του PFO είναι ασφαλής στην καθημερινή κλινική πρακτική. Χαμηλά ποσοστά υποτροπής εγκεφαλικών επεισοδίων, αρρυθμιών και αιμορραγικών επιπλοκών καταγράφηκαν υπό αγωγή με αντιθρομβωτικούς παράγοντες και η σταδιακή διακοπή της αντιαιμοπεταλιακής αγωγής ήταν εφικτή στους περισσότερους ασθενείς χωρίς ανεπιθύμητα συμβάντα. Τα ευρήματα αυτά παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για τη σύγχρονη διαχείριση της αντιθρομβωτικής αγωγής μετά τη σύγκλειση PFO.

Authors dc:creator

• Παπανικολάου Αμαλία
• Papanikolaou Amalia

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5374292

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5374292