Παράγοντες αποτυχίας ενδοπροθετικής αποκατάστασης με ογκολογικές μεγαπροθέσεις μετά από εκτομή όγκων μυοσκελετικού συστήματος / Risk factors for failure of endoprosthetic reconstruction with megaprostheses after musculoskeletal tumor resection

Η διάσωση άκρων με τη χρήση μεγαπροθέσεων έχει βελτιωθεί σημαντικά στη σύγχρονη ορθοπαιδική ογκολογία, ωστόσο η μακροχρόνια επιβίωση των ασθενών και των εμφυτευμάτων, καθώς και ο κίνδυνος επιπλοκών, παραμένουν σημαντικά ζητήματα. Η παρούσα προοπτική μελέτη παρελθόντος, περιελάμβανε 340 διαδοχικούς ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση με αρθρωτές μεγαπροθέσεις. (Stanmore ή MUTARS) σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο (2003–2024). Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση της συνολικής επιβίωσης των ασθενών και των εμφυτευμάτων μετά από διάσωση άκρου και η διερεύνηση παραγόντων κινδύνου για μετεγχειρητικές επιπλοκές μετά από επεμβάσεις διάσωσης άκρου με μεγαπροθέσεις. Η επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων εκτιμήθηκε με καμπύλες Kaplan–Meier και δοκιμασίες log-rank, , ενώ για την επιβίωση εμφυτευμάτων πραγματοποιήθηκε επιπλέον ανάλυση ανταγωνιστικών κινδύνων (competing risk analysis) με χρήση συναρτήσεων αθροιστικής επίπτωσης, ώστε να ληφθεί υπόψη η επίδραση της θνητότητας ως ανταγωνιστικού γεγονότος. Οι επιπλοκές ταξινομήθηκαν σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson και εφαρμόστηκαν μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα Cox για τον εντοπισμό ανεξάρτητων παραγόντων κινδύνου. Στα πέντε και δέκα έτη, η συνολική επιβίωση των ασθενών ήταν 71 και 61%, αντίστοιχα, με σημαντικά χαμηλότερη επιβίωση στη μεταστατική νόσο (p < 0,001). Η επιβίωση των εμφυτευμάτων ήταν 78 και 70% στα 5 και 10 έτη, αντίστοιχα. Μετεγχειρητικές επιπλοκές παρατηρήθηκαν περίπου στο 40% των ασθενών. Σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson, οι συχνότεροι τρόποι αποτυχίας ήταν η λοίμωξη (Τύπος IV, 14,4%), η αποτυχία μαλακών μορίων (Τύπος I, 11,8%), η άσηπτη χαλάρωση (Τύπος II, 5,0%), η υποτροπή ή εξέλιξη του όγκου (Τύπος V, 5,0%) και η μηχανική θραύση (Τύπος III, 2,9%). Στη μονοπαραγοντική ανάλυση για οποιαδήποτε επιπλοκή, μεγαλύτερες διαστάσεις εκτομής (HR 1.003, p = 0.013), μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας (HR 1.04, p < 0.001), σακχαρώδης διαβήτης (HR 1.84, p = 0.002) και παρατεταμένος χειρουργικός χρόνος (HR 1.004 ανά λεπτό, p = 0.001) αύξησαν σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών. Για τις επιπλοκές Τύπου I (μαλακών μορίων), οι ανατομικού τύπου προθέσεις εγγύς βραχιονίου εμφάνισαν υψηλότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τις αναστροφές αρθροπλαστικές ώμου (p = 0.002). Για τις επιπλοκές Τύπου IV (λοίμωξη), η πολυπαραγοντική ανάλυση Cox ανέδειξε τον αριθμό προηγούμενων επεμβάσεων στην ίδια ανατομική περιοχή (HR 2.30 ανά επιπλέον επέμβαση, p < 0.0001) ως ανεξάρτητο προγνωστικό παράγοντα, καθώς και τον παρατεταμένο χειρουργικό χρόνο (HR 1.005 ανά λεπτό, p = 0.001) και τον σακχαρώδη διαβήτη (HR 2.30, p = 0.008). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά επιπλοκών μεταξύ τύπων μεγαπροθέσεων αν και οι MUTARS εμφάνισαν μη στατιστικά σημαντική τάση για υψηλότερα ποσοστά (log-rank p = 0.12). Συνοπτικά, η διάσωση του άκρου συνοδεύεται από ικανοποιητική επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων, αν και οι επιπλοκές παραμένουν συχνές. Η επιμελής μακροχρόνια παρακολούθηση και η έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών παραμένουν ουσιώδεις για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων και της μακροβιότητας των εμφυτευμάτων.

Authors dc:creator

• Γαβριήλ Παναγιώτης
• Gavriil Panagiotis

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

English

Identifier

uoadl:5373712

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5373712