{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5373712"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5373712","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παράγοντες αποτυχίας ενδοπροθετικής αποκατάστασης με ογκολογικές μεγαπροθέσεις μετά από εκτομή όγκων μυοσκελετικού συστήματος / Risk factors for failure of endoprosthetic reconstruction with megaprostheses after musculoskeletal tumor resection","abstract":"Η διάσωση άκρων με τη χρήση μεγαπροθέσεων έχει βελτιωθεί σημαντικά στη σύγχρονη ορθοπαιδική ογκολογία, ωστόσο η μακροχρόνια επιβίωση των ασθενών και των εμφυτευμάτων, καθώς και ο κίνδυνος επιπλοκών, παραμένουν σημαντικά ζητήματα. Η παρούσα προοπτική μελέτη παρελθόντος, περιελάμβανε 340 διαδοχικούς ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση με αρθρωτές μεγαπροθέσεις. (Stanmore ή MUTARS) σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο (2003–2024). Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση της συνολικής επιβίωσης των ασθενών και των εμφυτευμάτων μετά από διάσωση άκρου και η διερεύνηση παραγόντων κινδύνου για μετεγχειρητικές επιπλοκές μετά από επεμβάσεις διάσωσης άκρου με μεγαπροθέσεις. Η επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων εκτιμήθηκε με καμπύλες Kaplan–Meier και δοκιμασίες log-rank, , ενώ για την επιβίωση εμφυτευμάτων πραγματοποιήθηκε επιπλέον ανάλυση ανταγωνιστικών κινδύνων (competing risk analysis) με χρήση συναρτήσεων αθροιστικής επίπτωσης, ώστε να ληφθεί υπόψη η επίδραση της θνητότητας ως ανταγωνιστικού γεγονότος. Οι επιπλοκές ταξινομήθηκαν σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson και εφαρμόστηκαν μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα Cox για τον εντοπισμό ανεξάρτητων παραγόντων κινδύνου. Στα πέντε και δέκα έτη, η συνολική επιβίωση των ασθενών ήταν 71 και 61%, αντίστοιχα, με σημαντικά χαμηλότερη επιβίωση στη μεταστατική νόσο (p < 0,001). Η επιβίωση των εμφυτευμάτων ήταν 78 και 70% στα 5 και 10 έτη, αντίστοιχα. Μετεγχειρητικές επιπλοκές παρατηρήθηκαν περίπου στο 40% των ασθενών. Σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson, οι συχνότεροι τρόποι αποτυχίας ήταν η λοίμωξη (Τύπος IV, 14,4%), η αποτυχία μαλακών μορίων (Τύπος I, 11,8%), η άσηπτη χαλάρωση (Τύπος II, 5,0%), η υποτροπή ή εξέλιξη του όγκου (Τύπος V, 5,0%) και η μηχανική θραύση (Τύπος III, 2,9%). Στη μονοπαραγοντική ανάλυση για οποιαδήποτε επιπλοκή, μεγαλύτερες διαστάσεις εκτομής (HR 1.003, p = 0.013), μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας (HR 1.04, p < 0.001), σακχαρώδης διαβήτης (HR 1.84, p = 0.002) και παρατεταμένος χειρουργικός χρόνος (HR 1.004 ανά λεπτό, p = 0.001) αύξησαν σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών. Για τις επιπλοκές Τύπου I (μαλακών μορίων), οι ανατομικού τύπου προθέσεις εγγύς βραχιονίου εμφάνισαν υψηλότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τις αναστροφές αρθροπλαστικές ώμου (p = 0.002). Για τις επιπλοκές Τύπου IV (λοίμωξη), η πολυπαραγοντική ανάλυση Cox ανέδειξε τον αριθμό προηγούμενων επεμβάσεων στην ίδια ανατομική περιοχή (HR 2.30 ανά επιπλέον επέμβαση, p < 0.0001) ως ανεξάρτητο προγνωστικό παράγοντα, καθώς και τον παρατεταμένο χειρουργικό χρόνο (HR 1.005 ανά λεπτό, p = 0.001) και τον σακχαρώδη διαβήτη (HR 2.30, p = 0.008). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά επιπλοκών μεταξύ τύπων μεγαπροθέσεων αν και οι MUTARS εμφάνισαν μη στατιστικά σημαντική τάση για υψηλότερα ποσοστά (log-rank p = 0.12). Συνοπτικά, η διάσωση του άκρου συνοδεύεται από ικανοποιητική επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων, αν και οι επιπλοκές παραμένουν συχνές. Η επιμελής μακροχρόνια παρακολούθηση και η έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών παραμένουν ουσιώδεις για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων και της μακροβιότητας των εμφυτευμάτων.","abstract_html":"Η διάσωση άκρων με τη χρήση μεγαπροθέσεων έχει βελτιωθεί σημαντικά στη σύγχρονη ορθοπαιδική ογκολογία, ωστόσο η μακροχρόνια επιβίωση των ασθενών και των εμφυτευμάτων, καθώς και ο κίνδυνος επιπλοκών, παραμένουν σημαντικά ζητήματα. Η παρούσα προοπτική μελέτη παρελθόντος, περιελάμβανε 340 διαδοχικούς ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση με αρθρωτές μεγαπροθέσεις. (Stanmore ή MUTARS) σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο (2003–2024). Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση της συνολικής επιβίωσης των ασθενών και των εμφυτευμάτων μετά από διάσωση άκρου και η διερεύνηση παραγόντων κινδύνου για μετεγχειρητικές επιπλοκές μετά από επεμβάσεις διάσωσης άκρου με μεγαπροθέσεις. Η επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων εκτιμήθηκε με καμπύλες Kaplan–Meier και δοκιμασίες log-rank, , ενώ για την επιβίωση εμφυτευμάτων πραγματοποιήθηκε επιπλέον ανάλυση ανταγωνιστικών κινδύνων (competing risk analysis) με χρήση συναρτήσεων αθροιστικής επίπτωσης, ώστε να ληφθεί υπόψη η επίδραση της θνητότητας ως ανταγωνιστικού γεγονότος. Οι επιπλοκές ταξινομήθηκαν σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson και εφαρμόστηκαν μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα Cox για τον εντοπισμό ανεξάρτητων παραγόντων κινδύνου. Στα πέντε και δέκα έτη, η συνολική επιβίωση των ασθενών ήταν 71 και 61%, αντίστοιχα, με σημαντικά χαμηλότερη επιβίωση στη μεταστατική νόσο (p < 0,001). Η επιβίωση των εμφυτευμάτων ήταν 78 και 70% στα 5 και 10 έτη, αντίστοιχα. Μετεγχειρητικές επιπλοκές παρατηρήθηκαν περίπου στο 40% των ασθενών. Σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson, οι συχνότεροι τρόποι αποτυχίας ήταν η λοίμωξη (Τύπος IV, 14,4%), η αποτυχία μαλακών μορίων (Τύπος I, 11,8%), η άσηπτη χαλάρωση (Τύπος II, 5,0%), η υποτροπή ή εξέλιξη του όγκου (Τύπος V, 5,0%) και η μηχανική θραύση (Τύπος III, 2,9%). Στη μονοπαραγοντική ανάλυση για οποιαδήποτε επιπλοκή, μεγαλύτερες διαστάσεις εκτομής (HR 1.003, p = 0.013), μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας (HR 1.04, p < 0.001), σακχαρώδης διαβήτης (HR 1.84, p = 0.002) και παρατεταμένος χειρουργικός χρόνος (HR 1.004 ανά λεπτό, p = 0.001) αύξησαν σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών. Για τις επιπλοκές Τύπου I (μαλακών μορίων), οι ανατομικού τύπου προθέσεις εγγύς βραχιονίου εμφάνισαν υψηλότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τις αναστροφές αρθροπλαστικές ώμου (p = 0.002). Για τις επιπλοκές Τύπου IV (λοίμωξη), η πολυπαραγοντική ανάλυση Cox ανέδειξε τον αριθμό προηγούμενων επεμβάσεων στην ίδια ανατομική περιοχή (HR 2.30 ανά επιπλέον επέμβαση, p < 0.0001) ως ανεξάρτητο προγνωστικό παράγοντα, καθώς και τον παρατεταμένο χειρουργικό χρόνο (HR 1.005 ανά λεπτό, p = 0.001) και τον σακχαρώδη διαβήτη (HR 2.30, p = 0.008). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά επιπλοκών μεταξύ τύπων μεγαπροθέσεων αν και οι MUTARS εμφάνισαν μη στατιστικά σημαντική τάση για υψηλότερα ποσοστά (log-rank p = 0.12). Συνοπτικά, η διάσωση του άκρου συνοδεύεται από ικανοποιητική επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων, αν και οι επιπλοκές παραμένουν συχνές. Η επιμελής μακροχρόνια παρακολούθηση και η έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών παραμένουν ουσιώδεις για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων και της μακροβιότητας των εμφυτευμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαβριήλ Παναγιώτης","Gavriil Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5373712"],"render_values":[{"text":"uoadl:5373712","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5373712","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαβριήλ Παναγιώτης","Gavriil Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5373712","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5373712"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διάσωση άκρων με τη χρήση μεγαπροθέσεων έχει βελτιωθεί σημαντικά στη σύγχρονη ορθοπαιδική ογκολογία, ωστόσο η μακροχρόνια επιβίωση των ασθενών και των εμφυτευμάτων, καθώς και ο κίνδυνος επιπλοκών, παραμένουν σημαντικά ζητήματα. Η παρούσα προοπτική μελέτη παρελθόντος, περιελάμβανε 340 διαδοχικούς ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση με αρθρωτές μεγαπροθέσεις. (Stanmore ή MUTARS) σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο (2003–2024). Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση της συνολικής επιβίωσης των ασθενών και των εμφυτευμάτων μετά από διάσωση άκρου και η διερεύνηση παραγόντων κινδύνου για μετεγχειρητικές επιπλοκές μετά από επεμβάσεις διάσωσης άκρου με μεγαπροθέσεις. Η επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων εκτιμήθηκε με καμπύλες Kaplan–Meier και δοκιμασίες log-rank, , ενώ για την επιβίωση εμφυτευμάτων πραγματοποιήθηκε επιπλέον ανάλυση ανταγωνιστικών κινδύνων (competing risk analysis) με χρήση συναρτήσεων αθροιστικής επίπτωσης, ώστε να ληφθεί υπόψη η επίδραση της θνητότητας ως ανταγωνιστικού γεγονότος. Οι επιπλοκές ταξινομήθηκαν σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson και εφαρμόστηκαν μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα Cox για τον εντοπισμό ανεξάρτητων παραγόντων κινδύνου. Στα πέντε και δέκα έτη, η συνολική επιβίωση των ασθενών ήταν 71 και 61%, αντίστοιχα, με σημαντικά χαμηλότερη επιβίωση στη μεταστατική νόσο (p < 0,001). Η επιβίωση των εμφυτευμάτων ήταν 78 και 70% στα 5 και 10 έτη, αντίστοιχα. Μετεγχειρητικές επιπλοκές παρατηρήθηκαν περίπου στο 40% των ασθενών. Σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson, οι συχνότεροι τρόποι αποτυχίας ήταν η λοίμωξη (Τύπος IV, 14,4%), η αποτυχία μαλακών μορίων (Τύπος I, 11,8%), η άσηπτη χαλάρωση (Τύπος II, 5,0%), η υποτροπή ή εξέλιξη του όγκου (Τύπος V, 5,0%) και η μηχανική θραύση (Τύπος III, 2,9%). Στη μονοπαραγοντική ανάλυση για οποιαδήποτε επιπλοκή, μεγαλύτερες διαστάσεις εκτομής (HR 1.003, p = 0.013), μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας (HR 1.04, p < 0.001), σακχαρώδης διαβήτης (HR 1.84, p = 0.002) και παρατεταμένος χειρουργικός χρόνος (HR 1.004 ανά λεπτό, p = 0.001) αύξησαν σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών. Για τις επιπλοκές Τύπου I (μαλακών μορίων), οι ανατομικού τύπου προθέσεις εγγύς βραχιονίου εμφάνισαν υψηλότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τις αναστροφές αρθροπλαστικές ώμου (p = 0.002). Για τις επιπλοκές Τύπου IV (λοίμωξη), η πολυπαραγοντική ανάλυση Cox ανέδειξε τον αριθμό προηγούμενων επεμβάσεων στην ίδια ανατομική περιοχή (HR 2.30 ανά επιπλέον επέμβαση, p < 0.0001) ως ανεξάρτητο προγνωστικό παράγοντα, καθώς και τον παρατεταμένο χειρουργικό χρόνο (HR 1.005 ανά λεπτό, p = 0.001) και τον σακχαρώδη διαβήτη (HR 2.30, p = 0.008). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά επιπλοκών μεταξύ τύπων μεγαπροθέσεων αν και οι MUTARS εμφάνισαν μη στατιστικά σημαντική τάση για υψηλότερα ποσοστά (log-rank p = 0.12). Συνοπτικά, η διάσωση του άκρου συνοδεύεται από ικανοποιητική επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων, αν και οι επιπλοκές παραμένουν συχνές. Η επιμελής μακροχρόνια παρακολούθηση και η έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών παραμένουν ουσιώδεις για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων και της μακροβιότητας των εμφυτευμάτων.","Megaprosthetic reconstruction has advanced limb salvage in orthopedic oncology; however, patient and implant survival, as well as complication risks remain important concerns. This retrospective cohort study included 340 consecutive patients who underwent modular megaprosthetic reconstruction (Stanmore or MUTARS systems) at a tertiary referral center between 2003 and 2024. The primary objective was to estimate overall patient and implant survival following limb-salvage surgery and to investigate risk factors for postoperative complications. Patient and implant survival were estimated through Kaplan-Meier plots and curves were compared using log-rank tests. For implant survival, competing risk analysis using cumulative incidence functions was additionally performed to account for patient mortality as a competing event. Complications were classified according to the Henderson classification, and uni- and multivariable Cox proportional hazards models were performed to identify potential risk factors. At five and ten years, overall patient survival was 71 % and 61 %, respectively, with significantly poorer survival observed in metastatic disease (p < 0.001). Implant survival was 78 and 70% at five and ten years, respectively. Postoperative complications occurred in approximately 40% of patients. According to the Henderson classification, the most frequent failure was infection (Type IV, 14.4 %), soft-tissue failure (Type I, 11.8 %), aseptic loosening (Type II, 5.0 %), tumor progression (Type V, 5.0 %), and structural failure (Type III, 2.9 %). In univariate analyses for any complication, larger specimen dimensions (HR 1.003, p = 0.013), longer hospital stay (HR 1.04, p < 0.001), diabetes mellitus (HR 1.84, p = 0.002), and prolonged operative time (HR 1.004 per minute, p = 0.001) were significantly associated with increased complication risk. For Type I (soft-tissue) complications, anatomic proximal-humerus prostheses were associated with higher risk compared with reverse-type designs (p = 0.002). For Type IV (infection), multivariable Cox regression confirmed the number of previous surgeries at the operative site (HR 2.30 per additional surgery, p < 0.0001) as an independent predictor, as well as prolonged operative time (HR 1.005 per minute, p = 0.001), and diabetes (HR 2.30, p = 0.008) as independent predictors. No statistically significant differences in overall complication risks were observed between prosthesis types, although MUTARS prostheses showed a non-significant trend toward higher rates (log-rank p = 0.12). In summary, limb-salvage surgery with megaprosthetic reconstruction is accompanied with long-term patient and implant survival; nevertheless, complications remain frequent. Meticulous long-term follow-up and timely management of complications remain essential for optimizing clinical outcomes and implant longevity."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παράγοντες αποτυχίας ενδοπροθετικής αποκατάστασης με ογκολογικές μεγαπροθέσεις μετά από εκτομή όγκων μυοσκελετικού συστήματος / Risk factors for failure of endoprosthetic reconstruction with megaprostheses after musculoskeletal tumor resection"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαβριήλ Παναγιώτης","Gavriil Panagiotis"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η διάσωση άκρων με τη χρήση μεγαπροθέσεων έχει βελτιωθεί σημαντικά στη σύγχρονη ορθοπαιδική ογκολογία, ωστόσο η μακροχρόνια επιβίωση των ασθενών και των εμφυτευμάτων, καθώς και ο κίνδυνος επιπλοκών, παραμένουν σημαντικά ζητήματα. Η παρούσα προοπτική μελέτη παρελθόντος, περιελάμβανε 340 διαδοχικούς ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση με αρθρωτές μεγαπροθέσεις. (Stanmore ή MUTARS) σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο (2003–2024). Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση της συνολικής επιβίωσης των ασθενών και των εμφυτευμάτων μετά από διάσωση άκρου και η διερεύνηση παραγόντων κινδύνου για μετεγχειρητικές επιπλοκές μετά από επεμβάσεις διάσωσης άκρου με μεγαπροθέσεις. Η επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων εκτιμήθηκε με καμπύλες Kaplan–Meier και δοκιμασίες log-rank, , ενώ για την επιβίωση εμφυτευμάτων πραγματοποιήθηκε επιπλέον ανάλυση ανταγωνιστικών κινδύνων (competing risk analysis) με χρήση συναρτήσεων αθροιστικής επίπτωσης, ώστε να ληφθεί υπόψη η επίδραση της θνητότητας ως ανταγωνιστικού γεγονότος. Οι επιπλοκές ταξινομήθηκαν σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson και εφαρμόστηκαν μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα Cox για τον εντοπισμό ανεξάρτητων παραγόντων κινδύνου. Στα πέντε και δέκα έτη, η συνολική επιβίωση των ασθενών ήταν 71 και 61%, αντίστοιχα, με σημαντικά χαμηλότερη επιβίωση στη μεταστατική νόσο (p < 0,001). Η επιβίωση των εμφυτευμάτων ήταν 78 και 70% στα 5 και 10 έτη, αντίστοιχα. Μετεγχειρητικές επιπλοκές παρατηρήθηκαν περίπου στο 40% των ασθενών. Σύμφωνα με την ταξινόμηση του Henderson, οι συχνότεροι τρόποι αποτυχίας ήταν η λοίμωξη (Τύπος IV, 14,4%), η αποτυχία μαλακών μορίων (Τύπος I, 11,8%), η άσηπτη χαλάρωση (Τύπος II, 5,0%), η υποτροπή ή εξέλιξη του όγκου (Τύπος V, 5,0%) και η μηχανική θραύση (Τύπος III, 2,9%). Στη μονοπαραγοντική ανάλυση για οποιαδήποτε επιπλοκή, μεγαλύτερες διαστάσεις εκτομής (HR 1.003, p = 0.013), μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας (HR 1.04, p < 0.001), σακχαρώδης διαβήτης (HR 1.84, p = 0.002) και παρατεταμένος χειρουργικός χρόνος (HR 1.004 ανά λεπτό, p = 0.001) αύξησαν σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών. Για τις επιπλοκές Τύπου I (μαλακών μορίων), οι ανατομικού τύπου προθέσεις εγγύς βραχιονίου εμφάνισαν υψηλότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τις αναστροφές αρθροπλαστικές ώμου (p = 0.002). Για τις επιπλοκές Τύπου IV (λοίμωξη), η πολυπαραγοντική ανάλυση Cox ανέδειξε τον αριθμό προηγούμενων επεμβάσεων στην ίδια ανατομική περιοχή (HR 2.30 ανά επιπλέον επέμβαση, p < 0.0001) ως ανεξάρτητο προγνωστικό παράγοντα, καθώς και τον παρατεταμένο χειρουργικό χρόνο (HR 1.005 ανά λεπτό, p = 0.001) και τον σακχαρώδη διαβήτη (HR 2.30, p = 0.008). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά επιπλοκών μεταξύ τύπων μεγαπροθέσεων αν και οι MUTARS εμφάνισαν μη στατιστικά σημαντική τάση για υψηλότερα ποσοστά (log-rank p = 0.12). Συνοπτικά, η διάσωση του άκρου συνοδεύεται από ικανοποιητική επιβίωση ασθενών και εμφυτευμάτων, αν και οι επιπλοκές παραμένουν συχνές. Η επιμελής μακροχρόνια παρακολούθηση και η έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών παραμένουν ουσιώδεις για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων και της μακροβιότητας των εμφυτευμάτων.","Megaprosthetic reconstruction has advanced limb salvage in orthopedic oncology; however, patient and implant survival, as well as complication risks remain important concerns. This retrospective cohort study included 340 consecutive patients who underwent modular megaprosthetic reconstruction (Stanmore or MUTARS systems) at a tertiary referral center between 2003 and 2024. The primary objective was to estimate overall patient and implant survival following limb-salvage surgery and to investigate risk factors for postoperative complications. Patient and implant survival were estimated through Kaplan-Meier plots and curves were compared using log-rank tests. For implant survival, competing risk analysis using cumulative incidence functions was additionally performed to account for patient mortality as a competing event. Complications were classified according to the Henderson classification, and uni- and multivariable Cox proportional hazards models were performed to identify potential risk factors. At five and ten years, overall patient survival was 71 % and 61 %, respectively, with significantly poorer survival observed in metastatic disease (p < 0.001). Implant survival was 78 and 70% at five and ten years, respectively. Postoperative complications occurred in approximately 40% of patients. According to the Henderson classification, the most frequent failure was infection (Type IV, 14.4 %), soft-tissue failure (Type I, 11.8 %), aseptic loosening (Type II, 5.0 %), tumor progression (Type V, 5.0 %), and structural failure (Type III, 2.9 %). In univariate analyses for any complication, larger specimen dimensions (HR 1.003, p = 0.013), longer hospital stay (HR 1.04, p < 0.001), diabetes mellitus (HR 1.84, p = 0.002), and prolonged operative time (HR 1.004 per minute, p = 0.001) were significantly associated with increased complication risk. For Type I (soft-tissue) complications, anatomic proximal-humerus prostheses were associated with higher risk compared with reverse-type designs (p = 0.002). For Type IV (infection), multivariable Cox regression confirmed the number of previous surgeries at the operative site (HR 2.30 per additional surgery, p < 0.0001) as an independent predictor, as well as prolonged operative time (HR 1.005 per minute, p = 0.001), and diabetes (HR 2.30, p = 0.008) as independent predictors. No statistically significant differences in overall complication risks were observed between prosthesis types, although MUTARS prostheses showed a non-significant trend toward higher rates (log-rank p = 0.12). In summary, limb-salvage surgery with megaprosthetic reconstruction is accompanied with long-term patient and implant survival; nevertheless, complications remain frequent. Meticulous long-term follow-up and timely management of complications remain essential for optimizing clinical outcomes and implant longevity."],"dc:identifier":["uoadl:5373712","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5373712"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Παράγοντες αποτυχίας ενδοπροθετικής αποκατάστασης με ογκολογικές μεγαπροθέσεις μετά από εκτομή όγκων μυοσκελετικού συστήματος / Risk factors for failure of endoprosthetic reconstruction with megaprostheses after musculoskeletal tumor resection"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:17Z"}