Πολυκρίσεις και διαχείριση μαζικών συμβάντων. Μελέτη περίπτωσης: Η περίοδος 2020-2021 στην Ελλάδα.

Η διαχείριση μαζικών συμβάντων και πολυκρίσεων συνιστά μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τα σύγχρονα κράτη, ιδίως σε περιβάλλοντα αυξημένης αβεβαιότητας, πολυπλοκότητας και αλληλεξάρτησης κινδύνων. Στο σύγχρονο πλαίσιο της διακινδύνευσης, οι φυσικοί, ανθρωπογενείς, υγειονομικοί και κλιματικοί κίνδυνοι δεν εκδηλώνονται πλέον ως μεμονωμένα γεγονότα, αλλά αλληλεπιδρούν και αλληλοενισχύονται, δημιουργώντας συνθήκες πολυκρίσεων με σωρευτικές και συστημικές επιπτώσεις. Υπό τις συνθήκες αυτές, οι παραδοσιακές, γραμμικές προσεγγίσεις διαχείρισης κρίσεων εμφανίζουν περιορισμένη αποτελεσματικότητα. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στον βαθμό αποτελεσματικότητας των θεσμών στην Ελλάδα κατά τη διαχείριση μαζικών συμβάντων και πολυκρίσεων, με έμφαση στη θεσμική και διοικητική ανταπόκριση σε περιόδους αυξημένης πίεσης. Διερευνάται κατά πόσο το υφιστάμενο θεσμικό και οργανωτικό πλαίσιο δύναται να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που δημιουργούνται από τη συνύπαρξη και τη διαδοχική εκδήλωση κρίσεων διαφορετικής φύσης, καθώς και ποιες αδυναμίες αναδεικνύονται σε επίπεδο συντονισμού, λήψης αποφάσεων και διαχείρισης πόρων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις κοινωνικές, οικονομικές και θεσμικές επιπτώσεις που προκαλούνται από τις κρίσεις. Αναδεικνύονται η σχέση μεταξύ επικινδυνότητας και κοινωνικής τρωτότητας καθώς και ο τρόπος με τον οποίο οι κρίσεις επηρεάζουν δυσανάλογα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, εντείνοντας προϋπάρχουσες ανισότητες. Παράλληλα, εξετάζονται ζητήματα θεσμικής ανθεκτικότητας, εκπαίδευσης του πληθυσμού και των εμπλεκόμενων φορέων, καθώς και ο ρόλος του σχεδιασμού στη μείωση των επιπτώσεων των καταστροφών. Η ανάλυση της περιόδου 2020-2021 στην Ελλάδα, η οποία χαρακτηρίζεται από την ταυτόχρονη εκδήλωση της πανδημίας COVID-19 και σοβαρών φυσικών καταστροφών, αναδεικνύει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι θεσμοί σε περιβάλλοντα πολλαπλών και αλληλοεπικαλυπτόμενων κρίσεων. Διαπιστώνεται ότι η απουσία ολιστικής και πολυκινδυνικής προσέγγισης περιορίζει την αποτελεσματικότητα της διαχείρισης, ιδίως στη μετάβαση από την άμεση απόκριση στη φάση της αποκατάστασης. Συνολικά, προκύπτει ότι η διαχείριση μαζικών συμβάντων και πολυκρίσεων απαιτεί ενίσχυση του θεσμικού συντονισμού, σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων και επένδυση σε πολιτικές πρόληψης, εκπαίδευσης και ανθεκτικότητας ώστε να βελτιωθεί η ικανότητα αντιμετώπισης σύνθετων κρίσεων στο σύγχρονο περιβάλλον κινδύνων.

Authors dc:creator

• Φτάκα Δέσποινα
• Ftaka Despoina

• Θετικές Επιστήμες
• Science

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5373401

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5373401