Ρύθμιση δοσολογικών σχημάτων νεότερων αντιβιοτικών σε ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση

Εισαγωγή: Η αυξανόμενη συχνότητα πολυανθεκτικών παθογόνων, σε συνδυασμό με τις έντονες φαρμακοκινητικές μεταβολές που παρατηρούνται σε ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση, καθιστούν τη βελτιστοποίηση της αντιμικροβιακής θεραπείας ιδιαίτερα απαιτητική. Παθοφυσιολογικές καταστάσεις όπως η σήψη, η συστηματική φλεγμονώδης απόκριση, η αυξημένη νεφρική κάθαρση, η οξεία νεφρική βλάβη και η εφαρμογή εξωσωματικών τεχνικών υποστήριξης επηρεάζουν σημαντικά την κατανομή και την κάθαρση των αντιβιοτικών, οδηγώντας συχνά σε αδυναμία επίτευξης των επιθυμητών φαρμακοκινητικο-φαρμακοδυναμικών στόχων. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση κατάλληλων δοσολογικών σχημάτων για τις δραστικές ουσίες μεροπενέμη και τη λινεζολίδη σε διαφορετικούς τύπους βαρέως πασχόντων ασθενών, με στόχο τη βελτιστοποίηση της έκθεσης στο φάρμακο και της κλινικής αποτελεσματικότητας. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκαν φαρμακοκινητικές προσομοιώσεις σε εικονικούς πληθυσμούς νοσηλευόμενων ασθενών (ασθενείς γενικής νοσηλείας, ασθενείς ΜΕΘ, ασθενείς με αυξημένη νεφρική κάθαρση, νεφρική δυσλειτουργία και υποκατάσταση νεφρικής λειτουργίας), με τη χρήση του λογισμικού Lixoft/Simulx και πληθυσμιακών φαρμακοκινητικών μοντέλων που αντλήθηκαν από τη διεθνή βιβλιογραφία. Προσομοιώθηκαν διαφορετικά δοσολογικά σχήματα και χρόνοι έγχυσης για τα δύο αντιβιοτικά και τα αποτελέσματα αξιολογήθηκαν βάσει καθιερωμένων φαρμακοκινητικών παραμέτρων από τη διεθνή βιβλιογραφία. Αποτελέσματα: Για την μεροπενέμη βρέθηκε ότι, με τα συνήθη δοσολογικά σχήματα, οι φαρμακοκινητικές αλλαγές που συμβαίνουν στους ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση μεταβάλλουν σε μεγάλο βαθμό τις συγκεντρώσεις της στο πλάσμα. Έτσι κρίνεται απαραίτητη η τροποποίηση της, με την τετράωρης διάρκειας έγχυση να αποτελεί τον πιο υποσχόμενο τρόπο χορήγησης για την επίτευξη των θεραπευτικών στόχων. Αντίθετα, όσον αφορά την λινεζολίδη ο τρόπος έγχυσης φαίνεται να μην επηρεάζει τα επίπεδα στο πλάσμα αλλά κατά κύριο λόγο η τροποποίηση της δόσης ήταν αυτή που οδήγησε σε βελτίωση της επίτευξης των θεραπευτικών στόχων. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι έντονες φαρμακοκινητικές μεταβολές στους βαρέως πάσχοντες απαιτούν εξατομικευμένη προσαρμογή δόσης. Η πληθυσμιακή μοντελοποίηση ανέδειξε μεγάλη διακύμανση στην έκθεση σε μεροπενέμη και λινεζολίδη, στην οποία διακύμανση καθοριστικό ρόλο διαδραματίζουν η νεφρική λειτουργία και η σήψη. Οι προσομοιώσεις έδειξαν ότι παρατεταμένες ή συνεχείς εγχύσεις αυξάνουν την πιθανότητα επίτευξης θεραπευτικών στόχων για την μεροπενέμη ενώ για την λινεζολίδη η προσαρμογή δόσης είναι αυτή που οδηγεί σε επίτευξη των θεραπευτικών στόχων. Το model-informed precision dosing αποτελεί βασικό εργαλείο για τη βελτιστοποίηση της αποτελεσματικότητας και τη μείωση της τοξικότητας του φαρμάκου καθώς επίσης και τη μείωση της αντιμικροβιακής αντοχής.

Authors dc:creator

• ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
• ANTONOPOULOS NIKOLAOS

• Θετικές Επιστήμες
• Science

Language dc:language

Ελληνικά, Greek, English

Identifier

uoadl:5373130

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5373130