Η πρόσληψη της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας από τη βυζαντινή θεολογία

Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία δεν απορρίπτεται από τη βυζαντινή θεολογία, αλλά αφομοιώνεται κριτικά και μετασχηματίζεται για να εξυπηρετήσει τις θεολογικές της ανάγκες. Ο Πλάτωνας, με τη θεωρία των ιδεών και τη διάκριση μεταξύ αισθητού και νοητού κόσμου, θέτει τη βάση για τη μεταφυσική αναζήτηση του απόλυτου όντος. Στη συνέχεια, ο Αριστοτέλης παρουσιάζει μια συστηματική ερμηνεία της πραγματικότητας, εισάγοντας έννοιες όπως η ουσία και το ον και παραθέτοντας τη θεωρία των αιτίων. Τέλος, ο Νεοπλατωνισμός και ιδιαίτερα ο Πλωτίνος ως κύριος εκπρόσωπός του συνθέτει μια μυστικιστική φιλοσοφία με επίκεντρο το Εν ως το απόλυτο Ον. Αυτή η φιλοσοφική παράδοση επηρεάζει ουσιαστικά τη διαμόρφωση της βυζαντινής θεολογίας. Οι πρώτοι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας, επιχειρούν να συνδέσουν την πίστη με το λόγο, αναγνωρίζοντας τη σημασία της φιλοσοφίας ως προπαρασκευαστικό στάδιο για τη θεολογία. Η Εκκλησία υιοθετεί, έτσι, μια στάση κριτικής αποδοχής του λόγου, τον οποίο υποτάσσει στην θεία αποκάλυψη. Φιλοσοφικά στοιχεία αξιοποιούνται για τις ανάγκες της θεολογίας, όπως για παράδειγμα τη διατύπωση του δόγματος και την υπεράσπιση της ορθόδοξης πίστης, ενώ βασικές φιλοσοφικές έννοιες αποκτούν νέα σημασία στο πλαίσιο της θεολογίας. Σημαντικοί βυζαντινοί θεολόγοι, όπως ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ενσωματώνουν δημιουργικά στο έργο τους την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, συνθέτοντας μια θεολογία κατάλληλη να υπηρετήσει τη χριστιανική πίστη.

Authors dc:creator

• Αθανασάκη Ιωάννα
• Athanasaki Ioanna

• Φιλοσοφία- Ψυχολογία
• Philosophy - Psychology

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5372935

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5372935