Reimaging the Greek Element: The Influence of Diaspora Translators on Shaping (re)Translated Literary Texts

Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επίδραση που έχει η ταυτότητα ενός μεταφραστή της διασποράς στις στρατηγικές λογοτεχνικής αναμετάφρασης, εστιάζοντας στις αγγλικές μεταφράσεις της κλασικής ελληνικής ποίησης. Ειδικότερα, συγκρίνει τις μεταφραστικές προσεγγίσεις του Kimon Friar, ενός Ελληνοαμερικανού μεταφραστή της διασποράς, με αυτές δύο Αγγλων μεταφραστών, των Edmund Keeley και Philip Sherrard. Για το σκοπό αυτό, η μελέτη αξιοποιεί την ποιοτική, συγκριτική ανάλυση επτά ποιημάτων από τέσσερις Έλληνες λογοτέχνες: του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη και του Νίκου Γκάτσου. Το κεντρικό θεωρητικό πλαίσιο στο οποίο βασίζεται το έργο αυτό, σχετίζεται με τη θεωρία του Lawrence Venuti σχετικά με την αόρατοτητα του μεταφραστή, η οποία επεκτείνεται περαιτέρω στη διάκριση της ξενοποίησης (foreignization) και της οικειοποίησης (domestication), και εφαρμόζεται μέσω ενδελεχούς ανάλυσης του κειμένου όσον αφορά τις γλωσσικές επιλογές, τη σύνταξη και τις πολιτισμικές αναφορές των μεταφραστών. Τα ευρήματα καταδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της πολιτισμικής τοποθέτησης των μεταφραστών και των τεχνικών μετάφρασης που επέλεξαν. Ο Friar χρησιμοποιεί κυρίως τη προσέγγιση της ξενοποίησης (foreignization), διατηρώντας τα γλωσσικά και πολιτισμικά στοιχεία της Ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας και αντανακλώντας τους συντακτικούς ρυθμούς του κειμένου-πηγή, με στόχο να φέρει το αναγνωστικό κοινό πιο κοντά στην ελληνική πολιτισμική και ποιητική ουσία. Αντίθετα, οι Keeley και Sherrard καταφεύγουν συχνότερα στην τεχνική της οικειοποίησης (domestication), αλλάζοντας και προσαρμόζοντας τη σύνταξη για μεγαλύτερη ευχέρεια λόγου, αντικαθιστώντας πολιτισμικά συγκεκριμένα στοιχεία με ουδέτερα ισοδύναμά τους και, περιστασιακά, εισάγοντας ερμηνευτικές μεταφορές όταν κρίνεται απαραίτητο, προκειμένου να ευθυγραμμίσουν τα ποιήματα με τις προσδοκίες και τα πρότυπα της κουλτούρας-στόχου. Ωστόσο, η ανάλυση αποκαλύπτει επίσης ότι η στρατηγική του μεταφραστή δεν είναι μονολιθική. Ο Friar περιστασιακά οικειοποιεί και πειραματίζεται με τη μετάφραση, χωρίς όμως να επισκιάζει την τάση του προς την τεχνική της ξενοποίησης (foreignization). Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η βαθιά ριζωμένη σύνδεση του μεταφραστή της διασποράς με την ελληνική κουλτούρα δημιουργεί μια προδιάθεση προς την ξενοποίηση (foreignization), επομένως, ο μεταφραστής λειτουργεί ως διαφυλάκτης και όχι τόσο ως μεσολαβητής της κουλτούρας. Η μελέτη συμβάλλει στην ήδη καθιερωμένη θεωρία της αναμετάφρασης, επισημαίνοντας πώς η ταυτότητα ενός μεταφραστή, στην προκειμένη περίπτωση, ως μέλος της διασποράς, αλληλεπιδρά με τα χρονικά και κοινωνικοπολιτισμικά πλαίσια για να διαμορφώσει τις ποικίλες αποδοχές της ελληνικής λογοτεχνίας στον σύγχρονο, Αγγλόφωνο κόσμο.

Authors dc:creator

• Αντωνάκη Γαρυφαλιά
• Antonaki Garifalia

• Γλώσσα – Λογοτεχνία
• Language – Literature

Language dc:language

Ελληνικά, English, Greek

Identifier

uoadl:5371373

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371373