{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371373"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371373","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Reimaging the Greek Element: The Influence of Diaspora Translators on Shaping (re)Translated Literary Texts","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επίδραση που έχει η ταυτότητα ενός μεταφραστή της διασποράς στις στρατηγικές λογοτεχνικής αναμετάφρασης, εστιάζοντας στις αγγλικές μεταφράσεις της κλασικής ελληνικής ποίησης. Ειδικότερα, συγκρίνει τις μεταφραστικές προσεγγίσεις του Kimon Friar, ενός Ελληνοαμερικανού μεταφραστή της διασποράς, με αυτές δύο Αγγλων μεταφραστών, των Edmund Keeley και Philip Sherrard. Για το σκοπό αυτό, η μελέτη αξιοποιεί την ποιοτική, συγκριτική ανάλυση επτά ποιημάτων από τέσσερις Έλληνες λογοτέχνες: του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη και του Νίκου Γκάτσου. Το κεντρικό θεωρητικό πλαίσιο στο οποίο βασίζεται το έργο αυτό, σχετίζεται με τη θεωρία του Lawrence Venuti σχετικά με την αόρατοτητα του μεταφραστή, η οποία επεκτείνεται περαιτέρω στη διάκριση της ξενοποίησης (foreignization) και της οικειοποίησης (domestication), και εφαρμόζεται μέσω ενδελεχούς ανάλυσης του κειμένου όσον αφορά τις γλωσσικές επιλογές, τη σύνταξη και τις πολιτισμικές αναφορές των μεταφραστών. Τα ευρήματα καταδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της πολιτισμικής τοποθέτησης των μεταφραστών και των τεχνικών μετάφρασης που επέλεξαν. Ο Friar χρησιμοποιεί κυρίως τη προσέγγιση της ξενοποίησης (foreignization), διατηρώντας τα γλωσσικά και πολιτισμικά στοιχεία της Ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας και αντανακλώντας τους συντακτικούς ρυθμούς του κειμένου-πηγή, με στόχο να φέρει το αναγνωστικό κοινό πιο κοντά στην ελληνική πολιτισμική και ποιητική ουσία. Αντίθετα, οι Keeley και Sherrard καταφεύγουν συχνότερα στην τεχνική της οικειοποίησης (domestication), αλλάζοντας και προσαρμόζοντας τη σύνταξη για μεγαλύτερη ευχέρεια λόγου, αντικαθιστώντας πολιτισμικά συγκεκριμένα στοιχεία με ουδέτερα ισοδύναμά τους και, περιστασιακά, εισάγοντας ερμηνευτικές μεταφορές όταν κρίνεται απαραίτητο, προκειμένου να ευθυγραμμίσουν τα ποιήματα με τις προσδοκίες και τα πρότυπα της κουλτούρας-στόχου. Ωστόσο, η ανάλυση αποκαλύπτει επίσης ότι η στρατηγική του μεταφραστή δεν είναι μονολιθική. Ο Friar περιστασιακά οικειοποιεί και πειραματίζεται με τη μετάφραση, χωρίς όμως να επισκιάζει την τάση του προς την τεχνική της ξενοποίησης (foreignization). Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η βαθιά ριζωμένη σύνδεση του μεταφραστή της διασποράς με την ελληνική κουλτούρα δημιουργεί μια προδιάθεση προς την ξενοποίηση (foreignization), επομένως, ο μεταφραστής λειτουργεί ως διαφυλάκτης και όχι τόσο ως μεσολαβητής της κουλτούρας. Η μελέτη συμβάλλει στην ήδη καθιερωμένη θεωρία της αναμετάφρασης, επισημαίνοντας πώς η ταυτότητα ενός μεταφραστή, στην προκειμένη περίπτωση, ως μέλος της διασποράς, αλληλεπιδρά με τα χρονικά και κοινωνικοπολιτισμικά πλαίσια για να διαμορφώσει τις ποικίλες αποδοχές της ελληνικής λογοτεχνίας στον σύγχρονο, Αγγλόφωνο κόσμο.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επίδραση που έχει η ταυτότητα ενός μεταφραστή της διασποράς στις στρατηγικές λογοτεχνικής αναμετάφρασης, εστιάζοντας στις αγγλικές μεταφράσεις της κλασικής ελληνικής ποίησης. Ειδικότερα, συγκρίνει τις μεταφραστικές προσεγγίσεις του Kimon Friar, ενός Ελληνοαμερικανού μεταφραστή της διασποράς, με αυτές δύο Αγγλων μεταφραστών, των Edmund Keeley και Philip Sherrard. Για το σκοπό αυτό, η μελέτη αξιοποιεί την ποιοτική, συγκριτική ανάλυση επτά ποιημάτων από τέσσερις Έλληνες λογοτέχνες: του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη και του Νίκου Γκάτσου. Το κεντρικό θεωρητικό πλαίσιο στο οποίο βασίζεται το έργο αυτό, σχετίζεται με τη θεωρία του Lawrence Venuti σχετικά με την αόρατοτητα του μεταφραστή, η οποία επεκτείνεται περαιτέρω στη διάκριση της ξενοποίησης (foreignization) και της οικειοποίησης (domestication), και εφαρμόζεται μέσω ενδελεχούς ανάλυσης του κειμένου όσον αφορά τις γλωσσικές επιλογές, τη σύνταξη και τις πολιτισμικές αναφορές των μεταφραστών. Τα ευρήματα καταδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της πολιτισμικής τοποθέτησης των μεταφραστών και των τεχνικών μετάφρασης που επέλεξαν. Ο Friar χρησιμοποιεί κυρίως τη προσέγγιση της ξενοποίησης (foreignization), διατηρώντας τα γλωσσικά και πολιτισμικά στοιχεία της Ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας και αντανακλώντας τους συντακτικούς ρυθμούς του κειμένου-πηγή, με στόχο να φέρει το αναγνωστικό κοινό πιο κοντά στην ελληνική πολιτισμική και ποιητική ουσία. Αντίθετα, οι Keeley και Sherrard καταφεύγουν συχνότερα στην τεχνική της οικειοποίησης (domestication), αλλάζοντας και προσαρμόζοντας τη σύνταξη για μεγαλύτερη ευχέρεια λόγου, αντικαθιστώντας πολιτισμικά συγκεκριμένα στοιχεία με ουδέτερα ισοδύναμά τους και, περιστασιακά, εισάγοντας ερμηνευτικές μεταφορές όταν κρίνεται απαραίτητο, προκειμένου να ευθυγραμμίσουν τα ποιήματα με τις προσδοκίες και τα πρότυπα της κουλτούρας-στόχου. Ωστόσο, η ανάλυση αποκαλύπτει επίσης ότι η στρατηγική του μεταφραστή δεν είναι μονολιθική. Ο Friar περιστασιακά οικειοποιεί και πειραματίζεται με τη μετάφραση, χωρίς όμως να επισκιάζει την τάση του προς την τεχνική της ξενοποίησης (foreignization). Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η βαθιά ριζωμένη σύνδεση του μεταφραστή της διασποράς με την ελληνική κουλτούρα δημιουργεί μια προδιάθεση προς την ξενοποίηση (foreignization), επομένως, ο μεταφραστής λειτουργεί ως διαφυλάκτης και όχι τόσο ως μεσολαβητής της κουλτούρας. Η μελέτη συμβάλλει στην ήδη καθιερωμένη θεωρία της αναμετάφρασης, επισημαίνοντας πώς η ταυτότητα ενός μεταφραστή, στην προκειμένη περίπτωση, ως μέλος της διασποράς, αλληλεπιδρά με τα χρονικά και κοινωνικοπολιτισμικά πλαίσια για να διαμορφώσει τις ποικίλες αποδοχές της ελληνικής λογοτεχνίας στον σύγχρονο, Αγγλόφωνο κόσμο.","abstract_has_math":false,"creators":["Αντωνάκη Γαρυφαλιά","Antonaki Garifalia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:09Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5371373"],"render_values":[{"text":"uoadl:5371373","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371373","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αντωνάκη Γαρυφαλιά","Antonaki Garifalia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5371373","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371373"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επίδραση που έχει η ταυτότητα ενός μεταφραστή της διασποράς στις στρατηγικές λογοτεχνικής αναμετάφρασης, εστιάζοντας στις αγγλικές μεταφράσεις της κλασικής ελληνικής ποίησης. Ειδικότερα, συγκρίνει τις μεταφραστικές προσεγγίσεις του Kimon Friar, ενός Ελληνοαμερικανού μεταφραστή της διασποράς, με αυτές δύο Αγγλων μεταφραστών, των Edmund Keeley και Philip Sherrard. Για το σκοπό αυτό, η μελέτη αξιοποιεί την ποιοτική, συγκριτική ανάλυση επτά ποιημάτων από τέσσερις Έλληνες λογοτέχνες: του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη και του Νίκου Γκάτσου. Το κεντρικό θεωρητικό πλαίσιο στο οποίο βασίζεται το έργο αυτό, σχετίζεται με τη θεωρία του Lawrence Venuti σχετικά με την αόρατοτητα του μεταφραστή, η οποία επεκτείνεται περαιτέρω στη διάκριση της ξενοποίησης (foreignization) και της οικειοποίησης (domestication), και εφαρμόζεται μέσω ενδελεχούς ανάλυσης του κειμένου όσον αφορά τις γλωσσικές επιλογές, τη σύνταξη και τις πολιτισμικές αναφορές των μεταφραστών. Τα ευρήματα καταδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της πολιτισμικής τοποθέτησης των μεταφραστών και των τεχνικών μετάφρασης που επέλεξαν. Ο Friar χρησιμοποιεί κυρίως τη προσέγγιση της ξενοποίησης (foreignization), διατηρώντας τα γλωσσικά και πολιτισμικά στοιχεία της Ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας και αντανακλώντας τους συντακτικούς ρυθμούς του κειμένου-πηγή, με στόχο να φέρει το αναγνωστικό κοινό πιο κοντά στην ελληνική πολιτισμική και ποιητική ουσία. Αντίθετα, οι Keeley και Sherrard καταφεύγουν συχνότερα στην τεχνική της οικειοποίησης (domestication), αλλάζοντας και προσαρμόζοντας τη σύνταξη για μεγαλύτερη ευχέρεια λόγου, αντικαθιστώντας πολιτισμικά συγκεκριμένα στοιχεία με ουδέτερα ισοδύναμά τους και, περιστασιακά, εισάγοντας ερμηνευτικές μεταφορές όταν κρίνεται απαραίτητο, προκειμένου να ευθυγραμμίσουν τα ποιήματα με τις προσδοκίες και τα πρότυπα της κουλτούρας-στόχου. Ωστόσο, η ανάλυση αποκαλύπτει επίσης ότι η στρατηγική του μεταφραστή δεν είναι μονολιθική. Ο Friar περιστασιακά οικειοποιεί και πειραματίζεται με τη μετάφραση, χωρίς όμως να επισκιάζει την τάση του προς την τεχνική της ξενοποίησης (foreignization). Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η βαθιά ριζωμένη σύνδεση του μεταφραστή της διασποράς με την ελληνική κουλτούρα δημιουργεί μια προδιάθεση προς την ξενοποίηση (foreignization), επομένως, ο μεταφραστής λειτουργεί ως διαφυλάκτης και όχι τόσο ως μεσολαβητής της κουλτούρας. Η μελέτη συμβάλλει στην ήδη καθιερωμένη θεωρία της αναμετάφρασης, επισημαίνοντας πώς η ταυτότητα ενός μεταφραστή, στην προκειμένη περίπτωση, ως μέλος της διασποράς, αλληλεπιδρά με τα χρονικά και κοινωνικοπολιτισμικά πλαίσια για να διαμορφώσει τις ποικίλες αποδοχές της ελληνικής λογοτεχνίας στον σύγχρονο, Αγγλόφωνο κόσμο.","This dissertation investigates the influence that a diaspora translator’s identity has on literary retranslation strategies, focusing on the English translations of canonical Greek poetry. More specifically, it compares the translation approaches of Kimon Friar, a Greek-American diaspora translator, with those of two English translators, Edmund Keeley and Philip Sherrard. For this purpose, the study actually employs a qualitative, comparative analysis of seven poems by four Greek litterateurs, Constantine P. Cavafy, George Seferis, Odysseus Elytis, and Nikos Gatsos. The central theoretical framework that this project is based on, relates to Lawrence Venuti’s theory on translator’s invisibility, that further expands to the dichotomy of foreignization and domestication, applied through close textual analysis of translators’ linguistic choices and cultural references. The findings illustrate a correlation, regarding the translators’ cultural positioning with their chosen translation techniques. Friar primarily employs a foreignizing approach, preserving Greek linguistic and culturally specific elements as well as reflecting the source text’s syntactical rhythms and connotations, aiming to bring the foreign readership closer to the Greek cultural and poetic essence. In contrast, Keeley and Sherrard more frequently resort to the domestication technique by changing and adapting syntax for fluency, replacing culturally specific items with neutral equivalents, and occasionally introducing interpretive metaphors when deemed necessary to align the poems with target-culture expectations and paradigms. Yet, the analysis also reveals that translator strategy is not monolithic. Friar occasionally domesticates and experiments with translation, without though overshadowing his tendency towards the technique of foreignization. The study concludes that the diaspora translator’s ingrained attachment to the Greek culture generates a predisposition towards foreignization, hence the translator functions as a cultural preserver, rather than a cultural mediator. The study contributes to the established retranslation theory by pointing out how a translator’s identity, in this case the diaspora status, interacts with temporal and socio-cultural contexts to shape the varied receptions of Greek literature in the current, Anglophone world."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Reimaging the Greek Element: The Influence of Diaspora Translators on Shaping (re)Translated Literary Texts"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αντωνάκη Γαρυφαλιά","Antonaki Garifalia"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επίδραση που έχει η ταυτότητα ενός μεταφραστή της διασποράς στις στρατηγικές λογοτεχνικής αναμετάφρασης, εστιάζοντας στις αγγλικές μεταφράσεις της κλασικής ελληνικής ποίησης. Ειδικότερα, συγκρίνει τις μεταφραστικές προσεγγίσεις του Kimon Friar, ενός Ελληνοαμερικανού μεταφραστή της διασποράς, με αυτές δύο Αγγλων μεταφραστών, των Edmund Keeley και Philip Sherrard. Για το σκοπό αυτό, η μελέτη αξιοποιεί την ποιοτική, συγκριτική ανάλυση επτά ποιημάτων από τέσσερις Έλληνες λογοτέχνες: του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη και του Νίκου Γκάτσου. Το κεντρικό θεωρητικό πλαίσιο στο οποίο βασίζεται το έργο αυτό, σχετίζεται με τη θεωρία του Lawrence Venuti σχετικά με την αόρατοτητα του μεταφραστή, η οποία επεκτείνεται περαιτέρω στη διάκριση της ξενοποίησης (foreignization) και της οικειοποίησης (domestication), και εφαρμόζεται μέσω ενδελεχούς ανάλυσης του κειμένου όσον αφορά τις γλωσσικές επιλογές, τη σύνταξη και τις πολιτισμικές αναφορές των μεταφραστών. Τα ευρήματα καταδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της πολιτισμικής τοποθέτησης των μεταφραστών και των τεχνικών μετάφρασης που επέλεξαν. Ο Friar χρησιμοποιεί κυρίως τη προσέγγιση της ξενοποίησης (foreignization), διατηρώντας τα γλωσσικά και πολιτισμικά στοιχεία της Ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας και αντανακλώντας τους συντακτικούς ρυθμούς του κειμένου-πηγή, με στόχο να φέρει το αναγνωστικό κοινό πιο κοντά στην ελληνική πολιτισμική και ποιητική ουσία. Αντίθετα, οι Keeley και Sherrard καταφεύγουν συχνότερα στην τεχνική της οικειοποίησης (domestication), αλλάζοντας και προσαρμόζοντας τη σύνταξη για μεγαλύτερη ευχέρεια λόγου, αντικαθιστώντας πολιτισμικά συγκεκριμένα στοιχεία με ουδέτερα ισοδύναμά τους και, περιστασιακά, εισάγοντας ερμηνευτικές μεταφορές όταν κρίνεται απαραίτητο, προκειμένου να ευθυγραμμίσουν τα ποιήματα με τις προσδοκίες και τα πρότυπα της κουλτούρας-στόχου. Ωστόσο, η ανάλυση αποκαλύπτει επίσης ότι η στρατηγική του μεταφραστή δεν είναι μονολιθική. Ο Friar περιστασιακά οικειοποιεί και πειραματίζεται με τη μετάφραση, χωρίς όμως να επισκιάζει την τάση του προς την τεχνική της ξενοποίησης (foreignization). Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η βαθιά ριζωμένη σύνδεση του μεταφραστή της διασποράς με την ελληνική κουλτούρα δημιουργεί μια προδιάθεση προς την ξενοποίηση (foreignization), επομένως, ο μεταφραστής λειτουργεί ως διαφυλάκτης και όχι τόσο ως μεσολαβητής της κουλτούρας. Η μελέτη συμβάλλει στην ήδη καθιερωμένη θεωρία της αναμετάφρασης, επισημαίνοντας πώς η ταυτότητα ενός μεταφραστή, στην προκειμένη περίπτωση, ως μέλος της διασποράς, αλληλεπιδρά με τα χρονικά και κοινωνικοπολιτισμικά πλαίσια για να διαμορφώσει τις ποικίλες αποδοχές της ελληνικής λογοτεχνίας στον σύγχρονο, Αγγλόφωνο κόσμο.","This dissertation investigates the influence that a diaspora translator’s identity has on literary retranslation strategies, focusing on the English translations of canonical Greek poetry. More specifically, it compares the translation approaches of Kimon Friar, a Greek-American diaspora translator, with those of two English translators, Edmund Keeley and Philip Sherrard. For this purpose, the study actually employs a qualitative, comparative analysis of seven poems by four Greek litterateurs, Constantine P. Cavafy, George Seferis, Odysseus Elytis, and Nikos Gatsos. The central theoretical framework that this project is based on, relates to Lawrence Venuti’s theory on translator’s invisibility, that further expands to the dichotomy of foreignization and domestication, applied through close textual analysis of translators’ linguistic choices and cultural references. The findings illustrate a correlation, regarding the translators’ cultural positioning with their chosen translation techniques. Friar primarily employs a foreignizing approach, preserving Greek linguistic and culturally specific elements as well as reflecting the source text’s syntactical rhythms and connotations, aiming to bring the foreign readership closer to the Greek cultural and poetic essence. In contrast, Keeley and Sherrard more frequently resort to the domestication technique by changing and adapting syntax for fluency, replacing culturally specific items with neutral equivalents, and occasionally introducing interpretive metaphors when deemed necessary to align the poems with target-culture expectations and paradigms. Yet, the analysis also reveals that translator strategy is not monolithic. Friar occasionally domesticates and experiments with translation, without though overshadowing his tendency towards the technique of foreignization. The study concludes that the diaspora translator’s ingrained attachment to the Greek culture generates a predisposition towards foreignization, hence the translator functions as a cultural preserver, rather than a cultural mediator. The study contributes to the established retranslation theory by pointing out how a translator’s identity, in this case the diaspora status, interacts with temporal and socio-cultural contexts to shape the varied receptions of Greek literature in the current, Anglophone world."],"dc:identifier":["uoadl:5371373","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371373"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Reimaging the Greek Element: The Influence of Diaspora Translators on Shaping (re)Translated Literary Texts"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:09Z"}