Επιπτώσεις της πανδημίας Covid-19 στις ανεκπλήρωτες κοινωνικές ανάγκες, στην αυτοφροντίδα, στην συμμόρφωσή, στη θεραπεία και στην ποιότητα ζωής των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη κατά την αναγκαστική παραμονή στο σπίτι εξαιτίας της πανδημίας

Η πανδημία COVID-19 επηρέασε ουσιαστικά τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη, επιδρώντας στην αυτοφροντίδα, τη συμμόρφωση στη θεραπεία, τις κοινωνικές ανάγκες και την ποιότητα ζωής των ατόμων. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των επιπτώσεων της αναγκαστικής παραμονής στο σπίτι εξαιτίας της πανδημίας σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, καθώς και η αποτύπωση των απόψεών τους σχετικά με τη βελτίωση της πληροφόρησης, των συμβουλών και της υποστήριξης που έλαβαν, αλλά και η ανάδειξη του ρόλου των φροντιστών. Η μελέτη ήταν ποσοτική και πραγματοποιήθηκε μέσω δύο ανώνυμων διαδικτυακών ερωτηματολογίων, τα οποία διαμοιράστηκαν πανελλαδικά μέσω συλλόγων διαβήτη και απευθύνονταν τόσο σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη όσο και στους φροντιστές τους. Το πρώτο ερωτηματολόγιο αξιολόγησε το επίπεδο εμπιστοσύνης των ατόμων ως προς την αυτοδιαχείριση της νόσου, ενώ το δεύτερο εξέτασε τον ρόλο των φροντιστών και το επίπεδο υποστήριξης που παρείχαν. Και στις δύο ομάδες διερευνήθηκαν ζητήματα πληροφόρησης, υποστήριξης και δυνατοτήτων βελτίωσης των υπηρεσιών, ενώ συμπεριλήφθηκαν και ερωτήσεις ανοικτού τύπου για τη συλλογή ποιοτικών δεδομένων. Το ερωτηματολόγιο των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη απαντήθηκε συνολικά από, 145 άτομα, εκ των οποίων το 51,4% είχε διαβήτη τύπου 2 και το 44,4% διαβήτη τύπου 1, ενώ στο δείγμα των φροντιστών συμμετείχαν 137 άτομα. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν στατιστικά σημαντική επιδείνωση στην αυτοδιαχείριση του διαβήτη κατά την περίοδο της πανδημίας, με μείωση σε όλες τις διαστάσεις της αυτοφροντίδας (p<0,001). Παράλληλα, το 77,2% των συμμετεχόντων ανέφερε ακύρωση ιατρικών ραντεβού, γεγονός που υποδηλώνει σημαντικά εμπόδια στην πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Αντίθετα, καταγράφηκε σημαντική ενίσχυση του ρόλου των φροντιστών, με αυξημένη εμπλοκή στη φροντίδα, ενώ το 63,2% παρείχε ενεργή υποστήριξη στη συμμόρφωση στη θεραπεία. Επιπλέον, η κύρια πηγή ψυχολογικής υποστήριξης ήταν το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον (55,2%), με περιορισμένη αξιοποίηση επαγγελματιών υγείας. Παρά το γεγονός ότι το 70,3% των ατόμων που ζούσαν μόνοι έλαβε κάποια μορφή βοήθειας, το 27,0% παρέμεινε χωρίς υποστήριξη. Συνολικά, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η πανδημία επηρέασε αρνητικά την αυτοφροντίδα και την πρόσβαση στη φροντίδα υγείας, ενώ παράλληλα ανέδειξε τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας και των φροντιστών ως βασικού πυλώνα υποστήριξης. Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις σε βασικό επίπεδο, αλλά με αυξημένο ψυχολογικό, σωματικό και κοινωνικό κόστος. Η ενίσχυση της τηλεϊατρικής, της εκπαίδευσης στην αυτοδιαχείριση και της ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, καθώς και η θεσμική αναγνώριση του ρόλου των φροντιστών, αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις για τη βελτίωση της ποιότητας φροντίδας και την αποτελεσματική διαχείριση μελλοντικών κρίσεων.

Authors dc:creator

• Μιχαλάκη Σοφία-Αθηνά
• Michalaki Sofia-Athina

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5363297

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5363297