{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5363297"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5363297","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιπτώσεις της πανδημίας Covid-19 στις ανεκπλήρωτες κοινωνικές ανάγκες, στην αυτοφροντίδα, στην συμμόρφωσή, στη θεραπεία και στην ποιότητα ζωής των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη κατά την αναγκαστική παραμονή στο σπίτι εξαιτίας της πανδημίας","abstract":"Η πανδημία COVID-19 επηρέασε ουσιαστικά τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη, επιδρώντας στην αυτοφροντίδα, τη συμμόρφωση στη θεραπεία, τις κοινωνικές ανάγκες και την ποιότητα ζωής των ατόμων. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των επιπτώσεων της αναγκαστικής παραμονής στο σπίτι εξαιτίας της πανδημίας σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, καθώς και η αποτύπωση των απόψεών τους σχετικά με τη βελτίωση της πληροφόρησης, των συμβουλών και της υποστήριξης που έλαβαν, αλλά και η ανάδειξη του ρόλου των φροντιστών. Η μελέτη ήταν ποσοτική και πραγματοποιήθηκε μέσω δύο ανώνυμων διαδικτυακών ερωτηματολογίων, τα οποία διαμοιράστηκαν πανελλαδικά μέσω συλλόγων διαβήτη και απευθύνονταν τόσο σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη όσο και στους φροντιστές τους. Το πρώτο ερωτηματολόγιο αξιολόγησε το επίπεδο εμπιστοσύνης των ατόμων ως προς την αυτοδιαχείριση της νόσου, ενώ το δεύτερο εξέτασε τον ρόλο των φροντιστών και το επίπεδο υποστήριξης που παρείχαν. Και στις δύο ομάδες διερευνήθηκαν ζητήματα πληροφόρησης, υποστήριξης και δυνατοτήτων βελτίωσης των υπηρεσιών, ενώ συμπεριλήφθηκαν και ερωτήσεις ανοικτού τύπου για τη συλλογή ποιοτικών δεδομένων. Το ερωτηματολόγιο των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη απαντήθηκε συνολικά από, 145 άτομα, εκ των οποίων το 51,4% είχε διαβήτη τύπου 2 και το 44,4% διαβήτη τύπου 1, ενώ στο δείγμα των φροντιστών συμμετείχαν 137 άτομα. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν στατιστικά σημαντική επιδείνωση στην αυτοδιαχείριση του διαβήτη κατά την περίοδο της πανδημίας, με μείωση σε όλες τις διαστάσεις της αυτοφροντίδας (p<0,001). Παράλληλα, το 77,2% των συμμετεχόντων ανέφερε ακύρωση ιατρικών ραντεβού, γεγονός που υποδηλώνει σημαντικά εμπόδια στην πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Αντίθετα, καταγράφηκε σημαντική ενίσχυση του ρόλου των φροντιστών, με αυξημένη εμπλοκή στη φροντίδα, ενώ το 63,2% παρείχε ενεργή υποστήριξη στη συμμόρφωση στη θεραπεία. Επιπλέον, η κύρια πηγή ψυχολογικής υποστήριξης ήταν το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον (55,2%), με περιορισμένη αξιοποίηση επαγγελματιών υγείας. Παρά το γεγονός ότι το 70,3% των ατόμων που ζούσαν μόνοι έλαβε κάποια μορφή βοήθειας, το 27,0% παρέμεινε χωρίς υποστήριξη. Συνολικά, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η πανδημία επηρέασε αρνητικά την αυτοφροντίδα και την πρόσβαση στη φροντίδα υγείας, ενώ παράλληλα ανέδειξε τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας και των φροντιστών ως βασικού πυλώνα υποστήριξης. Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις σε βασικό επίπεδο, αλλά με αυξημένο ψυχολογικό, σωματικό και κοινωνικό κόστος. Η ενίσχυση της τηλεϊατρικής, της εκπαίδευσης στην αυτοδιαχείριση και της ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, καθώς και η θεσμική αναγνώριση του ρόλου των φροντιστών, αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις για τη βελτίωση της ποιότητας φροντίδας και την αποτελεσματική διαχείριση μελλοντικών κρίσεων.","abstract_html":"Η πανδημία COVID-19 επηρέασε ουσιαστικά τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη, επιδρώντας στην αυτοφροντίδα, τη συμμόρφωση στη θεραπεία, τις κοινωνικές ανάγκες και την ποιότητα ζωής των ατόμων. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των επιπτώσεων της αναγκαστικής παραμονής στο σπίτι εξαιτίας της πανδημίας σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, καθώς και η αποτύπωση των απόψεών τους σχετικά με τη βελτίωση της πληροφόρησης, των συμβουλών και της υποστήριξης που έλαβαν, αλλά και η ανάδειξη του ρόλου των φροντιστών. Η μελέτη ήταν ποσοτική και πραγματοποιήθηκε μέσω δύο ανώνυμων διαδικτυακών ερωτηματολογίων, τα οποία διαμοιράστηκαν πανελλαδικά μέσω συλλόγων διαβήτη και απευθύνονταν τόσο σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη όσο και στους φροντιστές τους. Το πρώτο ερωτηματολόγιο αξιολόγησε το επίπεδο εμπιστοσύνης των ατόμων ως προς την αυτοδιαχείριση της νόσου, ενώ το δεύτερο εξέτασε τον ρόλο των φροντιστών και το επίπεδο υποστήριξης που παρείχαν. Και στις δύο ομάδες διερευνήθηκαν ζητήματα πληροφόρησης, υποστήριξης και δυνατοτήτων βελτίωσης των υπηρεσιών, ενώ συμπεριλήφθηκαν και ερωτήσεις ανοικτού τύπου για τη συλλογή ποιοτικών δεδομένων. Το ερωτηματολόγιο των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη απαντήθηκε συνολικά από, 145 άτομα, εκ των οποίων το 51,4% είχε διαβήτη τύπου 2 και το 44,4% διαβήτη τύπου 1, ενώ στο δείγμα των φροντιστών συμμετείχαν 137 άτομα. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν στατιστικά σημαντική επιδείνωση στην αυτοδιαχείριση του διαβήτη κατά την περίοδο της πανδημίας, με μείωση σε όλες τις διαστάσεις της αυτοφροντίδας (p<0,001). Παράλληλα, το 77,2% των συμμετεχόντων ανέφερε ακύρωση ιατρικών ραντεβού, γεγονός που υποδηλώνει σημαντικά εμπόδια στην πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Αντίθετα, καταγράφηκε σημαντική ενίσχυση του ρόλου των φροντιστών, με αυξημένη εμπλοκή στη φροντίδα, ενώ το 63,2% παρείχε ενεργή υποστήριξη στη συμμόρφωση στη θεραπεία. Επιπλέον, η κύρια πηγή ψυχολογικής υποστήριξης ήταν το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον (55,2%), με περιορισμένη αξιοποίηση επαγγελματιών υγείας. Παρά το γεγονός ότι το 70,3% των ατόμων που ζούσαν μόνοι έλαβε κάποια μορφή βοήθειας, το 27,0% παρέμεινε χωρίς υποστήριξη. Συνολικά, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η πανδημία επηρέασε αρνητικά την αυτοφροντίδα και την πρόσβαση στη φροντίδα υγείας, ενώ παράλληλα ανέδειξε τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας και των φροντιστών ως βασικού πυλώνα υποστήριξης. Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις σε βασικό επίπεδο, αλλά με αυξημένο ψυχολογικό, σωματικό και κοινωνικό κόστος. Η ενίσχυση της τηλεϊατρικής, της εκπαίδευσης στην αυτοδιαχείριση και της ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, καθώς και η θεσμική αναγνώριση του ρόλου των φροντιστών, αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις για τη βελτίωση της ποιότητας φροντίδας και την αποτελεσματική διαχείριση μελλοντικών κρίσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Μιχαλάκη Σοφία-Αθηνά","Michalaki Sofia-Athina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:00Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5363297"],"render_values":[{"text":"uoadl:5363297","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5363297","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μιχαλάκη Σοφία-Αθηνά","Michalaki Sofia-Athina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5363297","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5363297"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η πανδημία COVID-19 επηρέασε ουσιαστικά τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη, επιδρώντας στην αυτοφροντίδα, τη συμμόρφωση στη θεραπεία, τις κοινωνικές ανάγκες και την ποιότητα ζωής των ατόμων. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των επιπτώσεων της αναγκαστικής παραμονής στο σπίτι εξαιτίας της πανδημίας σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, καθώς και η αποτύπωση των απόψεών τους σχετικά με τη βελτίωση της πληροφόρησης, των συμβουλών και της υποστήριξης που έλαβαν, αλλά και η ανάδειξη του ρόλου των φροντιστών. Η μελέτη ήταν ποσοτική και πραγματοποιήθηκε μέσω δύο ανώνυμων διαδικτυακών ερωτηματολογίων, τα οποία διαμοιράστηκαν πανελλαδικά μέσω συλλόγων διαβήτη και απευθύνονταν τόσο σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη όσο και στους φροντιστές τους. Το πρώτο ερωτηματολόγιο αξιολόγησε το επίπεδο εμπιστοσύνης των ατόμων ως προς την αυτοδιαχείριση της νόσου, ενώ το δεύτερο εξέτασε τον ρόλο των φροντιστών και το επίπεδο υποστήριξης που παρείχαν. Και στις δύο ομάδες διερευνήθηκαν ζητήματα πληροφόρησης, υποστήριξης και δυνατοτήτων βελτίωσης των υπηρεσιών, ενώ συμπεριλήφθηκαν και ερωτήσεις ανοικτού τύπου για τη συλλογή ποιοτικών δεδομένων. Το ερωτηματολόγιο των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη απαντήθηκε συνολικά από, 145 άτομα, εκ των οποίων το 51,4% είχε διαβήτη τύπου 2 και το 44,4% διαβήτη τύπου 1, ενώ στο δείγμα των φροντιστών συμμετείχαν 137 άτομα. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν στατιστικά σημαντική επιδείνωση στην αυτοδιαχείριση του διαβήτη κατά την περίοδο της πανδημίας, με μείωση σε όλες τις διαστάσεις της αυτοφροντίδας (p<0,001). Παράλληλα, το 77,2% των συμμετεχόντων ανέφερε ακύρωση ιατρικών ραντεβού, γεγονός που υποδηλώνει σημαντικά εμπόδια στην πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Αντίθετα, καταγράφηκε σημαντική ενίσχυση του ρόλου των φροντιστών, με αυξημένη εμπλοκή στη φροντίδα, ενώ το 63,2% παρείχε ενεργή υποστήριξη στη συμμόρφωση στη θεραπεία. Επιπλέον, η κύρια πηγή ψυχολογικής υποστήριξης ήταν το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον (55,2%), με περιορισμένη αξιοποίηση επαγγελματιών υγείας. Παρά το γεγονός ότι το 70,3% των ατόμων που ζούσαν μόνοι έλαβε κάποια μορφή βοήθειας, το 27,0% παρέμεινε χωρίς υποστήριξη. Συνολικά, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η πανδημία επηρέασε αρνητικά την αυτοφροντίδα και την πρόσβαση στη φροντίδα υγείας, ενώ παράλληλα ανέδειξε τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας και των φροντιστών ως βασικού πυλώνα υποστήριξης. Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις σε βασικό επίπεδο, αλλά με αυξημένο ψυχολογικό, σωματικό και κοινωνικό κόστος. Η ενίσχυση της τηλεϊατρικής, της εκπαίδευσης στην αυτοδιαχείριση και της ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, καθώς και η θεσμική αναγνώριση του ρόλου των φροντιστών, αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις για τη βελτίωση της ποιότητας φροντίδας και την αποτελεσματική διαχείριση μελλοντικών κρίσεων.","The COVID-19 pandemic substantially affected the management of diabetes mellitus, impacting self-care, treatment adherence, social needs, and the quality of life of individuals. The aim of the present study was to investigate the effects of forced home confinement due to the pandemic on individuals with diabetes mellitus, as well as to capture their views regarding ways to improve the information, advice, and support they received during that period, and to highlight the role of caregivers. The study was quantitative and was conducted through two anonymous online questionnaires, which were distributed nationwide through diabetes associations and were addressed to both individuals with diabetes mellitus and their caregivers. The first questionnaire assessed the level of confidence of individuals regarding the self-management of their condition, while the second examined the role of caregivers and the level of support they provided. In both groups, issues related to information, support, and potential improvements in services were explored, while open-ended questions were included to collect qualitative data regarding participants’ subjective experiences. The questionnaire for individuals with diabetes mellitus was completed by a total of 145 participants, of whom 51.4% had type 2 diabetes and 44.4% had type 1 diabetes, while 137 individuals participated in the caregivers’ sample. The results revealed a statistically significant deterioration in diabetes self-management during the pandemic period, with a decrease observed across all dimensions of self-care (p<0.001). At the same time, 77.2% of participants reported canceling medical appointments, indicating significant barriers to accessing healthcare services. In contrast, a significant enhancement in the role of caregivers was observed, with increased involvement in care, while 63.2% provided active support in treatment adherence. Furthermore, the main source of psychological support was the family and social environment (55.2%), with limited use of healthcare professionals. Although 70.3% of individuals living alone reported receiving some form of assistance, a considerable proportion (27.0%) remained without support. Overall, the findings indicate that the pandemic negatively affected self-care and access to healthcare, while at the same time highlighting the crucial role of family and caregivers as a key pillar of support. Individuals with diabetes mellitus managed to cope with the challenges at a basic level, but at an increased psychological, physical, and social cost. Strengthening telemedicine, education in self-management, and psychosocial support, as well as the institutional recognition of the caregivers’ role, constitute critical prerequisites for improving the quality of care and effectively managing future crises."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιπτώσεις της πανδημίας Covid-19 στις ανεκπλήρωτες κοινωνικές ανάγκες, στην αυτοφροντίδα, στην συμμόρφωσή, στη θεραπεία και στην ποιότητα ζωής των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη κατά την αναγκαστική παραμονή στο σπίτι εξαιτίας της πανδημίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μιχαλάκη Σοφία-Αθηνά","Michalaki Sofia-Athina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η πανδημία COVID-19 επηρέασε ουσιαστικά τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη, επιδρώντας στην αυτοφροντίδα, τη συμμόρφωση στη θεραπεία, τις κοινωνικές ανάγκες και την ποιότητα ζωής των ατόμων. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των επιπτώσεων της αναγκαστικής παραμονής στο σπίτι εξαιτίας της πανδημίας σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, καθώς και η αποτύπωση των απόψεών τους σχετικά με τη βελτίωση της πληροφόρησης, των συμβουλών και της υποστήριξης που έλαβαν, αλλά και η ανάδειξη του ρόλου των φροντιστών. Η μελέτη ήταν ποσοτική και πραγματοποιήθηκε μέσω δύο ανώνυμων διαδικτυακών ερωτηματολογίων, τα οποία διαμοιράστηκαν πανελλαδικά μέσω συλλόγων διαβήτη και απευθύνονταν τόσο σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη όσο και στους φροντιστές τους. Το πρώτο ερωτηματολόγιο αξιολόγησε το επίπεδο εμπιστοσύνης των ατόμων ως προς την αυτοδιαχείριση της νόσου, ενώ το δεύτερο εξέτασε τον ρόλο των φροντιστών και το επίπεδο υποστήριξης που παρείχαν. Και στις δύο ομάδες διερευνήθηκαν ζητήματα πληροφόρησης, υποστήριξης και δυνατοτήτων βελτίωσης των υπηρεσιών, ενώ συμπεριλήφθηκαν και ερωτήσεις ανοικτού τύπου για τη συλλογή ποιοτικών δεδομένων. Το ερωτηματολόγιο των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη απαντήθηκε συνολικά από, 145 άτομα, εκ των οποίων το 51,4% είχε διαβήτη τύπου 2 και το 44,4% διαβήτη τύπου 1, ενώ στο δείγμα των φροντιστών συμμετείχαν 137 άτομα. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν στατιστικά σημαντική επιδείνωση στην αυτοδιαχείριση του διαβήτη κατά την περίοδο της πανδημίας, με μείωση σε όλες τις διαστάσεις της αυτοφροντίδας (p<0,001). Παράλληλα, το 77,2% των συμμετεχόντων ανέφερε ακύρωση ιατρικών ραντεβού, γεγονός που υποδηλώνει σημαντικά εμπόδια στην πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Αντίθετα, καταγράφηκε σημαντική ενίσχυση του ρόλου των φροντιστών, με αυξημένη εμπλοκή στη φροντίδα, ενώ το 63,2% παρείχε ενεργή υποστήριξη στη συμμόρφωση στη θεραπεία. Επιπλέον, η κύρια πηγή ψυχολογικής υποστήριξης ήταν το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον (55,2%), με περιορισμένη αξιοποίηση επαγγελματιών υγείας. Παρά το γεγονός ότι το 70,3% των ατόμων που ζούσαν μόνοι έλαβε κάποια μορφή βοήθειας, το 27,0% παρέμεινε χωρίς υποστήριξη. Συνολικά, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η πανδημία επηρέασε αρνητικά την αυτοφροντίδα και την πρόσβαση στη φροντίδα υγείας, ενώ παράλληλα ανέδειξε τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας και των φροντιστών ως βασικού πυλώνα υποστήριξης. Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις σε βασικό επίπεδο, αλλά με αυξημένο ψυχολογικό, σωματικό και κοινωνικό κόστος. Η ενίσχυση της τηλεϊατρικής, της εκπαίδευσης στην αυτοδιαχείριση και της ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, καθώς και η θεσμική αναγνώριση του ρόλου των φροντιστών, αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις για τη βελτίωση της ποιότητας φροντίδας και την αποτελεσματική διαχείριση μελλοντικών κρίσεων.","The COVID-19 pandemic substantially affected the management of diabetes mellitus, impacting self-care, treatment adherence, social needs, and the quality of life of individuals. The aim of the present study was to investigate the effects of forced home confinement due to the pandemic on individuals with diabetes mellitus, as well as to capture their views regarding ways to improve the information, advice, and support they received during that period, and to highlight the role of caregivers. The study was quantitative and was conducted through two anonymous online questionnaires, which were distributed nationwide through diabetes associations and were addressed to both individuals with diabetes mellitus and their caregivers. The first questionnaire assessed the level of confidence of individuals regarding the self-management of their condition, while the second examined the role of caregivers and the level of support they provided. In both groups, issues related to information, support, and potential improvements in services were explored, while open-ended questions were included to collect qualitative data regarding participants’ subjective experiences. The questionnaire for individuals with diabetes mellitus was completed by a total of 145 participants, of whom 51.4% had type 2 diabetes and 44.4% had type 1 diabetes, while 137 individuals participated in the caregivers’ sample. The results revealed a statistically significant deterioration in diabetes self-management during the pandemic period, with a decrease observed across all dimensions of self-care (p<0.001). At the same time, 77.2% of participants reported canceling medical appointments, indicating significant barriers to accessing healthcare services. In contrast, a significant enhancement in the role of caregivers was observed, with increased involvement in care, while 63.2% provided active support in treatment adherence. Furthermore, the main source of psychological support was the family and social environment (55.2%), with limited use of healthcare professionals. Although 70.3% of individuals living alone reported receiving some form of assistance, a considerable proportion (27.0%) remained without support. Overall, the findings indicate that the pandemic negatively affected self-care and access to healthcare, while at the same time highlighting the crucial role of family and caregivers as a key pillar of support. Individuals with diabetes mellitus managed to cope with the challenges at a basic level, but at an increased psychological, physical, and social cost. Strengthening telemedicine, education in self-management, and psychosocial support, as well as the institutional recognition of the caregivers’ role, constitute critical prerequisites for improving the quality of care and effectively managing future crises."],"dc:identifier":["uoadl:5363297","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5363297"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επιπτώσεις της πανδημίας Covid-19 στις ανεκπλήρωτες κοινωνικές ανάγκες, στην αυτοφροντίδα, στην συμμόρφωσή, στη θεραπεία και στην ποιότητα ζωής των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη κατά την αναγκαστική παραμονή στο σπίτι εξαιτίας της πανδημίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:00Z"}