Σύγκριση διαφορετικών προγραμμάτων αερόβιας διαλειμματικής άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, μια αναδρομική μελέτη

Εισαγωγή: Η χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ) αποτελεί κλινικό σύνδρομο, όπου διαταράσσεται η λειτουργία της καρδιάς ως αντλίας, και συνεπώς διαταράσσονται οι μεταβολικές λειτουργίες του οργανισμού. Οι ασθενείς παρουσιάζουν κυρίως δύσπνοια, κόπωση, μειωμένη ικανότητα για άσκηση. Η άσκηση αποκτά όλο και περισσότερη απήχηση σχετικά με την ευεργετική της επίδραση στην ΧΚΑ. Στόχος: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει δύο διαφορετικά προγράμματα διαλειμματικής αερόβιας άσκησης και να διερευνήσει ποιο από αυτά, οδηγεί σε μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές βελτιώσεις σε παραμέτρους καρδιοαναπνευστικές, μυϊκές και ποιότητας ζωής των ασθενών με ΧΚΑ. Μέθοδος: Συμμετείχαν 32 ασθενείς (Ν=32, 29♂︎/3♀, 54±12 έτη, 174±8 εκατοστά, 27±5 ΔΜΣ) με σταθερή ΧΚΑ και υπό βέλτιστη φαρμακευτική αγωγή. Τυχαιοποιήθηκαν βάσει ηλικίας (<50 ή ≥50 ετών) και μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO₂max <16 ml/min/kg ή ≥16 ml/min/kg) στην ομάδα που πραγματοποιούσε το πρωτόκολλο 30΄΄-60΄΄ (Ν=20, 30΄΄άσκησης 50% Workmax -προοδευτικά αυξανόμενο-, ακολουθούμενα από 60΄΄παθητικού διαλείμματος) και το 4΄-3΄ (Ν=12, 4΄ άσκησης στο 80% VO₂max ακολουθούμενα από 3΄ στο 50% VO₂max). Το πρόγραμμα περιλάμβανε 36 συνεδρίες (3/εβδομάδα). Πραγματοποιήθηκε καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) πριν και μετά το πέρας του προγράμματος. Αξιολογήθηκαν η αερόβια ικανότητα και άλλες παράμετροι της ΚΑΔΚ, καθώς και η μυϊκή δύναμη κάτω άκρων και η ποιότητα ζωής. Αποτελέσματα: Μεταξύ των δύο ομάδων βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p<0.05) υπέρ της ομάδας 4΄-3΄ στο αναερόβιο κατώφλι (AT_L, p=0.048), το μέγιστο έργο (Work_max, p =0.010) και την αναπνευστική εφεδρεία (BR, p=0.039), και υπέρ της ομάδας 30΄΄-60΄΄στη μέγιστη δύναμη (RM, p<0.001). Συμπεράσματα: Και τα δύο πρωτόκολλα είχαν θετικές επιδράσεις. Το πρόγραμμα 4΄-3΄ φαίνεται να παρουσιάζει περισσότερες καρδιοαναπνευστικές βελτιώσεις, ενώ το 30΄΄-60΄΄ ενδεχομένως ενισχύει περισσότερο τη μυϊκή δύναμη. Η επιλογή του κατάλληλου πρωτοκόλλου πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες κάθε ασθενή.

Authors dc:creator

• Κοντογεώργης Χαράλαμπος
• Kontogeorgis Charalampos

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5362516

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5362516