{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5362516"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5362516","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση διαφορετικών προγραμμάτων αερόβιας διαλειμματικής άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, μια αναδρομική μελέτη","abstract":"Εισαγωγή: Η χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ) αποτελεί κλινικό σύνδρομο, όπου διαταράσσεται η λειτουργία της καρδιάς ως αντλίας, και συνεπώς διαταράσσονται οι μεταβολικές λειτουργίες του οργανισμού. Οι ασθενείς παρουσιάζουν κυρίως δύσπνοια, κόπωση, μειωμένη ικανότητα για άσκηση. Η άσκηση αποκτά όλο και περισσότερη απήχηση σχετικά με την ευεργετική της επίδραση στην ΧΚΑ. Στόχος: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει δύο διαφορετικά προγράμματα διαλειμματικής αερόβιας άσκησης και να διερευνήσει ποιο από αυτά, οδηγεί σε μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές βελτιώσεις σε παραμέτρους καρδιοαναπνευστικές, μυϊκές και ποιότητας ζωής των ασθενών με ΧΚΑ. Μέθοδος: Συμμετείχαν 32 ασθενείς (Ν=32, 29♂︎/3♀, 54±12 έτη, 174±8 εκατοστά, 27±5 ΔΜΣ) με σταθερή ΧΚΑ και υπό βέλτιστη φαρμακευτική αγωγή. Τυχαιοποιήθηκαν βάσει ηλικίας (<50 ή ≥50 ετών) και μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO₂max <16 ml/min/kg ή ≥16 ml/min/kg) στην ομάδα που πραγματοποιούσε το πρωτόκολλο 30΄΄-60΄΄ (Ν=20, 30΄΄άσκησης 50% Workmax -προοδευτικά αυξανόμενο-, ακολουθούμενα από 60΄΄παθητικού διαλείμματος) και το 4΄-3΄ (Ν=12, 4΄ άσκησης στο 80% VO₂max ακολουθούμενα από 3΄ στο 50% VO₂max). Το πρόγραμμα περιλάμβανε 36 συνεδρίες (3/εβδομάδα). Πραγματοποιήθηκε καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) πριν και μετά το πέρας του προγράμματος. Αξιολογήθηκαν η αερόβια ικανότητα και άλλες παράμετροι της ΚΑΔΚ, καθώς και η μυϊκή δύναμη κάτω άκρων και η ποιότητα ζωής. Αποτελέσματα: Μεταξύ των δύο ομάδων βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p<0.05) υπέρ της ομάδας 4΄-3΄ στο αναερόβιο κατώφλι (AT_L, p=0.048), το μέγιστο έργο (Work_max, p =0.010) και την αναπνευστική εφεδρεία (BR, p=0.039), και υπέρ της ομάδας 30΄΄-60΄΄στη μέγιστη δύναμη (RM, p<0.001). Συμπεράσματα: Και τα δύο πρωτόκολλα είχαν θετικές επιδράσεις. Το πρόγραμμα 4΄-3΄ φαίνεται να παρουσιάζει περισσότερες καρδιοαναπνευστικές βελτιώσεις, ενώ το 30΄΄-60΄΄ ενδεχομένως ενισχύει περισσότερο τη μυϊκή δύναμη. Η επιλογή του κατάλληλου πρωτοκόλλου πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες κάθε ασθενή.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ) αποτελεί κλινικό σύνδρομο, όπου διαταράσσεται η λειτουργία της καρδιάς ως αντλίας, και συνεπώς διαταράσσονται οι μεταβολικές λειτουργίες του οργανισμού. Οι ασθενείς παρουσιάζουν κυρίως δύσπνοια, κόπωση, μειωμένη ικανότητα για άσκηση. Η άσκηση αποκτά όλο και περισσότερη απήχηση σχετικά με την ευεργετική της επίδραση στην ΧΚΑ. Στόχος: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει δύο διαφορετικά προγράμματα διαλειμματικής αερόβιας άσκησης και να διερευνήσει ποιο από αυτά, οδηγεί σε μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές βελτιώσεις σε παραμέτρους καρδιοαναπνευστικές, μυϊκές και ποιότητας ζωής των ασθενών με ΧΚΑ. Μέθοδος: Συμμετείχαν 32 ασθενείς (Ν=32, 29♂︎/3♀, 54±12 έτη, 174±8 εκατοστά, 27±5 ΔΜΣ) με σταθερή ΧΚΑ και υπό βέλτιστη φαρμακευτική αγωγή. Τυχαιοποιήθηκαν βάσει ηλικίας (<50 ή ≥50 ετών) και μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO₂max <16 ml/min/kg ή ≥16 ml/min/kg) στην ομάδα που πραγματοποιούσε το πρωτόκολλο 30΄΄-60΄΄ (Ν=20, 30΄΄άσκησης 50% Workmax -προοδευτικά αυξανόμενο-, ακολουθούμενα από 60΄΄παθητικού διαλείμματος) και το 4΄-3΄ (Ν=12, 4΄ άσκησης στο 80% VO₂max ακολουθούμενα από 3΄ στο 50% VO₂max). Το πρόγραμμα περιλάμβανε 36 συνεδρίες (3/εβδομάδα). Πραγματοποιήθηκε καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) πριν και μετά το πέρας του προγράμματος. Αξιολογήθηκαν η αερόβια ικανότητα και άλλες παράμετροι της ΚΑΔΚ, καθώς και η μυϊκή δύναμη κάτω άκρων και η ποιότητα ζωής. Αποτελέσματα: Μεταξύ των δύο ομάδων βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p<0.05) υπέρ της ομάδας 4΄-3΄ στο αναερόβιο κατώφλι (AT_L, p=0.048), το μέγιστο έργο (Work_max, p =0.010) και την αναπνευστική εφεδρεία (BR, p=0.039), και υπέρ της ομάδας 30΄΄-60΄΄στη μέγιστη δύναμη (RM, p<0.001). Συμπεράσματα: Και τα δύο πρωτόκολλα είχαν θετικές επιδράσεις. Το πρόγραμμα 4΄-3΄ φαίνεται να παρουσιάζει περισσότερες καρδιοαναπνευστικές βελτιώσεις, ενώ το 30΄΄-60΄΄ ενδεχομένως ενισχύει περισσότερο τη μυϊκή δύναμη. Η επιλογή του κατάλληλου πρωτοκόλλου πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες κάθε ασθενή.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοντογεώργης Χαράλαμπος","Kontogeorgis Charalampos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:01:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5362516"],"render_values":[{"text":"uoadl:5362516","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5362516","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοντογεώργης Χαράλαμπος","Kontogeorgis Charalampos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5362516","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5362516"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ) αποτελεί κλινικό σύνδρομο, όπου διαταράσσεται η λειτουργία της καρδιάς ως αντλίας, και συνεπώς διαταράσσονται οι μεταβολικές λειτουργίες του οργανισμού. Οι ασθενείς παρουσιάζουν κυρίως δύσπνοια, κόπωση, μειωμένη ικανότητα για άσκηση. Η άσκηση αποκτά όλο και περισσότερη απήχηση σχετικά με την ευεργετική της επίδραση στην ΧΚΑ. Στόχος: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει δύο διαφορετικά προγράμματα διαλειμματικής αερόβιας άσκησης και να διερευνήσει ποιο από αυτά, οδηγεί σε μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές βελτιώσεις σε παραμέτρους καρδιοαναπνευστικές, μυϊκές και ποιότητας ζωής των ασθενών με ΧΚΑ. Μέθοδος: Συμμετείχαν 32 ασθενείς (Ν=32, 29♂︎/3♀, 54±12 έτη, 174±8 εκατοστά, 27±5 ΔΜΣ) με σταθερή ΧΚΑ και υπό βέλτιστη φαρμακευτική αγωγή. Τυχαιοποιήθηκαν βάσει ηλικίας (<50 ή ≥50 ετών) και μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO₂max <16 ml/min/kg ή ≥16 ml/min/kg) στην ομάδα που πραγματοποιούσε το πρωτόκολλο 30΄΄-60΄΄ (Ν=20, 30΄΄άσκησης 50% Workmax -προοδευτικά αυξανόμενο-, ακολουθούμενα από 60΄΄παθητικού διαλείμματος) και το 4΄-3΄ (Ν=12, 4΄ άσκησης στο 80% VO₂max ακολουθούμενα από 3΄ στο 50% VO₂max). Το πρόγραμμα περιλάμβανε 36 συνεδρίες (3/εβδομάδα). Πραγματοποιήθηκε καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) πριν και μετά το πέρας του προγράμματος. Αξιολογήθηκαν η αερόβια ικανότητα και άλλες παράμετροι της ΚΑΔΚ, καθώς και η μυϊκή δύναμη κάτω άκρων και η ποιότητα ζωής. Αποτελέσματα: Μεταξύ των δύο ομάδων βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p<0.05) υπέρ της ομάδας 4΄-3΄ στο αναερόβιο κατώφλι (AT_L, p=0.048), το μέγιστο έργο (Work_max, p =0.010) και την αναπνευστική εφεδρεία (BR, p=0.039), και υπέρ της ομάδας 30΄΄-60΄΄στη μέγιστη δύναμη (RM, p<0.001). Συμπεράσματα: Και τα δύο πρωτόκολλα είχαν θετικές επιδράσεις. Το πρόγραμμα 4΄-3΄ φαίνεται να παρουσιάζει περισσότερες καρδιοαναπνευστικές βελτιώσεις, ενώ το 30΄΄-60΄΄ ενδεχομένως ενισχύει περισσότερο τη μυϊκή δύναμη. Η επιλογή του κατάλληλου πρωτοκόλλου πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες κάθε ασθενή.","Introduction: Chronic heart failure (CHF) is a clinical syndrome in which heart’s pumping function is impaired, and consequently the body's metabolic functions are disrupted. Patients mainly complain of dyspnea, fatigue, and reduced exercise capacity. Exercise is gaining more attention for its beneficial effects on CHF. Purpose: The purpose of the study was to compare two different interval aerobic exercise protocols and to investigate which one of them, leads to greater and more substantial improvements in cardiorespiratory, muscular and quality of life parameters for patients with CHF. Method: A total of thirty-two patients (N=32, 29♂︎/3♀, 54±12 years, 174±8 cm, 27±5 BMI) in stabilized clinical condition and under optimal medication participated. They were randomized based on age (<50 or ≥50 years) and maximal oxygen uptake (VO₂max <16 ml/min/kg or ≥16 ml/min/kg) to the 30΄΄-60΄΄ group (N=20, 30΄΄ of 50% Workmax exercise, followed by 60΄΄ of passive rest) and 4΄-3΄ group (N=12, 4΄ of 80% VO₂max exercise followed by 3΄ at 50% VO₂max). The program included 36 sessions (3/week). Cardiopulmonary exercise test (CPET), was performed before and after the program. Aerobic capacity and other CPET parameters were assessed, as well as muscle strength (lower extremities) and quality of life. Results: Statistically significant difference (p<0.05) was found between the two groups in favor of the 4΄-3΄ group in anaerobic threshold (AT_L, p=0.048), maximum work (Work_max, p =0.010) and respiratory reserve (BR, p=0.039), and in favor of the 30΄΄-60΄΄ group in maximal strength (RM, p=0.001). Conclusion: Both protocols had positive effects. The 4΄-3΄ protocol seems to cause more cardiorespiratory improvements, while the 30΄΄-60΄΄ may enhance muscle strength more. The selection of the appropriate protocol should take into account the specific characteristics and needs of each patient. Key words: chronic heart failure, cardiopulmonary exercise test, interval exercise, aerobic exercise"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση διαφορετικών προγραμμάτων αερόβιας διαλειμματικής άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, μια αναδρομική μελέτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοντογεώργης Χαράλαμπος","Kontogeorgis Charalampos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ) αποτελεί κλινικό σύνδρομο, όπου διαταράσσεται η λειτουργία της καρδιάς ως αντλίας, και συνεπώς διαταράσσονται οι μεταβολικές λειτουργίες του οργανισμού. Οι ασθενείς παρουσιάζουν κυρίως δύσπνοια, κόπωση, μειωμένη ικανότητα για άσκηση. Η άσκηση αποκτά όλο και περισσότερη απήχηση σχετικά με την ευεργετική της επίδραση στην ΧΚΑ. Στόχος: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει δύο διαφορετικά προγράμματα διαλειμματικής αερόβιας άσκησης και να διερευνήσει ποιο από αυτά, οδηγεί σε μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές βελτιώσεις σε παραμέτρους καρδιοαναπνευστικές, μυϊκές και ποιότητας ζωής των ασθενών με ΧΚΑ. Μέθοδος: Συμμετείχαν 32 ασθενείς (Ν=32, 29♂︎/3♀, 54±12 έτη, 174±8 εκατοστά, 27±5 ΔΜΣ) με σταθερή ΧΚΑ και υπό βέλτιστη φαρμακευτική αγωγή. Τυχαιοποιήθηκαν βάσει ηλικίας (<50 ή ≥50 ετών) και μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO₂max <16 ml/min/kg ή ≥16 ml/min/kg) στην ομάδα που πραγματοποιούσε το πρωτόκολλο 30΄΄-60΄΄ (Ν=20, 30΄΄άσκησης 50% Workmax -προοδευτικά αυξανόμενο-, ακολουθούμενα από 60΄΄παθητικού διαλείμματος) και το 4΄-3΄ (Ν=12, 4΄ άσκησης στο 80% VO₂max ακολουθούμενα από 3΄ στο 50% VO₂max). Το πρόγραμμα περιλάμβανε 36 συνεδρίες (3/εβδομάδα). Πραγματοποιήθηκε καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) πριν και μετά το πέρας του προγράμματος. Αξιολογήθηκαν η αερόβια ικανότητα και άλλες παράμετροι της ΚΑΔΚ, καθώς και η μυϊκή δύναμη κάτω άκρων και η ποιότητα ζωής. Αποτελέσματα: Μεταξύ των δύο ομάδων βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p<0.05) υπέρ της ομάδας 4΄-3΄ στο αναερόβιο κατώφλι (AT_L, p=0.048), το μέγιστο έργο (Work_max, p =0.010) και την αναπνευστική εφεδρεία (BR, p=0.039), και υπέρ της ομάδας 30΄΄-60΄΄στη μέγιστη δύναμη (RM, p<0.001). Συμπεράσματα: Και τα δύο πρωτόκολλα είχαν θετικές επιδράσεις. Το πρόγραμμα 4΄-3΄ φαίνεται να παρουσιάζει περισσότερες καρδιοαναπνευστικές βελτιώσεις, ενώ το 30΄΄-60΄΄ ενδεχομένως ενισχύει περισσότερο τη μυϊκή δύναμη. Η επιλογή του κατάλληλου πρωτοκόλλου πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες κάθε ασθενή.","Introduction: Chronic heart failure (CHF) is a clinical syndrome in which heart’s pumping function is impaired, and consequently the body's metabolic functions are disrupted. Patients mainly complain of dyspnea, fatigue, and reduced exercise capacity. Exercise is gaining more attention for its beneficial effects on CHF. Purpose: The purpose of the study was to compare two different interval aerobic exercise protocols and to investigate which one of them, leads to greater and more substantial improvements in cardiorespiratory, muscular and quality of life parameters for patients with CHF. Method: A total of thirty-two patients (N=32, 29♂︎/3♀, 54±12 years, 174±8 cm, 27±5 BMI) in stabilized clinical condition and under optimal medication participated. They were randomized based on age (<50 or ≥50 years) and maximal oxygen uptake (VO₂max <16 ml/min/kg or ≥16 ml/min/kg) to the 30΄΄-60΄΄ group (N=20, 30΄΄ of 50% Workmax exercise, followed by 60΄΄ of passive rest) and 4΄-3΄ group (N=12, 4΄ of 80% VO₂max exercise followed by 3΄ at 50% VO₂max). The program included 36 sessions (3/week). Cardiopulmonary exercise test (CPET), was performed before and after the program. Aerobic capacity and other CPET parameters were assessed, as well as muscle strength (lower extremities) and quality of life. Results: Statistically significant difference (p<0.05) was found between the two groups in favor of the 4΄-3΄ group in anaerobic threshold (AT_L, p=0.048), maximum work (Work_max, p =0.010) and respiratory reserve (BR, p=0.039), and in favor of the 30΄΄-60΄΄ group in maximal strength (RM, p=0.001). Conclusion: Both protocols had positive effects. The 4΄-3΄ protocol seems to cause more cardiorespiratory improvements, while the 30΄΄-60΄΄ may enhance muscle strength more. The selection of the appropriate protocol should take into account the specific characteristics and needs of each patient. Key words: chronic heart failure, cardiopulmonary exercise test, interval exercise, aerobic exercise"],"dc:identifier":["uoadl:5362516","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5362516"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση διαφορετικών προγραμμάτων αερόβιας διαλειμματικής άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, μια αναδρομική μελέτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:01:58Z"}