Άμβλωση - Το Έμβρυο ως ο Αδύναμος Άλλος

Έναυσμα της παρούσας μελέτης είναι η άμβλωση. Η αρχική επισκόπηση των κυρίαρχων ηθικών θεωριών ανέδειξε τα όριά τους ως προς τη θεμελίωση μιας συνεκτικής και δεσμευτικής απάντησης στο συγκεκριμένο πρόβλημα. Στις θεωρίες αυτές ο Άλλος δεν αναγνωρίζεται ως πηγή μη αναγώγιμης ηθικής αξίωσης. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τον Άλλον κατέστησε αναγκαία τη διατύπωση μιας κανονιστικής αρχής ικανής να μεταφράσει τη θεμελιώδη ασυμμετρία σε πρακτικό κριτήριο πράξης. Η Ηθική του Περιορισμού προτείνει ότι η ηθική πράξη συνίσταται στη συνειδητή μεταφορά δύναμης από τον Δυνατό προς τον Αδύναμο, όταν αμφότεροι συγκροτούν σύστημα αλληλεπίδρασης. Η πρωταρχική νοηματοδότηση της συγκρότησης του συστήματος αναγνωρίστηκε ως Ελάχιστη Συνθήκη Ρεαλισμού (ΕΣΡ), η οποία καθιστά δυνατή τη διάνοιξη του ηθικού πεδίου μέσω της αναγνώρισης του Αδυνάμου και, τελικώς, την ανάδυση του πρακτέου ως ικανοποίηση της θέλησής του. Η μεθοδολογική διερεύνηση στη Βιοηθική κατέδειξε ότι τα συνήθη εργαλεία του δημόσιου διαλόγου δεν επαρκούν, εφόσον παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα πλαίσιο που προϋποθέτει την ανεξέταστη αυτάρκεια του Δυνατού ακυρώνοντας στην πράξη την πρωταρχική εμπειρία της απόλυτης ευαλωτότητας. Εάν, ωστόσο, γίνει δεκτό ότι η ηθική προηγείται της οντολογίας το έμβρυο αναδεικνύεται ως ο ριζικά Αδύναμος εντός της σχέσης με την κυοφορούσα· και ακριβώς αυτή η σχέση θεμελιώνει την κανονιστική ισχύ της αξίωσης για προστασία. Το ηθικό καθήκον απορρέει από την ίδια τη δομή του συστήματος Δυνατού-Αδυνάμου: η αναγνώριση του Αδυνάμου ως αναπόσπαστου δομικού στοιχείου του συστήματος είναι αυτή που διανοίγει το ηθικό πεδίο. Κατόπιν, η «θέληση» του Αδυνάμου —αυτό που το αναδυόμενο νόημα της παρουσίας του αξιώνει— είναι εκείνη που καθορίζει το πρακτέο, αναδεικνυόμενη στην απόλυτη κανονιστική ισχύ που δεσμεύει τον Δυνατό σε ηθική δράση. Η μόνη συνθήκη υπό την οποία η άμβλωση δύναται να καταστεί ηθικά αποδεκτή, είναι η ανάδυση «αρνητικής δύναμης», ήτοι η περίπτωση κατά την οποία η συνέχιση της κύησης θα ισοδυναμούσε με καταδίκη σε ακραίο, ανίατο και αβάσταχτο πόνο. Υπό το σύνολο των ανωτέρω, η Ηθική του Περιορισμού συγκροτείται ως συνεκτικό θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο, ικανό να υπερβεί τον διχαστικό χαρακτήρα του παραδοσιακού διαλόγου περί άμβλωσης, θεμελιώνοντας την κανονιστικότητα όχι στην κυριαρχία της αυτονομίας, αλλά στην πρωταρχική ευθύνη απέναντι στον Αδύναμο.

Authors dc:creator

• ΧΑΝΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
• CHANIOTIS DIMITRIOS

• Φιλοσοφία- Ψυχολογία
• Philosophy - Psychology

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5362324

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5362324