{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5362324"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5362324","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Άμβλωση - Το Έμβρυο ως ο Αδύναμος Άλλος","abstract":"Έναυσμα της παρούσας μελέτης είναι η άμβλωση. Η αρχική επισκόπηση των κυρίαρχων ηθικών θεωριών ανέδειξε τα όριά τους ως προς τη θεμελίωση μιας συνεκτικής και δεσμευτικής απάντησης στο συγκεκριμένο πρόβλημα. Στις θεωρίες αυτές ο Άλλος δεν αναγνωρίζεται ως πηγή μη αναγώγιμης ηθικής αξίωσης. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τον Άλλον κατέστησε αναγκαία τη διατύπωση μιας κανονιστικής αρχής ικανής να μεταφράσει τη θεμελιώδη ασυμμετρία σε πρακτικό κριτήριο πράξης. Η Ηθική του Περιορισμού προτείνει ότι η ηθική πράξη συνίσταται στη συνειδητή μεταφορά δύναμης από τον Δυνατό προς τον Αδύναμο, όταν αμφότεροι συγκροτούν σύστημα αλληλεπίδρασης. Η πρωταρχική νοηματοδότηση της συγκρότησης του συστήματος αναγνωρίστηκε ως Ελάχιστη Συνθήκη Ρεαλισμού (ΕΣΡ), η οποία καθιστά δυνατή τη διάνοιξη του ηθικού πεδίου μέσω της αναγνώρισης του Αδυνάμου και, τελικώς, την ανάδυση του πρακτέου ως ικανοποίηση της θέλησής του. Η μεθοδολογική διερεύνηση στη Βιοηθική κατέδειξε ότι τα συνήθη εργαλεία του δημόσιου διαλόγου δεν επαρκούν, εφόσον παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα πλαίσιο που προϋποθέτει την ανεξέταστη αυτάρκεια του Δυνατού ακυρώνοντας στην πράξη την πρωταρχική εμπειρία της απόλυτης ευαλωτότητας. Εάν, ωστόσο, γίνει δεκτό ότι η ηθική προηγείται της οντολογίας το έμβρυο αναδεικνύεται ως ο ριζικά Αδύναμος εντός της σχέσης με την κυοφορούσα· και ακριβώς αυτή η σχέση θεμελιώνει την κανονιστική ισχύ της αξίωσης για προστασία. Το ηθικό καθήκον απορρέει από την ίδια τη δομή του συστήματος Δυνατού-Αδυνάμου: η αναγνώριση του Αδυνάμου ως αναπόσπαστου δομικού στοιχείου του συστήματος είναι αυτή που διανοίγει το ηθικό πεδίο. Κατόπιν, η «θέληση» του Αδυνάμου —αυτό που το αναδυόμενο νόημα της παρουσίας του αξιώνει— είναι εκείνη που καθορίζει το πρακτέο, αναδεικνυόμενη στην απόλυτη κανονιστική ισχύ που δεσμεύει τον Δυνατό σε ηθική δράση. Η μόνη συνθήκη υπό την οποία η άμβλωση δύναται να καταστεί ηθικά αποδεκτή, είναι η ανάδυση «αρνητικής δύναμης», ήτοι η περίπτωση κατά την οποία η συνέχιση της κύησης θα ισοδυναμούσε με καταδίκη σε ακραίο, ανίατο και αβάσταχτο πόνο. Υπό το σύνολο των ανωτέρω, η Ηθική του Περιορισμού συγκροτείται ως συνεκτικό θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο, ικανό να υπερβεί τον διχαστικό χαρακτήρα του παραδοσιακού διαλόγου περί άμβλωσης, θεμελιώνοντας την κανονιστικότητα όχι στην κυριαρχία της αυτονομίας, αλλά στην πρωταρχική ευθύνη απέναντι στον Αδύναμο.","abstract_html":"Έναυσμα της παρούσας μελέτης είναι η άμβλωση. Η αρχική επισκόπηση των κυρίαρχων ηθικών θεωριών ανέδειξε τα όριά τους ως προς τη θεμελίωση μιας συνεκτικής και δεσμευτικής απάντησης στο συγκεκριμένο πρόβλημα. Στις θεωρίες αυτές ο Άλλος δεν αναγνωρίζεται ως πηγή μη αναγώγιμης ηθικής αξίωσης. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τον Άλλον κατέστησε αναγκαία τη διατύπωση μιας κανονιστικής αρχής ικανής να μεταφράσει τη θεμελιώδη ασυμμετρία σε πρακτικό κριτήριο πράξης. Η Ηθική του Περιορισμού προτείνει ότι η ηθική πράξη συνίσταται στη συνειδητή μεταφορά δύναμης από τον Δυνατό προς τον Αδύναμο, όταν αμφότεροι συγκροτούν σύστημα αλληλεπίδρασης. Η πρωταρχική νοηματοδότηση της συγκρότησης του συστήματος αναγνωρίστηκε ως Ελάχιστη Συνθήκη Ρεαλισμού (ΕΣΡ), η οποία καθιστά δυνατή τη διάνοιξη του ηθικού πεδίου μέσω της αναγνώρισης του Αδυνάμου και, τελικώς, την ανάδυση του πρακτέου ως ικανοποίηση της θέλησής του. Η μεθοδολογική διερεύνηση στη Βιοηθική κατέδειξε ότι τα συνήθη εργαλεία του δημόσιου διαλόγου δεν επαρκούν, εφόσον παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα πλαίσιο που προϋποθέτει την ανεξέταστη αυτάρκεια του Δυνατού ακυρώνοντας στην πράξη την πρωταρχική εμπειρία της απόλυτης ευαλωτότητας. Εάν, ωστόσο, γίνει δεκτό ότι η ηθική προηγείται της οντολογίας το έμβρυο αναδεικνύεται ως ο ριζικά Αδύναμος εντός της σχέσης με την κυοφορούσα· και ακριβώς αυτή η σχέση θεμελιώνει την κανονιστική ισχύ της αξίωσης για προστασία. Το ηθικό καθήκον απορρέει από την ίδια τη δομή του συστήματος Δυνατού-Αδυνάμου: η αναγνώριση του Αδυνάμου ως αναπόσπαστου δομικού στοιχείου του συστήματος είναι αυτή που διανοίγει το ηθικό πεδίο. Κατόπιν, η «θέληση» του Αδυνάμου —αυτό που το αναδυόμενο νόημα της παρουσίας του αξιώνει— είναι εκείνη που καθορίζει το πρακτέο, αναδεικνυόμενη στην απόλυτη κανονιστική ισχύ που δεσμεύει τον Δυνατό σε ηθική δράση. Η μόνη συνθήκη υπό την οποία η άμβλωση δύναται να καταστεί ηθικά αποδεκτή, είναι η ανάδυση «αρνητικής δύναμης», ήτοι η περίπτωση κατά την οποία η συνέχιση της κύησης θα ισοδυναμούσε με καταδίκη σε ακραίο, ανίατο και αβάσταχτο πόνο. Υπό το σύνολο των ανωτέρω, η Ηθική του Περιορισμού συγκροτείται ως συνεκτικό θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο, ικανό να υπερβεί τον διχαστικό χαρακτήρα του παραδοσιακού διαλόγου περί άμβλωσης, θεμελιώνοντας την κανονιστικότητα όχι στην κυριαρχία της αυτονομίας, αλλά στην πρωταρχική ευθύνη απέναντι στον Αδύναμο.","abstract_has_math":false,"creators":["ΧΑΝΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ","CHANIOTIS DIMITRIOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:01:58Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5362324"],"render_values":[{"text":"uoadl:5362324","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5362324","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΧΑΝΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ","CHANIOTIS DIMITRIOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5362324","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5362324"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Έναυσμα της παρούσας μελέτης είναι η άμβλωση. Η αρχική επισκόπηση των κυρίαρχων ηθικών θεωριών ανέδειξε τα όριά τους ως προς τη θεμελίωση μιας συνεκτικής και δεσμευτικής απάντησης στο συγκεκριμένο πρόβλημα. Στις θεωρίες αυτές ο Άλλος δεν αναγνωρίζεται ως πηγή μη αναγώγιμης ηθικής αξίωσης. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τον Άλλον κατέστησε αναγκαία τη διατύπωση μιας κανονιστικής αρχής ικανής να μεταφράσει τη θεμελιώδη ασυμμετρία σε πρακτικό κριτήριο πράξης. Η Ηθική του Περιορισμού προτείνει ότι η ηθική πράξη συνίσταται στη συνειδητή μεταφορά δύναμης από τον Δυνατό προς τον Αδύναμο, όταν αμφότεροι συγκροτούν σύστημα αλληλεπίδρασης. Η πρωταρχική νοηματοδότηση της συγκρότησης του συστήματος αναγνωρίστηκε ως Ελάχιστη Συνθήκη Ρεαλισμού (ΕΣΡ), η οποία καθιστά δυνατή τη διάνοιξη του ηθικού πεδίου μέσω της αναγνώρισης του Αδυνάμου και, τελικώς, την ανάδυση του πρακτέου ως ικανοποίηση της θέλησής του. Η μεθοδολογική διερεύνηση στη Βιοηθική κατέδειξε ότι τα συνήθη εργαλεία του δημόσιου διαλόγου δεν επαρκούν, εφόσον παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα πλαίσιο που προϋποθέτει την ανεξέταστη αυτάρκεια του Δυνατού ακυρώνοντας στην πράξη την πρωταρχική εμπειρία της απόλυτης ευαλωτότητας. Εάν, ωστόσο, γίνει δεκτό ότι η ηθική προηγείται της οντολογίας το έμβρυο αναδεικνύεται ως ο ριζικά Αδύναμος εντός της σχέσης με την κυοφορούσα· και ακριβώς αυτή η σχέση θεμελιώνει την κανονιστική ισχύ της αξίωσης για προστασία. Το ηθικό καθήκον απορρέει από την ίδια τη δομή του συστήματος Δυνατού-Αδυνάμου: η αναγνώριση του Αδυνάμου ως αναπόσπαστου δομικού στοιχείου του συστήματος είναι αυτή που διανοίγει το ηθικό πεδίο. Κατόπιν, η «θέληση» του Αδυνάμου —αυτό που το αναδυόμενο νόημα της παρουσίας του αξιώνει— είναι εκείνη που καθορίζει το πρακτέο, αναδεικνυόμενη στην απόλυτη κανονιστική ισχύ που δεσμεύει τον Δυνατό σε ηθική δράση. Η μόνη συνθήκη υπό την οποία η άμβλωση δύναται να καταστεί ηθικά αποδεκτή, είναι η ανάδυση «αρνητικής δύναμης», ήτοι η περίπτωση κατά την οποία η συνέχιση της κύησης θα ισοδυναμούσε με καταδίκη σε ακραίο, ανίατο και αβάσταχτο πόνο. Υπό το σύνολο των ανωτέρω, η Ηθική του Περιορισμού συγκροτείται ως συνεκτικό θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο, ικανό να υπερβεί τον διχαστικό χαρακτήρα του παραδοσιακού διαλόγου περί άμβλωσης, θεμελιώνοντας την κανονιστικότητα όχι στην κυριαρχία της αυτονομίας, αλλά στην πρωταρχική ευθύνη απέναντι στον Αδύναμο.","The impetus for the present study is the issue of abortion. An initial review of the dominant ethical theories highlighted their limitations in establishing a coherent and binding response to this specific problem. Within these theories, the Other is not recognized as the source of an irreducible ethical claim. Shifting the focus towards the Other necessitated the formulation of a normative principle capable of transforming this fundamental asymmetry into a practical criterion for action. Restriction Ethics posits that the ethical act consists of a conscious transfer of power from the Strong to the Weak (Vulnerable), whenever both constitute a system of interaction. The initial awareness of the system's constitution has been identified as the Minimal Condition for Realism (MCR). This condition enables the opening of the ethical field through the recognition of the Weak and, ultimately, the emergence of the required action as the fulfillment of his will. Methodological inquiry within Bioethics has demonstrated that the standard tools of public discourse are insufficient; they remain trapped in a framework that presupposes the unexamined autonomy of the Strong, thereby practically nullifying the primordial experience of absolute vulnerability. If, however, it is accepted that ethics precedes ontology, the fetus emerges as the radically Weak within the relationship with the gestating woman; and it is precisely this relationship that grounds the normative force of the claim to protection. Ethical duty stems from the very structure of the Strong-Weak system itself: it is the recognition of the Weak as an integral structural element of the system that opens the ethical field. Subsequently, the "will" of the Weak—that which the emergent meaning of his presence demands—is what determines the necessary course of action, emerging as the absolute normative force that binds the Strong. The only condition under which abortion can become ethically acceptable is the emergence of "negative power," namely, cases where the continuation of the pregnancy would amount to a condemnation to extreme, incurable, and unbearable pain upon birth. In light of the above, Restriction Ethics establishes itself as a coherent theoretical and practical framework capable of transcending the divisive nature of the traditional debate on abortion. It grounds normativity not in the sovereignty of autonomy, but in the primordial responsibility towards the Weak."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Άμβλωση - Το Έμβρυο ως ο Αδύναμος Άλλος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΧΑΝΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ","CHANIOTIS DIMITRIOS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Έναυσμα της παρούσας μελέτης είναι η άμβλωση. Η αρχική επισκόπηση των κυρίαρχων ηθικών θεωριών ανέδειξε τα όριά τους ως προς τη θεμελίωση μιας συνεκτικής και δεσμευτικής απάντησης στο συγκεκριμένο πρόβλημα. Στις θεωρίες αυτές ο Άλλος δεν αναγνωρίζεται ως πηγή μη αναγώγιμης ηθικής αξίωσης. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τον Άλλον κατέστησε αναγκαία τη διατύπωση μιας κανονιστικής αρχής ικανής να μεταφράσει τη θεμελιώδη ασυμμετρία σε πρακτικό κριτήριο πράξης. Η Ηθική του Περιορισμού προτείνει ότι η ηθική πράξη συνίσταται στη συνειδητή μεταφορά δύναμης από τον Δυνατό προς τον Αδύναμο, όταν αμφότεροι συγκροτούν σύστημα αλληλεπίδρασης. Η πρωταρχική νοηματοδότηση της συγκρότησης του συστήματος αναγνωρίστηκε ως Ελάχιστη Συνθήκη Ρεαλισμού (ΕΣΡ), η οποία καθιστά δυνατή τη διάνοιξη του ηθικού πεδίου μέσω της αναγνώρισης του Αδυνάμου και, τελικώς, την ανάδυση του πρακτέου ως ικανοποίηση της θέλησής του. Η μεθοδολογική διερεύνηση στη Βιοηθική κατέδειξε ότι τα συνήθη εργαλεία του δημόσιου διαλόγου δεν επαρκούν, εφόσον παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα πλαίσιο που προϋποθέτει την ανεξέταστη αυτάρκεια του Δυνατού ακυρώνοντας στην πράξη την πρωταρχική εμπειρία της απόλυτης ευαλωτότητας. Εάν, ωστόσο, γίνει δεκτό ότι η ηθική προηγείται της οντολογίας το έμβρυο αναδεικνύεται ως ο ριζικά Αδύναμος εντός της σχέσης με την κυοφορούσα· και ακριβώς αυτή η σχέση θεμελιώνει την κανονιστική ισχύ της αξίωσης για προστασία. Το ηθικό καθήκον απορρέει από την ίδια τη δομή του συστήματος Δυνατού-Αδυνάμου: η αναγνώριση του Αδυνάμου ως αναπόσπαστου δομικού στοιχείου του συστήματος είναι αυτή που διανοίγει το ηθικό πεδίο. Κατόπιν, η «θέληση» του Αδυνάμου —αυτό που το αναδυόμενο νόημα της παρουσίας του αξιώνει— είναι εκείνη που καθορίζει το πρακτέο, αναδεικνυόμενη στην απόλυτη κανονιστική ισχύ που δεσμεύει τον Δυνατό σε ηθική δράση. Η μόνη συνθήκη υπό την οποία η άμβλωση δύναται να καταστεί ηθικά αποδεκτή, είναι η ανάδυση «αρνητικής δύναμης», ήτοι η περίπτωση κατά την οποία η συνέχιση της κύησης θα ισοδυναμούσε με καταδίκη σε ακραίο, ανίατο και αβάσταχτο πόνο. Υπό το σύνολο των ανωτέρω, η Ηθική του Περιορισμού συγκροτείται ως συνεκτικό θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο, ικανό να υπερβεί τον διχαστικό χαρακτήρα του παραδοσιακού διαλόγου περί άμβλωσης, θεμελιώνοντας την κανονιστικότητα όχι στην κυριαρχία της αυτονομίας, αλλά στην πρωταρχική ευθύνη απέναντι στον Αδύναμο.","The impetus for the present study is the issue of abortion. An initial review of the dominant ethical theories highlighted their limitations in establishing a coherent and binding response to this specific problem. Within these theories, the Other is not recognized as the source of an irreducible ethical claim. Shifting the focus towards the Other necessitated the formulation of a normative principle capable of transforming this fundamental asymmetry into a practical criterion for action. Restriction Ethics posits that the ethical act consists of a conscious transfer of power from the Strong to the Weak (Vulnerable), whenever both constitute a system of interaction. The initial awareness of the system's constitution has been identified as the Minimal Condition for Realism (MCR). This condition enables the opening of the ethical field through the recognition of the Weak and, ultimately, the emergence of the required action as the fulfillment of his will. Methodological inquiry within Bioethics has demonstrated that the standard tools of public discourse are insufficient; they remain trapped in a framework that presupposes the unexamined autonomy of the Strong, thereby practically nullifying the primordial experience of absolute vulnerability. If, however, it is accepted that ethics precedes ontology, the fetus emerges as the radically Weak within the relationship with the gestating woman; and it is precisely this relationship that grounds the normative force of the claim to protection. Ethical duty stems from the very structure of the Strong-Weak system itself: it is the recognition of the Weak as an integral structural element of the system that opens the ethical field. Subsequently, the "will" of the Weak—that which the emergent meaning of his presence demands—is what determines the necessary course of action, emerging as the absolute normative force that binds the Strong. The only condition under which abortion can become ethically acceptable is the emergence of "negative power," namely, cases where the continuation of the pregnancy would amount to a condemnation to extreme, incurable, and unbearable pain upon birth. In light of the above, Restriction Ethics establishes itself as a coherent theoretical and practical framework capable of transcending the divisive nature of the traditional debate on abortion. It grounds normativity not in the sovereignty of autonomy, but in the primordial responsibility towards the Weak."],"dc:identifier":["uoadl:5362324","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5362324"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Άμβλωση - Το Έμβρυο ως ο Αδύναμος Άλλος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:01:58Z"}