Σύγκριση γλυκαιμικών αποκρίσεων μετρούμενων σε διαφορετικά σημεία του σώματος κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1

Οι αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (Continuous Glucose Monitoring-CGM) έχουν καθιερωθεί ως ένα πολύτιμο εργαλείο για τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1), επιτρέποντας τη λεπτομερή παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων σε πραγματικό χρόνο. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της ακρίβειας των CGM κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση και η διερεύνηση πιθανών διαφορών μέτρησης μεταξύ διαφορετικών θέσεων τοποθέτησης του αισθητήρα (κοιλιά έναντι βραχίονα). Στη μελέτη συμμετείχαν επτά ενήλικες με ΣΔτ1, οι οποίοι εκτέλεσαν ένα πρωτόκολλο ποδηλασίας διάρκειας 60 λεπτών στο 75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας, ακολουθούμενο από 60 λεπτά αποκατάστασης. Η γλυκόζη των συμμετεχόντων παρακολουθούνταν ταυτόχρονα με δύο αισθητήρες CGM (GlucoMen Day, Menarini), τοποθετημένους στην κοιλιά και στο βραχίονα, και συλλέχθηκαν δεδομένα σχετικά με τον χρόνο εντός και εκτός στόχου καθώς και τον δείκτη ακρίβειας της μέσης απόλυτης σχετικής διαφοράς (MARD). Οι εθελοντές διατήρησαν τους δύο αισθητήρες για χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές ως προς τον χρόνο εντός και εκτός στόχου ανάμεσα στα δύο σημεία εφαρμογής των αισθητήρων, βραχίονα (Β) και κοιλιά (Κ), για τιμές < 70 mg/dl (Β: 5.1± 1.3 vs. Κ: 3.4± 1 %), 70-180 mg/dl (Β: 63.4± 8.8 vs. Κ: 61.8± 9.2 %), 181-250 mg/dl (Β: 20.8± 4.8 vs. Κ: 22± 4.9 %) και > 250 mg/dl (Β: 10.8± 6.5 vs. Κ: 12.8± 5.3%). Περαιτέρω ανάλυση των υπογλυκαιμικών επιπέδων δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής ούτε για τον χρόνο με γλυκόζη <54 mg/dl, που αντιστοιχεί σε επίπεδο υπογλυκαιμίας 2 (Β: 1.4 ± 0.4 vs. Κ: 0.6 ± 0.4 %), ούτε για το εύρος 54–70 mg/dl (επίπεδο υπογλυκαιμίας 1) (Β: 3.9 ± 1.0 vs. Κ: 3.2 ± 1.0 %) (p> 0.05) (μέσος όρος ± τυπικό σφάλμα του μέσου). Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στον παράγοντα MARD κατά την διάρκεια της άσκησης (Β: 15.9± 7.4 vs. Κ: 10.2 ± 4.6 %) και κατά την μία ώρα της αποκατάστασης (Β: 20.3± 7.6 vs. Κ: 21.4 ± 6.9 %) (p>0.05). Επίσης οι τιμές κατανομής του χρόνου εντός και εκτός στόχου εμφάνισαν στενή γραμμική σχέση μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής, με συντελεστή συσχέτισης R² = 0.94 (p< 0.001). Συμπερασματικά, η παρούσα μελέτη ανέδειξε ότι ο συγκεκριμένος αισθητήρας CGM μπορεί να χρησιμοποιηθεί αξιόπιστα τόσο στην κοιλιά όσο και στον βραχίονα για την παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων κατά την αερόβια άσκηση σε άτομα με ΣΔτ1. Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία και προσφέρουν σημαντικές πληροφορίες για τη βελτίωση της κλινικής διαχείρισης και των οδηγιών προς τα άτομα με ΣΔτ1 που ασκούνται.

Authors dc:creator

• Παπανικολάου Ελένη
• Papanikolaou Eleni

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5362117

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5362117