{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5362117"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5362117","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση γλυκαιμικών αποκρίσεων μετρούμενων σε διαφορετικά σημεία του σώματος κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1","abstract":"Οι αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (Continuous Glucose Monitoring-CGM) έχουν καθιερωθεί ως ένα πολύτιμο εργαλείο για τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1), επιτρέποντας τη λεπτομερή παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων σε πραγματικό χρόνο. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της ακρίβειας των CGM κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση και η διερεύνηση πιθανών διαφορών μέτρησης μεταξύ διαφορετικών θέσεων τοποθέτησης του αισθητήρα (κοιλιά έναντι βραχίονα). Στη μελέτη συμμετείχαν επτά ενήλικες με ΣΔτ1, οι οποίοι εκτέλεσαν ένα πρωτόκολλο ποδηλασίας διάρκειας 60 λεπτών στο 75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας, ακολουθούμενο από 60 λεπτά αποκατάστασης. Η γλυκόζη των συμμετεχόντων παρακολουθούνταν ταυτόχρονα με δύο αισθητήρες CGM (GlucoMen Day, Menarini), τοποθετημένους στην κοιλιά και στο βραχίονα, και συλλέχθηκαν δεδομένα σχετικά με τον χρόνο εντός και εκτός στόχου καθώς και τον δείκτη ακρίβειας της μέσης απόλυτης σχετικής διαφοράς (MARD). Οι εθελοντές διατήρησαν τους δύο αισθητήρες για χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές ως προς τον χρόνο εντός και εκτός στόχου ανάμεσα στα δύο σημεία εφαρμογής των αισθητήρων, βραχίονα (Β) και κοιλιά (Κ), για τιμές < 70 mg/dl (Β: 5.1± 1.3 vs. Κ: 3.4± 1 %), 70-180 mg/dl (Β: 63.4± 8.8 vs. Κ: 61.8± 9.2 %), 181-250 mg/dl (Β: 20.8± 4.8 vs. Κ: 22± 4.9 %) και > 250 mg/dl (Β: 10.8± 6.5 vs. Κ: 12.8± 5.3%). Περαιτέρω ανάλυση των υπογλυκαιμικών επιπέδων δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής ούτε για τον χρόνο με γλυκόζη <54 mg/dl, που αντιστοιχεί σε επίπεδο υπογλυκαιμίας 2 (Β: 1.4 ± 0.4 vs. Κ: 0.6 ± 0.4 %), ούτε για το εύρος 54–70 mg/dl (επίπεδο υπογλυκαιμίας 1) (Β: 3.9 ± 1.0 vs. Κ: 3.2 ± 1.0 %) (p> 0.05) (μέσος όρος ± τυπικό σφάλμα του μέσου). Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στον παράγοντα MARD κατά την διάρκεια της άσκησης (Β: 15.9± 7.4 vs. Κ: 10.2 ± 4.6 %) και κατά την μία ώρα της αποκατάστασης (Β: 20.3± 7.6 vs. Κ: 21.4 ± 6.9 %) (p>0.05). Επίσης οι τιμές κατανομής του χρόνου εντός και εκτός στόχου εμφάνισαν στενή γραμμική σχέση μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής, με συντελεστή συσχέτισης R² = 0.94 (p< 0.001). Συμπερασματικά, η παρούσα μελέτη ανέδειξε ότι ο συγκεκριμένος αισθητήρας CGM μπορεί να χρησιμοποιηθεί αξιόπιστα τόσο στην κοιλιά όσο και στον βραχίονα για την παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων κατά την αερόβια άσκηση σε άτομα με ΣΔτ1. Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία και προσφέρουν σημαντικές πληροφορίες για τη βελτίωση της κλινικής διαχείρισης και των οδηγιών προς τα άτομα με ΣΔτ1 που ασκούνται.","abstract_html":"Οι αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (Continuous Glucose Monitoring-CGM) έχουν καθιερωθεί ως ένα πολύτιμο εργαλείο για τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1), επιτρέποντας τη λεπτομερή παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων σε πραγματικό χρόνο. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της ακρίβειας των CGM κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση και η διερεύνηση πιθανών διαφορών μέτρησης μεταξύ διαφορετικών θέσεων τοποθέτησης του αισθητήρα (κοιλιά έναντι βραχίονα). Στη μελέτη συμμετείχαν επτά ενήλικες με ΣΔτ1, οι οποίοι εκτέλεσαν ένα πρωτόκολλο ποδηλασίας διάρκειας 60 λεπτών στο 75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας, ακολουθούμενο από 60 λεπτά αποκατάστασης. Η γλυκόζη των συμμετεχόντων παρακολουθούνταν ταυτόχρονα με δύο αισθητήρες CGM (GlucoMen Day, Menarini), τοποθετημένους στην κοιλιά και στο βραχίονα, και συλλέχθηκαν δεδομένα σχετικά με τον χρόνο εντός και εκτός στόχου καθώς και τον δείκτη ακρίβειας της μέσης απόλυτης σχετικής διαφοράς (MARD). Οι εθελοντές διατήρησαν τους δύο αισθητήρες για χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές ως προς τον χρόνο εντός και εκτός στόχου ανάμεσα στα δύο σημεία εφαρμογής των αισθητήρων, βραχίονα (Β) και κοιλιά (Κ), για τιμές < 70 mg/dl (Β: 5.1± 1.3 vs. Κ: 3.4± 1 %), 70-180 mg/dl (Β: 63.4± 8.8 vs. Κ: 61.8± 9.2 %), 181-250 mg/dl (Β: 20.8± 4.8 vs. Κ: 22± 4.9 %) και > 250 mg/dl (Β: 10.8± 6.5 vs. Κ: 12.8± 5.3%). Περαιτέρω ανάλυση των υπογλυκαιμικών επιπέδων δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής ούτε για τον χρόνο με γλυκόζη <54 mg/dl, που αντιστοιχεί σε επίπεδο υπογλυκαιμίας 2 (Β: 1.4 ± 0.4 vs. Κ: 0.6 ± 0.4 %), ούτε για το εύρος 54–70 mg/dl (επίπεδο υπογλυκαιμίας 1) (Β: 3.9 ± 1.0 vs. Κ: 3.2 ± 1.0 %) (p> 0.05) (μέσος όρος ± τυπικό σφάλμα του μέσου). Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στον παράγοντα MARD κατά την διάρκεια της άσκησης (Β: 15.9± 7.4 vs. Κ: 10.2 ± 4.6 %) και κατά την μία ώρα της αποκατάστασης (Β: 20.3± 7.6 vs. Κ: 21.4 ± 6.9 %) (p>0.05). Επίσης οι τιμές κατανομής του χρόνου εντός και εκτός στόχου εμφάνισαν στενή γραμμική σχέση μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής, με συντελεστή συσχέτισης R² = 0.94 (p< 0.001). Συμπερασματικά, η παρούσα μελέτη ανέδειξε ότι ο συγκεκριμένος αισθητήρας CGM μπορεί να χρησιμοποιηθεί αξιόπιστα τόσο στην κοιλιά όσο και στον βραχίονα για την παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων κατά την αερόβια άσκηση σε άτομα με ΣΔτ1. Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία και προσφέρουν σημαντικές πληροφορίες για τη βελτίωση της κλινικής διαχείρισης και των οδηγιών προς τα άτομα με ΣΔτ1 που ασκούνται.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπανικολάου Ελένη","Papanikolaou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:01:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5362117"],"render_values":[{"text":"uoadl:5362117","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5362117","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπανικολάου Ελένη","Papanikolaou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5362117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5362117"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (Continuous Glucose Monitoring-CGM) έχουν καθιερωθεί ως ένα πολύτιμο εργαλείο για τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1), επιτρέποντας τη λεπτομερή παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων σε πραγματικό χρόνο. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της ακρίβειας των CGM κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση και η διερεύνηση πιθανών διαφορών μέτρησης μεταξύ διαφορετικών θέσεων τοποθέτησης του αισθητήρα (κοιλιά έναντι βραχίονα). Στη μελέτη συμμετείχαν επτά ενήλικες με ΣΔτ1, οι οποίοι εκτέλεσαν ένα πρωτόκολλο ποδηλασίας διάρκειας 60 λεπτών στο 75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας, ακολουθούμενο από 60 λεπτά αποκατάστασης. Η γλυκόζη των συμμετεχόντων παρακολουθούνταν ταυτόχρονα με δύο αισθητήρες CGM (GlucoMen Day, Menarini), τοποθετημένους στην κοιλιά και στο βραχίονα, και συλλέχθηκαν δεδομένα σχετικά με τον χρόνο εντός και εκτός στόχου καθώς και τον δείκτη ακρίβειας της μέσης απόλυτης σχετικής διαφοράς (MARD). Οι εθελοντές διατήρησαν τους δύο αισθητήρες για χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές ως προς τον χρόνο εντός και εκτός στόχου ανάμεσα στα δύο σημεία εφαρμογής των αισθητήρων, βραχίονα (Β) και κοιλιά (Κ), για τιμές < 70 mg/dl (Β: 5.1± 1.3 vs. Κ: 3.4± 1 %), 70-180 mg/dl (Β: 63.4± 8.8 vs. Κ: 61.8± 9.2 %), 181-250 mg/dl (Β: 20.8± 4.8 vs. Κ: 22± 4.9 %) και > 250 mg/dl (Β: 10.8± 6.5 vs. Κ: 12.8± 5.3%). Περαιτέρω ανάλυση των υπογλυκαιμικών επιπέδων δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής ούτε για τον χρόνο με γλυκόζη <54 mg/dl, που αντιστοιχεί σε επίπεδο υπογλυκαιμίας 2 (Β: 1.4 ± 0.4 vs. Κ: 0.6 ± 0.4 %), ούτε για το εύρος 54–70 mg/dl (επίπεδο υπογλυκαιμίας 1) (Β: 3.9 ± 1.0 vs. Κ: 3.2 ± 1.0 %) (p> 0.05) (μέσος όρος ± τυπικό σφάλμα του μέσου). Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στον παράγοντα MARD κατά την διάρκεια της άσκησης (Β: 15.9± 7.4 vs. Κ: 10.2 ± 4.6 %) και κατά την μία ώρα της αποκατάστασης (Β: 20.3± 7.6 vs. Κ: 21.4 ± 6.9 %) (p>0.05). Επίσης οι τιμές κατανομής του χρόνου εντός και εκτός στόχου εμφάνισαν στενή γραμμική σχέση μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής, με συντελεστή συσχέτισης R² = 0.94 (p< 0.001). Συμπερασματικά, η παρούσα μελέτη ανέδειξε ότι ο συγκεκριμένος αισθητήρας CGM μπορεί να χρησιμοποιηθεί αξιόπιστα τόσο στην κοιλιά όσο και στον βραχίονα για την παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων κατά την αερόβια άσκηση σε άτομα με ΣΔτ1. Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία και προσφέρουν σημαντικές πληροφορίες για τη βελτίωση της κλινικής διαχείρισης και των οδηγιών προς τα άτομα με ΣΔτ1 που ασκούνται.","Continuous glucose monitoring (CGM) has become an essential tool in the management of type 1 diabetes (T1D), providing detailed information on glycemic responses in real time. The aim of this study was to evaluate the accuracy of CGM during and after aerobic exercise and examine potential differences between two sensor placement sites (abdomen vs arm). Seven adults with T1D participated in the study. Each subject performed a cycling protocol lasting 60 minutes at 75% of maximal heart rate, followed by a 60-minute recovery period. Glucose levels were simultaneously recorded by two CGM sensors (GlucoMen Day, Menarini) placed on the abdomen and the arm. Data analysis focused on time in range (TIR), as well as on the mean absolute relative difference (MARD) as an index of accuracy. The findings demonstrated that the distribution of time spent within, below, and above target glucose levels was similar across the two sensor placement sites, arm (Ar) and abdomen (Ab), indicating that sensor location did not substantially affect the assessment of glycemic profiles. In particular, for values < 70 mg/dl (Ar: 5.1± 1.3 vs. Ab: 3.4± 1 %), 70-180 mg/dl (Ar: 63.4± 8.8 vs. Ab: 61.8± 9.2 %), 181-250 mg/dl (Ar: 20.8± 4.8 vs. Ab: 22± 4.9 %) και > 250 mg/dl (Ar: 10.8± 6.5 vs. Ab: 12.8± 5.3%) time percentages were not different between sides (p> 0.05) (Mean ± SE). MARD values were also similar between sites during exercise (Ar: 15.9± 7.4 vs. Ab: 10.2 ± 4.6 %) as well as during the one-hour recovery period (Ar: 20.3± 7.6 vs. Ab: 21.4 ± 6.9 %). Further analysis of the hypoglycemic ranges did not reveal statistically significant differences between the two sensor placement sites for either time spent with glucose <54 mg/dL, corresponding to level 2 hypoglycemia (A: 1.4 ± 0.4 vs. Abd: 0.6 ± 0.4 %), or for the 54–70 mg/dL range, corresponding to level 1 hypoglycemia (A: 3.9 ± 1.0 vs. Abd: 3.2 ± 1.0 %) (p > 0.05) (mean ± standard error). Furthermore, a strong correlation (R2=0.94, p< 0.001) was found between Ar and Ab individual time range values. In conclusion, this study revealed that this particular CGM can be reliably used both on the abdomen and the arm to monitor glycemic responses during aerobic exercise in individuals with T1D. These findings reinforce current evidence on the clinical utility of CGM and provide meaningful insights for the optimization of exercise management strategies in T1D."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση γλυκαιμικών αποκρίσεων μετρούμενων σε διαφορετικά σημεία του σώματος κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπανικολάου Ελένη","Papanikolaou Eleni"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Οι αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (Continuous Glucose Monitoring-CGM) έχουν καθιερωθεί ως ένα πολύτιμο εργαλείο για τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1), επιτρέποντας τη λεπτομερή παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων σε πραγματικό χρόνο. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της ακρίβειας των CGM κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση και η διερεύνηση πιθανών διαφορών μέτρησης μεταξύ διαφορετικών θέσεων τοποθέτησης του αισθητήρα (κοιλιά έναντι βραχίονα). Στη μελέτη συμμετείχαν επτά ενήλικες με ΣΔτ1, οι οποίοι εκτέλεσαν ένα πρωτόκολλο ποδηλασίας διάρκειας 60 λεπτών στο 75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας, ακολουθούμενο από 60 λεπτά αποκατάστασης. Η γλυκόζη των συμμετεχόντων παρακολουθούνταν ταυτόχρονα με δύο αισθητήρες CGM (GlucoMen Day, Menarini), τοποθετημένους στην κοιλιά και στο βραχίονα, και συλλέχθηκαν δεδομένα σχετικά με τον χρόνο εντός και εκτός στόχου καθώς και τον δείκτη ακρίβειας της μέσης απόλυτης σχετικής διαφοράς (MARD). Οι εθελοντές διατήρησαν τους δύο αισθητήρες για χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές ως προς τον χρόνο εντός και εκτός στόχου ανάμεσα στα δύο σημεία εφαρμογής των αισθητήρων, βραχίονα (Β) και κοιλιά (Κ), για τιμές < 70 mg/dl (Β: 5.1± 1.3 vs. Κ: 3.4± 1 %), 70-180 mg/dl (Β: 63.4± 8.8 vs. Κ: 61.8± 9.2 %), 181-250 mg/dl (Β: 20.8± 4.8 vs. Κ: 22± 4.9 %) και > 250 mg/dl (Β: 10.8± 6.5 vs. Κ: 12.8± 5.3%). Περαιτέρω ανάλυση των υπογλυκαιμικών επιπέδων δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής ούτε για τον χρόνο με γλυκόζη <54 mg/dl, που αντιστοιχεί σε επίπεδο υπογλυκαιμίας 2 (Β: 1.4 ± 0.4 vs. Κ: 0.6 ± 0.4 %), ούτε για το εύρος 54–70 mg/dl (επίπεδο υπογλυκαιμίας 1) (Β: 3.9 ± 1.0 vs. Κ: 3.2 ± 1.0 %) (p> 0.05) (μέσος όρος ± τυπικό σφάλμα του μέσου). Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στον παράγοντα MARD κατά την διάρκεια της άσκησης (Β: 15.9± 7.4 vs. Κ: 10.2 ± 4.6 %) και κατά την μία ώρα της αποκατάστασης (Β: 20.3± 7.6 vs. Κ: 21.4 ± 6.9 %) (p>0.05). Επίσης οι τιμές κατανομής του χρόνου εντός και εκτός στόχου εμφάνισαν στενή γραμμική σχέση μεταξύ των δύο σημείων καταγραφής, με συντελεστή συσχέτισης R² = 0.94 (p< 0.001). Συμπερασματικά, η παρούσα μελέτη ανέδειξε ότι ο συγκεκριμένος αισθητήρας CGM μπορεί να χρησιμοποιηθεί αξιόπιστα τόσο στην κοιλιά όσο και στον βραχίονα για την παρακολούθηση των γλυκαιμικών αποκρίσεων κατά την αερόβια άσκηση σε άτομα με ΣΔτ1. Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία και προσφέρουν σημαντικές πληροφορίες για τη βελτίωση της κλινικής διαχείρισης και των οδηγιών προς τα άτομα με ΣΔτ1 που ασκούνται.","Continuous glucose monitoring (CGM) has become an essential tool in the management of type 1 diabetes (T1D), providing detailed information on glycemic responses in real time. The aim of this study was to evaluate the accuracy of CGM during and after aerobic exercise and examine potential differences between two sensor placement sites (abdomen vs arm). Seven adults with T1D participated in the study. Each subject performed a cycling protocol lasting 60 minutes at 75% of maximal heart rate, followed by a 60-minute recovery period. Glucose levels were simultaneously recorded by two CGM sensors (GlucoMen Day, Menarini) placed on the abdomen and the arm. Data analysis focused on time in range (TIR), as well as on the mean absolute relative difference (MARD) as an index of accuracy. The findings demonstrated that the distribution of time spent within, below, and above target glucose levels was similar across the two sensor placement sites, arm (Ar) and abdomen (Ab), indicating that sensor location did not substantially affect the assessment of glycemic profiles. In particular, for values < 70 mg/dl (Ar: 5.1± 1.3 vs. Ab: 3.4± 1 %), 70-180 mg/dl (Ar: 63.4± 8.8 vs. Ab: 61.8± 9.2 %), 181-250 mg/dl (Ar: 20.8± 4.8 vs. Ab: 22± 4.9 %) και > 250 mg/dl (Ar: 10.8± 6.5 vs. Ab: 12.8± 5.3%) time percentages were not different between sides (p> 0.05) (Mean ± SE). MARD values were also similar between sites during exercise (Ar: 15.9± 7.4 vs. Ab: 10.2 ± 4.6 %) as well as during the one-hour recovery period (Ar: 20.3± 7.6 vs. Ab: 21.4 ± 6.9 %). Further analysis of the hypoglycemic ranges did not reveal statistically significant differences between the two sensor placement sites for either time spent with glucose <54 mg/dL, corresponding to level 2 hypoglycemia (A: 1.4 ± 0.4 vs. Abd: 0.6 ± 0.4 %), or for the 54–70 mg/dL range, corresponding to level 1 hypoglycemia (A: 3.9 ± 1.0 vs. Abd: 3.2 ± 1.0 %) (p > 0.05) (mean ± standard error). Furthermore, a strong correlation (R2=0.94, p< 0.001) was found between Ar and Ab individual time range values. In conclusion, this study revealed that this particular CGM can be reliably used both on the abdomen and the arm to monitor glycemic responses during aerobic exercise in individuals with T1D. These findings reinforce current evidence on the clinical utility of CGM and provide meaningful insights for the optimization of exercise management strategies in T1D."],"dc:identifier":["uoadl:5362117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5362117"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση γλυκαιμικών αποκρίσεων μετρούμενων σε διαφορετικά σημεία του σώματος κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:01:56Z"}