GDGT liposomes for oral peptide delivery

Τα αρχαία αποτελούν διακριτή επικράτεια της ζωής και χαρακτηρίζονται από τη μοναδική δομή των μεμβρανικών τους λιπιδίων, τα οποία φέρουν ισοπρενοειδείς αλυσίδες συνδεδεμένες με αιθερικούς δεσμούς. Χάρη στα ιδιαίτερα αυτά χαρακτηριστικά, τα λιπίδιά τους μπορούν να σχηματίζουν εξαιρετικά σταθερά κυστιδιακά συστήματα, γνωστά ως αρχαιοσώματα. Η παρούσα διπλωματική εργασία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος LIPIDOSA - FFG Bridge, με στόχο τη διερεύνηση της απορρόφησης, κατανομής, μεταβολισμού και αποβολής (ADME) αρχαιοβακτηριακών λιπιδίων έπειτα από από του στόματος χορήγηση. Για την υποστήριξη αυτού του ευρύτερου στόχου, χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο σύστημα η οκτρεοτίδη ενθυλακωμένη σε αρχαιοσώματα, προκειμένου να μελετηθούν τόσο η συμπεριφορά των αρχαιοβακτηριακών λιπιδίων σε προσομοιωμένα βιολογικά συστήματα όσο και οι προκλήσεις που σχετίζονται με την από του στόματος χορήγηση πεπτιδίων. Στην παρούσα εργασία παρασκευάστηκαν λιποσώματα που περιείχαν λιπίδια glycerol dialkyl glycerol tetraether (GDGT) με τη μέθοδο της μικρορρευστικής ανάμιξης και βελτιστοποιήθηκαν συστηματικά ως προς τη λιπιδική τους σύσταση. Ο χαρακτηρισμός των κυστιδίων πραγματοποιήθηκε με δυναμική σκέδαση φωτός (DLS), με προσδιορισμό του μεγέθους και του δείκτη πολυδιασποράς (PdI), ενώ η ποσοτικοποίηση της οκτρεοτίδης πραγματοποιήθηκε με υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης αντίστροφης φάσης (RP-HPLC). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η αποδοτικότητα ενθυλάκωσης της οκτρεοτίδης επηρεάζεται κυρίως από τη σύσταση της μεμβράνης και τις ηλεκτροστατικές αλληλεπιδράσεις στο σύστημα. Ειδικότερα, ο συνδυασμός ενδιάμεσης περιεκτικότητας σε GDGT με κατάλληλα βελτιστοποιημένο ποσοστό ανιονικών λιπιδίων οδήγησε στον σχηματισμό σταθερών λιποσωμάτων με υψηλή ικανότητα συγκράτησης του πεπτιδίου. Επιπλέον, σε προσομοιωμένα γαστρεντερικά μέσα, η ανάκτηση της οκτρεοτίδης παρέμεινε υψηλή τόσο για την ελεύθερη όσο και για την ενθυλακωμένη μορφή του πεπτιδίου, γεγονός που υποδηλώνει ότι, υπό τις συγκεκριμένες πειραματικές συνθήκες, η αποδόμηση στον αυλό του γαστρεντερικού σωλήνα δεν αποτέλεσε τον κύριο περιοριστικό παράγοντα. Αντίθετα, σε ανακατασκευασμένο μοντέλο εντερικού ιστού, η ενθυλάκωση της οκτρεοτίδης συσχετίστηκε με χαμηλότερη φαινομενική διαπερατότητα σε σύγκριση με την ελεύθερη μορφή της, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι κύριες προκλήσεις ενδέχεται να εντοπίζονται στη μεταφορά διαμέσου του επιθηλίου και/ή στην απελευθέρωση του πεπτιδίου. Συνολικά, τα αρχαιοσώματα αναδεικνύονται ως σταθερή και ευέλικτη πλατφόρμα μεταφοράς για τη χορήγηση φαρμακευτικών ουσιών. Ωστόσο, για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητάς τους στην από του στόματος χορήγηση πεπτιδίων, απαιτείται περαιτέρω βελτιστοποίηση, πιθανώς σε συνδυασμό με στρατηγικές ενίσχυσης της εντερικής απορρόφησης.

Authors dc:creator

• Τομαρά Θεοτόκη
• Tomara Theotoki

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

English

Identifier

uoadl:5360942

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5360942