Κλινικά χαρακτηριστικά και εργαστηριακά ευρήματα μετά τη νοσηλεία σε ΜΕΘ των ασθενών που αναπτύσσουν χρόνιο πόνο

Υπόβαθρο: Ο χρόνιος πόνος αποτελεί συχνή εκδήλωση του συνδρόμου μετά από νοσηλεία σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όμως τα χαρακτηριστικά του στους επιζώντες της ΜΕΘ δεν έχουν περιγραφεί επαρκώς. Σκοπός της μελέτης: Να εκτιμηθούν η συχνότητα, η ανατομική κατανομή και η ένταση του χρόνιου πόνου τρεις μήνες μετά την έξοδο από τη ΜΕΘ, καθώς και να διερευνηθούν κλινικοί και εργαστηριακοί παράγοντες που σχετίζονται με την εμφάνισή του. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε προοπτική, μονοκεντρική μελέτη κοόρτης σε ενήλικες ασθενείς με παραμονή στη ΜΕΘ ≥24 ώρες. Δεδομένα καταγράφηκαν κατά την εισαγωγή και την έξοδο από τη ΜΕΘ, με επανεκτίμηση στους 3 μήνες. Μετρήσεις: Καταγράφηκε η παρουσία χρόνιου πόνου στην παρακολούθηση. Η ένταση και τα χαρακτηριστικά του πόνου αξιολογήθηκαν με το Short Form McGill Pain Questionnaire και με αριθμητική κλίμακα αξιολόγησης (NRS). Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 92 επιζώντες της ΜΕΘ. Στους 3 μήνες, χρόνιος πόνος αναφέρθηκε από το 40,2%, με μέση τιμή NRS 3,16. Οι συχνότερες εντοπίσεις ήταν η οσφυϊκή χώρα (31,9%), οι ώμοι (21,3%) και οι μετεγχειρητικές περιοχές (21,3%). Καμία εργαστηριακή παράμετρος δεν συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με τον χρόνιο πόνο. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η χορήγηση αγγειοσυσπαστικών και η μεγαλύτερη διάρκεια μηχανικού αερισμού συσχετίστηκαν ανεξάρτητα με αυξημένη πιθανότητα χρόνιου πόνου (OR 3,58, 95% ΔΕ 2,61–26,68 και OR 3,07, 95% ΔΕ 1,12–8,39, αντίστοιχα), ενώ η συστηματική σωματική δραστηριότητα είχε προστατευτική συσχέτιση (OR 0,13, 95% ΔΕ 0,04–0,41). Στη μονοπαραγοντική ανάλυση, σημαντικοί δείκτες ήταν η παρατεταμένη μηχανική υποστήριξη αναπνοής, η σήψη, η μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ, υψηλότερες τιμές πόνου κατά την έξοδο από τη ΜΕΘ και οι συννοσηρότητες υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης και χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Συμπεράσματα: Ο χρόνιος πόνος αφορά σημαντικό ποσοστό επιζώντων της ΜΕΘ στους 3 μήνες, με συχνότερη εντόπιση σε αξονικές περιοχές και στους ώμους. Η έκθεση σε αγγειοσυσπαστικά, η παρατεταμένη μηχανική αναπνευστική υποστήριξη και η χαμηλή σωματική δραστηριότητα αποτελούν ανεξάρτητους προγνωστικούς παράγοντες, υποστηρίζοντας την ανάγκη πρώιμης αναγνώρισης ασθενών υψηλού κινδύνου και στοχευμένων παρεμβάσεων αποκατάστασης.

Authors dc:creator

• Μηλιώνης Ορέστης-Ιωάννης
• Milionis Orestis-Ioannis

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5360104

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5360104