Ógildingarreglan um brostnar forsendur með hliðsjón af vitneskju viðsemjanda

Skuldibindgargildi loforða og samninga er grundvöllur trausts í viðskiptum. Frá þeirri meginreglu eru þó undantekningar. Leitast verður við að skoða hver réttaráhrif brostinna forsendna að íslenskum rétti eru, einkum með hliðsjón af vægi vitneskju viðsemjanda sem efnislegu skilyrði ógildingarreglu samningaréttar um brostnar forsendur. Þá verður fjallað um meginreglur samningaréttar sem og helstu undirstöður réttarsviðsins, en ógildingarreglur samningaréttarins eru undantekningar frá meginreglunum og því óhjákvæmilegt að gera grein fyrir þeim. Í kjölfarið verður helstu frávikum frá meginreglum réttarins lýst í fljótu bragði og að lokum verða tekin til skoðunar hugtökin: „vitneskja viðsemjanda“, „ákvörðunarástæða“ og „almennar og einstaklingsbundnar forsenda í íslenskum rétti“, þróun þeirra og breytingar sem gerðar voru á ákvæðum laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga gjarnan kölluð samningalögin eða „sml.“

Author dc:creator

• Arent Orri Jónsson 2002-

Contributors dc:contributor

• Háskóli Íslands

• Lögfræði

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/43062

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/43062