Ógildingarreglan um brostnar forsendur með hliðsjón af vitneskju viðsemjanda
Skuldibindgargildi loforða og samninga er grundvöllur trausts í viðskiptum. Frá þeirri meginreglu eru þó undantekningar. Leitast verður við að skoða hver réttaráhrif brostinna forsendna að íslenskum rétti eru, einkum með hliðsjón af vægi vitneskju viðsemjanda sem efnislegu skilyrði ógildingarreglu samningaréttar um brostnar forsendur. Þá verður fjallað um meginreglur samningaréttar sem og helstu undirstöður réttarsviðsins, en ógildingarreglur samningaréttarins eru undantekningar frá meginreglunum og því óhjákvæmilegt að gera grein fyrir þeim. Í kjölfarið verður helstu frávikum frá meginreglum réttarins lýst í fljótu bragði og að lokum verða tekin til skoðunar hugtökin: „vitneskja viðsemjanda“, „ákvörðunarástæða“ og „almennar og einstaklingsbundnar forsenda í íslenskum rétti“, þróun þeirra og breytingar sem gerðar voru á ákvæðum laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga gjarnan kölluð samningalögin eða „sml.“
Networked Digital Library of Theses and Dissertations