Hugtakið „fákunnátta“ í skilningi 31. gr. samningalaga nr. 7/1936.

Samningaréttur er ein af undirgreinum fjármunaréttarins. Umfjöllunarefni samningaréttarins eru löggerningar sem eru hvers konar viljayfirlýsingar sem eiga það sameiginlegt að vera ætlað að stofna, viðhalda, breyta eða fella niður rétt.1 Algengustu tegundir löggerninga eru loforð og ákvaðir.2 Yfirleitt stafa löggerningar frá þeim sem ætla að skuldbinda sjálfa sig en geta einnig stafað frá milliliðum á borð við umboðsmenn eða sýslumenn.3 Löggerningar sem gerðir hafa verið kunna við vissar kringumstæður að vera ógildir. Í gegnum tíð og tíma hafa svokallaðar ógildingarreglur mótast, sem gera það að verkum að hægt sé að ógilda samninga sem gerðir hafa verið. Reglur þessar eru flestar lögfestar í III. kafla laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga sem hér eftir verða skammstöfuð sml.4 Í ritgerð þessari mun höfundur leitast við að varpa ljósi á notkun hugtaksins „fákunnátta“ í skilningi 31. gr. sml. Í næsta kafla verður fjallað almennt um samningarétt sem fræðigrein. Í þriðja kafla verður fjallað almennt um ógildingarreglur samningaréttarins. Fjórði kafli fjallar um misneytingarákvæði 31. gr. sml. Í fimmta kafla verður umfjöllun um hæfi löggerningsgjafa. Í sjötta kafla er komið að aðalumfjöllunarefni ritgerðar þessarar, hugtakinu fákunnáttu.

Author dc:creator

• Bjartur Elíasson 2000-

Contributors dc:contributor

• Háskóli Íslands

• Lögfræði
• Samningaréttur
• Ógilding

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/40643

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/40643