Stjórnunarréttur og stöðuveitingar

Þessi ritgerð fjallar um svonefndan stjórnunarrétt vinnuveitanda og stöðu hans í málum sem varða opinberar stöðuveitingar. Samkvæmt stjórnunarréttinum getur vinnuveitandi ákveðið hvaða matsforsendur hann styðst við þegar hann ræður fólk til starfa. Kjarni málsins er sá að nokkurs misræmis í beitingu stjórnunarréttar virðist gæta í niðurstöðum, annars vegar hjá Kærunefnd jafnréttismála, sem fer með úrskurðar-vald í slíkum málum, og hins vegar hjá Hæstarétti, þar sem fallið hafa nokkrir dómar í kjölfar þess að málsaðilar hafa verið ósáttir eftir úrskurð kærunefndar og farið með málið fyrir dómstóla. Leitast verður við að svara því hvernig kærunefnd, eða eftir atvikum Hæstiréttur, beitir meginreglu vinnuréttar um stjórnunarrétt. Opinberar stöðuveitingar eru, eins og dæmin sanna, vandmeðfarnar, valda oft deilum og jafnvel kærum til Kærunefndar jafnréttismála. Svo kann að vera að reglunni um stjórnunarrétt sé gefið of mikið vægi en ekki liggur fyrir hvor aðilinn það er sem notar hann meira. Höfundur kemst meðal annars að þeirri niðurstöðu að í máli nr. 3/2010, sem varðaði skipan í stöðu skrifstofustjóra hjá forsætisráðuneytinu, kunni það að vera svo að kærunefndin sé komin aftur á þann stað sem hún var á í máli nr. UA 2240/1997 (Fjölbrautarskólamálinu). Málin eru sambærileg á þann hátt að þegar kærunefndin leggur til grundvallar nýjan hæfnisþátt og byggir úrskurð sinn á honum er nefndin í rauninni komin út fyrir verksvið sitt og það er henni einfaldlega ekki heimilt að gera eins og umboðsmaður hefur bent á.

Author dc:creator

• Kristinn Víðir Finnbogason 1973-

Contributors dc:contributor

• Háskólinn í Reykjavík

• Stjórnsýsluréttur
• Vinnuveitendur
• Starfsráðningar
• Lögfræði

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/9436

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/9436