Tilkoma, inntak og framkvæmd tilkynningarfrests, skv. 1. mgr. 51. gr. og 1. mgr. 124. gr. vátryggingarsamningalaga, nr. 30/2004.

Viðfangsefnið er sá frestur sem vátryggður hefur til að tilkynna um tjón, sem vátryggingarverndar nýtur á grundvelli vátryggingarsamnings, til vátryggingafélags, sbr. 1. mgr. 51. gr. og 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga (VSL). Ritgerðin varpar ljósi á tilkomu, inntak og framkvæmd tilkynningarfrestsins. Fjallað er um forsögu þess að lagagreinarnar voru lögfestar og hver réttarstaðan var fyrir gildistöku þeirra. Varpað er ljósi á sögulegan aðdraganda að lögfestingu. Skýrt er hvaðan reglan er komin og í hvaða tilgangi hún var innleidd. Gerð er grein fyrir áhrifum lögfestingar ákvæða um tilkynningarfrest á neytendavernd, m.a. á grundvelli almenna hluta samningaréttarins. Fjallað er um meginreglur varðandi upphafspunkt tilkynningarfrests. Sönnunarbyrði og sönnunarstaða tjónþola er skoðuð. Horft er til norsks vátryggingarréttar og sambærileg ákvæði norsku vátryggingarsamningalaganna skoðuð og borin saman við þau íslensku. Farið er yfir helstu lögskýringargögn sem fylgdu norsku lögunum, til að varpa ljósi á þau sjónarmið sem lágu til grundvallar lögfestingar tilkynningarfrests í Noregi. Dómar varðandi tilkynningarfrest eru reifaðir og sérstök greining er gerð á framkvæmd úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum. Horft er til norskrar framkvæmdar ákvæðanna til samanburðar. Helstu niðurstöður ritgerðarinnar eru að tilkynningarfrestur var innleiddur í VSL. að norskri fyrirmynd. Forsendur löggjafans í Noregi fyrir lögfestingu tilkynningarfrests varðandi persónutryggingar virðast ekki hafa gengið eftir. Vátryggingafélög virðast beita tilkynningarfresti fyrir sig með ströngum hætti. Framkvæmd virðist ekki vera í nægilega föstum skorðum hjá úrskurðarnefnd í vátryggingarmálum. Vandkvæði varðandi framkvæmd tilkynningarfrests snúa að alvarlegum líkamstjónum þar sem afleiðingar tjóna koma ekki strax í ljós. Ákvörðun á upphafspunkti tilkynningarfrests er mjög matskenndur og huglægur. Hætta er á að niðurstaða mála geti talist vera mjög ósanngjörn fyrir tjónþola. Höfundur leggur til að lengja eigi tilkynningarfrest 1. mgr. 124. gr. VSL. úr einu ári í fjögur ár.

Author dc:creator

• Skúli Sveinsson 1974-

Contributors dc:contributor

• Háskólinn í Reykjavík

• Lögfræði
• Vátryggingaréttur
• Persónuréttur
• Meistaraprófsritgerðir

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/12412

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/12412