Συσχέτιση σταδιοποίησης και απεικονιστικών ευρημάτων με τον ιστολογικό τύπο σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα

Εισαγωγή: Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί την κύρια αιτία θανάτων σχετιζόμενων με κακοήθεια στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες, γεγονός που ενδέχεται να σχετίζεται με την πλειοψηφία των ασθενών να διαγιγνώσκονται σε προχωρημένο στάδιο της υποκείμενης νόσου. Σκοπός: Η παρούσα αναδρομική μελέτη στοχεύει στη διερεύνηση της συσχέτισης μεταξύ σταδιοποίησης, απεικονιστικών τεχνικών και ποικίλων ιστολογικών τύπων στον καρκίνο του πνεύμονα. Η καλύτερη κατανόηση μπορεί να συμβάλει σε πιο ακριβή και ταχύτερη διάγνωση, και θεραπευτικό σχεδιασμό. Η μελέτη περιέλαβε ασθενείς που προσήλθαν στο Πνευμονολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών και στους οποίους τέθηκε ως πρώτη διάγνωση ο καρκίνος του πνεύμονα, στο διάστημα από 01/06/2020 έως 31/05/2024. Στην εξέταση των στοιχείων συμπεριελήφθη η μελέτη χαρακτηριστικών των εξεργασιών όπως η εντόπιση, τα όρια, η λεμφαδενική συμμετοχή, η διήθηση γειτονικών δομών, η ύπαρξη υπεζωκοτικής συλλογής, η ύπαρξη κοιλοποίησης και αλλοιώσεων δίκην θαμβής υάλου. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 384 ασθενείς με νεοδιαγνωσθέν καρκίνο του πνεύμονα. Η μέση ηλικία των ασθενών ±SD ήταν 68 ± 9.1 έτη. Η πλειοψηφία των ασθενών ήταν άρρενες (78.4%, n=301) και ενεργοί ή πρώην καπνιστές (52.3%, n=201 και 45.1%, n=173, αντίστοιχα). Η ιστολογική διάγνωση αφορούσε σε μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα πνεύμονα (NSCLC), μικροκυτταρικό καρκίνωμα πνεύμονα (SCLC) και μη περαιτέρω ταξινομούμενο (NOS) σε 69.8% (n=268), 27.3% (n=105) και 2.9% (n=11) των ασθενών, αντίστοιχα. Το αδενοκαρκίνωμα ήταν ο συχνότερος ιστολογικός υπότυπος (41,1%, n=158), ακολουθούμενος από το πλακώδες NSCLC (25.8%,n=99). Στο 13.9% των ασθενών, ταυτοποιήθηκαν EGFR, KRAS, ALK ή BRAF μοριακές οδηγές μεταλλάξεις, ενώ η έκφραση του PD-L1 ήταν θετική στο 22.7% των ασθενών. Η πλειοψηφία των συμπεριληφθέντων ασθενών διαγνώσθηκε σε προχωρημένο στάδιο IV (62.2%, n=239). Η περαιτέρω ανάλυση χαρακτηριστικών ευρημάτων έγινε στις τρεις κύριες κατηγορίες, αδενοκαρκινώματα (adNSCLC), πλακώδη καρκινώματα (sqNSCLC) και μικροκυτταρικά καρκινώματα. Όλες οι κατηγορίες είχαν συχνότερη εντόπιση στο δεξιό άνω λοβό με κεντρική τοποθέτηση. Το μεγαλύτερο ποσοστό των επιμέρους κατηγοριών παρουσίαζε όγκους με ομαλά συγκριτικά με ακτινωτά όρια. Σε επιμέρους χαρακτηριστικά, υπήρχε επικράτηση της απουσίας αλλοιώσεων δίκην θαμβής υάλου στους υπό μελέτη τύπους, με το μεγαλύτερο ποσοστό παρουσίας να παρατηρείται στο 42% των adNSCLC. Ομοίως, μελετήθηκε η ύπαρξη κοιλοποίησης στην εντοπισμένη εξεργασία με μόλις το 12% των sqNSCLC να εμφανίζουν τέτοιο χαρακτηριστικό. Η μελέτη της τοπικής διήθησης του όγκου (υπεζωκοτικής/μεσοθωρακικής) αλλά και της λεμφαδενικής διήθησης, ευρέθη θετική για όλες τις υποκατηγορίες καρκινωμάτων σε υψηλά ποσοστά, Τέλος, η πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν παρουσίαζε σύστοιχα υπεζωκοτική συλλογή κακοήθους αιτιολογίας, με το μεγαλύτερο ποσοστό παρουσίας να παρατηρείται στα adNSCLC (44%, n=52). Συμπέρασμα: Είναι απαραίτητη η περαιτέρω έρευνα για την επιβεβαίωση της συσχέτισης μεταξύ απεικονιστικών ευρημάτων, σταδιοποίησης και ιστολογικού τύπου και την αξιολόγηση της επίδρασης τους στα κλινικά αποτελέσματα. Νεότερες εξελίξεις στην απεικονιστική τεχνολογία, όπως CAD (computer-aided detection), και σε ακριβείς διαγνωστικές μεθόδους, όπως οι μοριακοί βιοδείκτες,μπορούν δυνητικά να βελτιώσουν την ακρίβεια της σταδιοποίησης και τα ποσοστά συνολικής επιβίωσης.

Authors dc:creator

• Θεοχάρη Ευαγγελία
• Theochari Evangelia

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5410165

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5410165