Τεχνική διασωλήνωσης με τη χρήση υψηλής δόσης ρεμιφεντανύλης και αξιολόγηση της μέσω του αλγαισθητικού δείκτη (Nociception index NOL)

Εισαγωγή: Η ενδοτραχειακή διασωλήνωση αποτελεί κρίσιμη πράξη της γενικής αναισθησίας, όπου η ποιότητα των συνθηκών διασωλήνωσης και η αιμοδυναμική/αλγαισθητική απάντηση επηρεάζουν την ασφάλεια του ασθενούς. Οι τεχνικές χωρίς αρχικό νευρομυϊκό αποκλεισμό (NMB) με υψηλή δόση οπιοειδών χρησιμοποιούνται ως εναλλακτική σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Ο δείκτης Nociception Level Index (NoL) επιτρέπει αντικειμενική εκτίμηση της αλγαισθητικής/αντι-αλγαισθητικής απάντησης. Σκοπός: Σύγκριση της κλασικής τεχνικής διασωλήνωσης με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg έναντι τεχνικής με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης 4 μg/kg χωρίς αρχικό NMB, ως προς τις κλινικά αποδεκτές συνθήκες διασωλήνωσης (κριτήρια GCRP) και τις μεταβολές MAP/HR, BIS και NoL γύρω από τη διασωλήνωση. Υλικό–Μέθοδος: Προοπτική, παρατηρητική, μονοκεντρική μελέτη σε 60 ασθενείς (ASA I–II) εκλεκτικών επεμβάσεων (30 ανά ομάδα). Καταγράφηκαν MAP/HR, BIS και NoL σε 4 χρονικά σημεία: T0 (baseline), T1 (1΄ μετά προποφόλη), T2 (1΄ μετά ρεμιφεντανύλη), T3 (1΄ μετά διασωλήνωση). Οι συνθήκες διασωλήνωσης βαθμολογήθηκαν με κριτήρια GCRP. Στατιστική ανάλυση με κατάλληλους ελέγχους και repeated measures ANOVA (α=0,05). Αποτελέσματα: Δεν καταγράφηκαν κακές συνθήκες διασωλήνωσης σε καμία ομάδα. Η ομάδα με ροκουρόνιο εμφάνισε υψηλότερο ποσοστό άριστων συνθηκών (96,7% έναντι 70,0%, p=0,012). Ο NoL μειώθηκε και στις δύο ομάδες μετά τη ρεμιφεντανύλη, με σημαντικά εντονότερη μείωση στην ομάδα υψηλής δόσης στο T2 και T3 (p<0,001). Ο BIS ήταν παρόμοιος στα T0–T2, αλλά στο T3 ήταν υψηλότερος στην ομάδα χωρίς NMB (p<0,001). Η MAP ήταν χαμηλότερη στην ομάδα με NMB στα T2–T3 (p<0,001), χωρίς πτώση ≥30% από baseline σε κανέναν ασθενή. Ο HR ήταν υψηλότερος στο T3 στην ομάδα υψηλής δόσης (p=0,003). Ατροπίνη δεν χρειάστηκε. Εφεδρίνη χορηγήθηκε προφυλακτικά 10 mg σε όλους στην ομάδα υψηλής ρεμιφεντανύλης έναντι 23,3% (2,5 mg) στην ομάδα NMB (p<0,001), αποτελώντας σημαντικό συγχυτικό παράγοντα για την ερμηνεία των αιμοδυναμικών διαφορών. Δεν αναφέρθηκαν επεισόδια θωρακικής δυσκαμψίας ή μείζονες επιπλοκές αεραγωγού. Συμπεράσματα: Η τεχνική με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg παρείχε πιο προβλέψιμα άριστες συνθήκες διασωλήνωσης. Η τεχνική με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης χωρίς αρχικό NMB πέτυχε ισχυρότερη αντι-αλγαισθησία (χαμηλότερος NoL), χωρίς αντίστοιχη καταστολή της εγκεφαλικής αντίδρασης στο ερέθισμα της διασωλήνωσης (υψηλότερος BIS στο T3) και με αυξημένη ανάγκη αιμοδυναμικής υποστήριξης λόγω της καθολικής προφυλακτικής χρήσης εφεδρίνης. Ο συνδυασμός NoL + BIS μπορεί να υποστηρίξει πιο εξατομικευμένη περιεγχειρητική διαχείριση.

Authors dc:creator

• Γεωργιτσογιαννάκος Πέτρος-Αντώνιος
• Georgitsogiannakos Petros-Antonios

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5371649

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371649