{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371649"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371649","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τεχνική διασωλήνωσης με τη χρήση υψηλής δόσης ρεμιφεντανύλης και αξιολόγηση της μέσω του αλγαισθητικού δείκτη (Nociception index NOL)","abstract":"Εισαγωγή: Η ενδοτραχειακή διασωλήνωση αποτελεί κρίσιμη πράξη της γενικής αναισθησίας, όπου η ποιότητα των συνθηκών διασωλήνωσης και η αιμοδυναμική/αλγαισθητική απάντηση επηρεάζουν την ασφάλεια του ασθενούς. Οι τεχνικές χωρίς αρχικό νευρομυϊκό αποκλεισμό (NMB) με υψηλή δόση οπιοειδών χρησιμοποιούνται ως εναλλακτική σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Ο δείκτης Nociception Level Index (NoL) επιτρέπει αντικειμενική εκτίμηση της αλγαισθητικής/αντι-αλγαισθητικής απάντησης. Σκοπός: Σύγκριση της κλασικής τεχνικής διασωλήνωσης με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg έναντι τεχνικής με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης 4 μg/kg χωρίς αρχικό NMB, ως προς τις κλινικά αποδεκτές συνθήκες διασωλήνωσης (κριτήρια GCRP) και τις μεταβολές MAP/HR, BIS και NoL γύρω από τη διασωλήνωση. Υλικό–Μέθοδος: Προοπτική, παρατηρητική, μονοκεντρική μελέτη σε 60 ασθενείς (ASA I–II) εκλεκτικών επεμβάσεων (30 ανά ομάδα). Καταγράφηκαν MAP/HR, BIS και NoL σε 4 χρονικά σημεία: T0 (baseline), T1 (1΄ μετά προποφόλη), T2 (1΄ μετά ρεμιφεντανύλη), T3 (1΄ μετά διασωλήνωση). Οι συνθήκες διασωλήνωσης βαθμολογήθηκαν με κριτήρια GCRP. Στατιστική ανάλυση με κατάλληλους ελέγχους και repeated measures ANOVA (α=0,05). Αποτελέσματα: Δεν καταγράφηκαν κακές συνθήκες διασωλήνωσης σε καμία ομάδα. Η ομάδα με ροκουρόνιο εμφάνισε υψηλότερο ποσοστό άριστων συνθηκών (96,7% έναντι 70,0%, p=0,012). Ο NoL μειώθηκε και στις δύο ομάδες μετά τη ρεμιφεντανύλη, με σημαντικά εντονότερη μείωση στην ομάδα υψηλής δόσης στο T2 και T3 (p<0,001). Ο BIS ήταν παρόμοιος στα T0–T2, αλλά στο T3 ήταν υψηλότερος στην ομάδα χωρίς NMB (p<0,001). Η MAP ήταν χαμηλότερη στην ομάδα με NMB στα T2–T3 (p<0,001), χωρίς πτώση ≥30% από baseline σε κανέναν ασθενή. Ο HR ήταν υψηλότερος στο T3 στην ομάδα υψηλής δόσης (p=0,003). Ατροπίνη δεν χρειάστηκε. Εφεδρίνη χορηγήθηκε προφυλακτικά 10 mg σε όλους στην ομάδα υψηλής ρεμιφεντανύλης έναντι 23,3% (2,5 mg) στην ομάδα NMB (p<0,001), αποτελώντας σημαντικό συγχυτικό παράγοντα για την ερμηνεία των αιμοδυναμικών διαφορών. Δεν αναφέρθηκαν επεισόδια θωρακικής δυσκαμψίας ή μείζονες επιπλοκές αεραγωγού. Συμπεράσματα: Η τεχνική με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg παρείχε πιο προβλέψιμα άριστες συνθήκες διασωλήνωσης. Η τεχνική με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης χωρίς αρχικό NMB πέτυχε ισχυρότερη αντι-αλγαισθησία (χαμηλότερος NoL), χωρίς αντίστοιχη καταστολή της εγκεφαλικής αντίδρασης στο ερέθισμα της διασωλήνωσης (υψηλότερος BIS στο T3) και με αυξημένη ανάγκη αιμοδυναμικής υποστήριξης λόγω της καθολικής προφυλακτικής χρήσης εφεδρίνης. Ο συνδυασμός NoL + BIS μπορεί να υποστηρίξει πιο εξατομικευμένη περιεγχειρητική διαχείριση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ενδοτραχειακή διασωλήνωση αποτελεί κρίσιμη πράξη της γενικής αναισθησίας, όπου η ποιότητα των συνθηκών διασωλήνωσης και η αιμοδυναμική/αλγαισθητική απάντηση επηρεάζουν την ασφάλεια του ασθενούς. Οι τεχνικές χωρίς αρχικό νευρομυϊκό αποκλεισμό (NMB) με υψηλή δόση οπιοειδών χρησιμοποιούνται ως εναλλακτική σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Ο δείκτης Nociception Level Index (NoL) επιτρέπει αντικειμενική εκτίμηση της αλγαισθητικής/αντι-αλγαισθητικής απάντησης. Σκοπός: Σύγκριση της κλασικής τεχνικής διασωλήνωσης με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg έναντι τεχνικής με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης 4 μg/kg χωρίς αρχικό NMB, ως προς τις κλινικά αποδεκτές συνθήκες διασωλήνωσης (κριτήρια GCRP) και τις μεταβολές MAP/HR, BIS και NoL γύρω από τη διασωλήνωση. Υλικό–Μέθοδος: Προοπτική, παρατηρητική, μονοκεντρική μελέτη σε 60 ασθενείς (ASA I–II) εκλεκτικών επεμβάσεων (30 ανά ομάδα). Καταγράφηκαν MAP/HR, BIS και NoL σε 4 χρονικά σημεία: T0 (baseline), T1 (1΄ μετά προποφόλη), T2 (1΄ μετά ρεμιφεντανύλη), T3 (1΄ μετά διασωλήνωση). Οι συνθήκες διασωλήνωσης βαθμολογήθηκαν με κριτήρια GCRP. Στατιστική ανάλυση με κατάλληλους ελέγχους και repeated measures ANOVA (α=0,05). Αποτελέσματα: Δεν καταγράφηκαν κακές συνθήκες διασωλήνωσης σε καμία ομάδα. Η ομάδα με ροκουρόνιο εμφάνισε υψηλότερο ποσοστό άριστων συνθηκών (96,7% έναντι 70,0%, p=0,012). Ο NoL μειώθηκε και στις δύο ομάδες μετά τη ρεμιφεντανύλη, με σημαντικά εντονότερη μείωση στην ομάδα υψηλής δόσης στο T2 και T3 (p<0,001). Ο BIS ήταν παρόμοιος στα T0–T2, αλλά στο T3 ήταν υψηλότερος στην ομάδα χωρίς NMB (p<0,001). Η MAP ήταν χαμηλότερη στην ομάδα με NMB στα T2–T3 (p<0,001), χωρίς πτώση ≥30% από baseline σε κανέναν ασθενή. Ο HR ήταν υψηλότερος στο T3 στην ομάδα υψηλής δόσης (p=0,003). Ατροπίνη δεν χρειάστηκε. Εφεδρίνη χορηγήθηκε προφυλακτικά 10 mg σε όλους στην ομάδα υψηλής ρεμιφεντανύλης έναντι 23,3% (2,5 mg) στην ομάδα NMB (p<0,001), αποτελώντας σημαντικό συγχυτικό παράγοντα για την ερμηνεία των αιμοδυναμικών διαφορών. Δεν αναφέρθηκαν επεισόδια θωρακικής δυσκαμψίας ή μείζονες επιπλοκές αεραγωγού. Συμπεράσματα: Η τεχνική με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg παρείχε πιο προβλέψιμα άριστες συνθήκες διασωλήνωσης. Η τεχνική με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης χωρίς αρχικό NMB πέτυχε ισχυρότερη αντι-αλγαισθησία (χαμηλότερος NoL), χωρίς αντίστοιχη καταστολή της εγκεφαλικής αντίδρασης στο ερέθισμα της διασωλήνωσης (υψηλότερος BIS στο T3) και με αυξημένη ανάγκη αιμοδυναμικής υποστήριξης λόγω της καθολικής προφυλακτικής χρήσης εφεδρίνης. Ο συνδυασμός NoL + BIS μπορεί να υποστηρίξει πιο εξατομικευμένη περιεγχειρητική διαχείριση.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεωργιτσογιαννάκος Πέτρος-Αντώνιος","Georgitsogiannakos Petros-Antonios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:11Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5371649"],"render_values":[{"text":"uoadl:5371649","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371649","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεωργιτσογιαννάκος Πέτρος-Αντώνιος","Georgitsogiannakos Petros-Antonios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5371649","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371649"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ενδοτραχειακή διασωλήνωση αποτελεί κρίσιμη πράξη της γενικής αναισθησίας, όπου η ποιότητα των συνθηκών διασωλήνωσης και η αιμοδυναμική/αλγαισθητική απάντηση επηρεάζουν την ασφάλεια του ασθενούς. Οι τεχνικές χωρίς αρχικό νευρομυϊκό αποκλεισμό (NMB) με υψηλή δόση οπιοειδών χρησιμοποιούνται ως εναλλακτική σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Ο δείκτης Nociception Level Index (NoL) επιτρέπει αντικειμενική εκτίμηση της αλγαισθητικής/αντι-αλγαισθητικής απάντησης. Σκοπός: Σύγκριση της κλασικής τεχνικής διασωλήνωσης με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg έναντι τεχνικής με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης 4 μg/kg χωρίς αρχικό NMB, ως προς τις κλινικά αποδεκτές συνθήκες διασωλήνωσης (κριτήρια GCRP) και τις μεταβολές MAP/HR, BIS και NoL γύρω από τη διασωλήνωση. Υλικό–Μέθοδος: Προοπτική, παρατηρητική, μονοκεντρική μελέτη σε 60 ασθενείς (ASA I–II) εκλεκτικών επεμβάσεων (30 ανά ομάδα). Καταγράφηκαν MAP/HR, BIS και NoL σε 4 χρονικά σημεία: T0 (baseline), T1 (1΄ μετά προποφόλη), T2 (1΄ μετά ρεμιφεντανύλη), T3 (1΄ μετά διασωλήνωση). Οι συνθήκες διασωλήνωσης βαθμολογήθηκαν με κριτήρια GCRP. Στατιστική ανάλυση με κατάλληλους ελέγχους και repeated measures ANOVA (α=0,05). Αποτελέσματα: Δεν καταγράφηκαν κακές συνθήκες διασωλήνωσης σε καμία ομάδα. Η ομάδα με ροκουρόνιο εμφάνισε υψηλότερο ποσοστό άριστων συνθηκών (96,7% έναντι 70,0%, p=0,012). Ο NoL μειώθηκε και στις δύο ομάδες μετά τη ρεμιφεντανύλη, με σημαντικά εντονότερη μείωση στην ομάδα υψηλής δόσης στο T2 και T3 (p<0,001). Ο BIS ήταν παρόμοιος στα T0–T2, αλλά στο T3 ήταν υψηλότερος στην ομάδα χωρίς NMB (p<0,001). Η MAP ήταν χαμηλότερη στην ομάδα με NMB στα T2–T3 (p<0,001), χωρίς πτώση ≥30% από baseline σε κανέναν ασθενή. Ο HR ήταν υψηλότερος στο T3 στην ομάδα υψηλής δόσης (p=0,003). Ατροπίνη δεν χρειάστηκε. Εφεδρίνη χορηγήθηκε προφυλακτικά 10 mg σε όλους στην ομάδα υψηλής ρεμιφεντανύλης έναντι 23,3% (2,5 mg) στην ομάδα NMB (p<0,001), αποτελώντας σημαντικό συγχυτικό παράγοντα για την ερμηνεία των αιμοδυναμικών διαφορών. Δεν αναφέρθηκαν επεισόδια θωρακικής δυσκαμψίας ή μείζονες επιπλοκές αεραγωγού. Συμπεράσματα: Η τεχνική με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg παρείχε πιο προβλέψιμα άριστες συνθήκες διασωλήνωσης. Η τεχνική με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης χωρίς αρχικό NMB πέτυχε ισχυρότερη αντι-αλγαισθησία (χαμηλότερος NoL), χωρίς αντίστοιχη καταστολή της εγκεφαλικής αντίδρασης στο ερέθισμα της διασωλήνωσης (υψηλότερος BIS στο T3) και με αυξημένη ανάγκη αιμοδυναμικής υποστήριξης λόγω της καθολικής προφυλακτικής χρήσης εφεδρίνης. Ο συνδυασμός NoL + BIS μπορεί να υποστηρίξει πιο εξατομικευμένη περιεγχειρητική διαχείριση.","Background: Tracheal intubation is a key component of general anesthesia, where intubating conditions and the hemodynamic/nociceptive response affect patient safety. High-dose opioid techniques without initial neuromuscular blockade (NMB) are used as an alternative in selected cases. The Nociception Level Index (NoL) provides objective assessment of antinociception during anesthesia. Objective: To compare standard intubation using rocuronium 0.6 mg/kg versus high-dose remifentanil 4 μg/kg without initial NMB, focusing on clinically acceptable intubation conditions (GCRP/Viby-Mogensen) and peri-intubation changes in MAP/HR, BIS, and NoL. Methods: Prospective, observational, single-center study including 60 ASA I–II adults undergoing elective surgery (30 per group). MAP/HR, BIS, and NoL were recorded at four timepoints: T0 (baseline), T1 (1 min after propofol), T2 (1 min after remifentanil), and T3 (1 min after tracheal intubation). Intubating conditions were graded using GCRP criteria. Statistical analysis used appropriate tests and repeated-measures ANOVA (two-sided α=0.05). Results: No “poor” intubation conditions occurred in either group. The rocuronium group achieved a higher rate of excellent conditions (96.7% vs 70.0%, p=0.012). NoL decreased in both groups after remifentanil, with a significantly larger reduction in the high-dose remifentanil group at T2 and T3 (p<0.001). BIS values were similar at T0–T2 but were higher at T3 in the non-NMB group (p<0.001). MAP was lower in the NMB group at T2–T3 (p<0.001), with no MAP decrease ≥30% from baseline in any patient. HR was higher at T3 in the high-dose group (p=0.003). No atropine was required. Ephedrine was administered prophylactically (10 mg to all patients) in the high-dose group versus 23.3% (2.5 mg) in the NMB group (p<0.001), representing an important confounder for hemodynamic interpretation. No chest wall rigidity or major airway complications were observed. Conclusions: Rocuronium provided more consistently excellent intubation conditions. High-dose remifentanil without initial NMB produced stronger antinociception (lower NoL), yet did not suppress the cortical response to intubation to the same extent (higher BIS at T3) and required more hemodynamic support due to universal prophylactic ephedrine use. Combined NoL and BIS monitoring may facilitate more individualized anesthetic management."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τεχνική διασωλήνωσης με τη χρήση υψηλής δόσης ρεμιφεντανύλης και αξιολόγηση της μέσω του αλγαισθητικού δείκτη (Nociception index NOL)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεωργιτσογιαννάκος Πέτρος-Αντώνιος","Georgitsogiannakos Petros-Antonios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ενδοτραχειακή διασωλήνωση αποτελεί κρίσιμη πράξη της γενικής αναισθησίας, όπου η ποιότητα των συνθηκών διασωλήνωσης και η αιμοδυναμική/αλγαισθητική απάντηση επηρεάζουν την ασφάλεια του ασθενούς. Οι τεχνικές χωρίς αρχικό νευρομυϊκό αποκλεισμό (NMB) με υψηλή δόση οπιοειδών χρησιμοποιούνται ως εναλλακτική σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Ο δείκτης Nociception Level Index (NoL) επιτρέπει αντικειμενική εκτίμηση της αλγαισθητικής/αντι-αλγαισθητικής απάντησης. Σκοπός: Σύγκριση της κλασικής τεχνικής διασωλήνωσης με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg έναντι τεχνικής με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης 4 μg/kg χωρίς αρχικό NMB, ως προς τις κλινικά αποδεκτές συνθήκες διασωλήνωσης (κριτήρια GCRP) και τις μεταβολές MAP/HR, BIS και NoL γύρω από τη διασωλήνωση. Υλικό–Μέθοδος: Προοπτική, παρατηρητική, μονοκεντρική μελέτη σε 60 ασθενείς (ASA I–II) εκλεκτικών επεμβάσεων (30 ανά ομάδα). Καταγράφηκαν MAP/HR, BIS και NoL σε 4 χρονικά σημεία: T0 (baseline), T1 (1΄ μετά προποφόλη), T2 (1΄ μετά ρεμιφεντανύλη), T3 (1΄ μετά διασωλήνωση). Οι συνθήκες διασωλήνωσης βαθμολογήθηκαν με κριτήρια GCRP. Στατιστική ανάλυση με κατάλληλους ελέγχους και repeated measures ANOVA (α=0,05). Αποτελέσματα: Δεν καταγράφηκαν κακές συνθήκες διασωλήνωσης σε καμία ομάδα. Η ομάδα με ροκουρόνιο εμφάνισε υψηλότερο ποσοστό άριστων συνθηκών (96,7% έναντι 70,0%, p=0,012). Ο NoL μειώθηκε και στις δύο ομάδες μετά τη ρεμιφεντανύλη, με σημαντικά εντονότερη μείωση στην ομάδα υψηλής δόσης στο T2 και T3 (p<0,001). Ο BIS ήταν παρόμοιος στα T0–T2, αλλά στο T3 ήταν υψηλότερος στην ομάδα χωρίς NMB (p<0,001). Η MAP ήταν χαμηλότερη στην ομάδα με NMB στα T2–T3 (p<0,001), χωρίς πτώση ≥30% από baseline σε κανέναν ασθενή. Ο HR ήταν υψηλότερος στο T3 στην ομάδα υψηλής δόσης (p=0,003). Ατροπίνη δεν χρειάστηκε. Εφεδρίνη χορηγήθηκε προφυλακτικά 10 mg σε όλους στην ομάδα υψηλής ρεμιφεντανύλης έναντι 23,3% (2,5 mg) στην ομάδα NMB (p<0,001), αποτελώντας σημαντικό συγχυτικό παράγοντα για την ερμηνεία των αιμοδυναμικών διαφορών. Δεν αναφέρθηκαν επεισόδια θωρακικής δυσκαμψίας ή μείζονες επιπλοκές αεραγωγού. Συμπεράσματα: Η τεχνική με ροκουρόνιο 0,6 mg/kg παρείχε πιο προβλέψιμα άριστες συνθήκες διασωλήνωσης. Η τεχνική με υψηλή δόση ρεμιφεντανύλης χωρίς αρχικό NMB πέτυχε ισχυρότερη αντι-αλγαισθησία (χαμηλότερος NoL), χωρίς αντίστοιχη καταστολή της εγκεφαλικής αντίδρασης στο ερέθισμα της διασωλήνωσης (υψηλότερος BIS στο T3) και με αυξημένη ανάγκη αιμοδυναμικής υποστήριξης λόγω της καθολικής προφυλακτικής χρήσης εφεδρίνης. Ο συνδυασμός NoL + BIS μπορεί να υποστηρίξει πιο εξατομικευμένη περιεγχειρητική διαχείριση.","Background: Tracheal intubation is a key component of general anesthesia, where intubating conditions and the hemodynamic/nociceptive response affect patient safety. High-dose opioid techniques without initial neuromuscular blockade (NMB) are used as an alternative in selected cases. The Nociception Level Index (NoL) provides objective assessment of antinociception during anesthesia. Objective: To compare standard intubation using rocuronium 0.6 mg/kg versus high-dose remifentanil 4 μg/kg without initial NMB, focusing on clinically acceptable intubation conditions (GCRP/Viby-Mogensen) and peri-intubation changes in MAP/HR, BIS, and NoL. Methods: Prospective, observational, single-center study including 60 ASA I–II adults undergoing elective surgery (30 per group). MAP/HR, BIS, and NoL were recorded at four timepoints: T0 (baseline), T1 (1 min after propofol), T2 (1 min after remifentanil), and T3 (1 min after tracheal intubation). Intubating conditions were graded using GCRP criteria. Statistical analysis used appropriate tests and repeated-measures ANOVA (two-sided α=0.05). Results: No “poor” intubation conditions occurred in either group. The rocuronium group achieved a higher rate of excellent conditions (96.7% vs 70.0%, p=0.012). NoL decreased in both groups after remifentanil, with a significantly larger reduction in the high-dose remifentanil group at T2 and T3 (p<0.001). BIS values were similar at T0–T2 but were higher at T3 in the non-NMB group (p<0.001). MAP was lower in the NMB group at T2–T3 (p<0.001), with no MAP decrease ≥30% from baseline in any patient. HR was higher at T3 in the high-dose group (p=0.003). No atropine was required. Ephedrine was administered prophylactically (10 mg to all patients) in the high-dose group versus 23.3% (2.5 mg) in the NMB group (p<0.001), representing an important confounder for hemodynamic interpretation. No chest wall rigidity or major airway complications were observed. Conclusions: Rocuronium provided more consistently excellent intubation conditions. High-dose remifentanil without initial NMB produced stronger antinociception (lower NoL), yet did not suppress the cortical response to intubation to the same extent (higher BIS at T3) and required more hemodynamic support due to universal prophylactic ephedrine use. Combined NoL and BIS monitoring may facilitate more individualized anesthetic management."],"dc:identifier":["uoadl:5371649","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371649"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τεχνική διασωλήνωσης με τη χρήση υψηλής δόσης ρεμιφεντανύλης και αξιολόγηση της μέσω του αλγαισθητικού δείκτη (Nociception index NOL)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:11Z"}