«ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΟΙ ΤΟΠΟΙ ΩΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗΣ ΜΑΘΗΣΗΣ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ»

Η παρούσα εργασία διερευνά την παιδαγωγική αξιοποίηση των προσκυνηματικών τόπων ως πεδίων βιωματικής μάθησης στο πλαίσιο της Θρησκευτικής Αγωγής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Βασιζόμενη σε σύγχρονες θεωρίες βιωματικής μάθησης, μουσειοπαιδαγωγικής και υπαίθριας αγωγής, η μελέτη επιχειρεί να αναδείξει τον προσκυνηματικό τόπο ως αυθεντικό μαθησιακό περιβάλλον, στο οποίο η γνώση συνδέεται οργανικά με το βίωμα, την εμπειρία και τον προσωπικό αναστοχασμό των μαθητών. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η σύγχρονη παιδαγωγική στροφή προς βιωματικές, διερευνητικές και μαθητοκεντρικές μορφές μάθησης, καθώς και η ανάγκη σύνδεσης της σχολικής γνώσης με αυθεντικά πολιτισμικά και κοινωνικά περιβάλλοντα. Σε θεωρητικό επίπεδο, η εργασία στηρίζεται στις αρχές της βιωματικής μάθησης, καθώς και σε σύγχρονες προσεγγίσεις μάθησης βάσει τόπου (place-based learning). Παράλληλα, εξετάζεται ο ρόλος της Θρησκευτικής Αγωγής στο Δημοτικό Σχολείο και οι κατευθύνσεις του ισχύοντος Προγράμματος Σπουδών, με έμφαση στην καλλιέργεια θρησκευτικού γραμματισμού και στη βιωματική προσέγγιση της γνώσης. Το ερευνητικό μέρος της εργασίας υλοποιείται μέσω ποιοτικής μελέτης περίπτωσης στην Ιερά Μονή Κουδουμά, στο πλαίσιο θερινού σχολείου με τη συμμετοχή μαθητών των τάξεων Δ΄, Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού, καθώς και συνοδών, φοιτητών και εκπαιδευτικού προσωπικού. Κεντρικό ερευνητικό ερώτημα αποτελεί το κατά πόσο και με ποιους τρόπους η οργανωμένη παιδαγωγική αξιοποίηση ενός προσκυνηματικού τόπου μπορεί να συμβάλει στην κατανόηση θρησκευτικών εννοιών, στην καλλιέργεια στάσεων και αξιών και στη σύνδεση της σχολικής γνώσης με την προσωπική εμπειρία των μαθητών. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι ο προσκυνηματικός τόπος μπορεί να λειτουργήσει ως αυθεντικό μαθησιακό περιβάλλον, ενεργοποιώντας γνωστικές, συναισθηματικές και κοινωνικές διεργασίες των μαθητών. Παράλληλα, αναδεικνύεται ότι η μαθησιακή αξία της εμπειρίας δεν είναι αυτονόητη, αλλά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον παιδαγωγικό σχεδιασμό, τη διαμεσολάβηση του εκπαιδευτικού και τη συστηματική επεξεργασία της εμπειρίας στο σχολικό πλαίσιο. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι προσκυνηματικοί τόποι μπορούν να αξιοποιηθούν γόνιμα στη Θρησκευτική Αγωγή ως πεδία βιωματικής μάθησης, υπό συγκεκριμένες παιδαγωγικές προϋποθέσεις. Ταυτόχρονα, αναγνωρίζονται τα όρια της μελέτης περίπτωσης και επισημαίνεται η ανάγκη περαιτέρω έρευνας στον συγκεκριμένο τομέα.

Authors dc:creator

• ΣΚΟΥΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
• SKOUNOS VASILEIOS

• Θρησκεία
• Religion

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5330096

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5330096