„Ég er engin mannæta“. Útvarp á mörkum listar og raunveruleika

Í þessari greinargerð er farið yfir það vinnuferli sem stóð að baki útvarpsþættinum Ég er engin mannæta sem fjallaði um OCD og áhrif þess á líf einstaklinga. Ég fer á ansi persónulegum nótum í gegnum vinnuferlið og stikla á stóru hvernig útvarpsmiðillinn spilaði sinn þátt í að gera efnið leikrænt, fullt af dulúð og umfram allt náið hlustendum. Ég vildi nýta formið til að tæla hlustendur inn í þáttinn án þess að gefa upp um hvað hann fjallaði strax. Hlustendur urðu þannig að virkja heyrnina og sjá með ímyndunaraflinu. Hver efnisbútur leiddi af öðrum og ávallt lá að baki von dagskrárgerðarkonunnar að saga þáttarins myndi auka samkennd og skilning fyrir geðsjúkdómum í samfélaginu. Þátturinn er eins konar samsuða útvarpsleikhúss og raunveruleika en sagnahefðin spilar þar einnig stórt hlutverk. Þáttastjórnandi fer hér yfir hinar ýmsu hugmyndir um útvarpið, bæði sem listform og sem miðlun á staðreyndum og raunveruleika. Niðurstaða greinargerðar er engin sérstök en ef hún ætti að vera einhver þá er hún óður til útvarpsins og allra þeirra möguleika sem það hefur upp á að bjóða. Útvarpið gefur möguleikann á að listin og raunveruleikinn sameinist í eina órjúfanlega eind. Það eina sem kona verður að gera er að virkja ímyndunaraflið.

Author dc:creator

• Erna Agnes Sigurgeirsdóttir 1990-

Contributors dc:contributor

• Háskóli Íslands

• Blaða- og fréttamennska
• Útvarpsefni
• Útvarpsleikrit
• Listir
• Fjölmiðlun

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/31968

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/31968