Réttarstaða flugfarþega á grundvelli reglugerðar EB nr. 261/2004 um sameiginlegar reglur um skaðabætur og aðstoð til handa farþegum sem er neitað um far og þegar flugi er aflýst eða mikil seinkun verður

Ritgerð þessi fjallar um réttarstöðu farþega á grundvelli reglugerðar 261/2004/EB um sameiginlegar reglur um skaðabætur og aðstoð til handa farþegum sem er neitað um far og þegar flugi er aflýst eða mikil seinkun verður, en reglugerðinni er ætlað að tryggja lágmarksréttindi farþega. Meginmarkmið ritgerðarinnar, er að gera grein fyrir helstu úrræðum sem standa farþegum til boða á grundvelli reglugerðarinnar ef flugrekendur vanefna skyldur sínar samkvæmt henni. Rannsókn höfundar leiddi í ljós að flugrekendum ber skylda til að veita farþegum ítarlegar upplýsingar um réttindi sín þegar þeim er ranglega neitað um far, flugi þeirra er aflýst eða því seinkað. Farþegar eiga til að mynda rétt á margvíslegri aðstoð og þjónustu úr hendi flugrekanda í þessum tilfellum. Í aðstoðinni felst að farþegar eiga rétt á greiðslu kostnaðar vegna gistingar, fæðis, flutnings milli staða eða greiðslu annars tengds kostnaðar, sem ráða má af greiðslukvittun, eða öðrum sannanlegum gögnum sem lagt er mat á hverju sinni. Skylda flugrekanda til að veita slíka þjónustu hefst þá þegar og farþegar er ranglega neitað um far, flugi aflýst eða því seinkað, þangað til á lokaákvörðunarstað er komið og farþegar þurfa að gæta hófsemi í útgjöldum. Þar að auki geta farþegar átt rétt á skaðabótum á grundvelli reglugerðarinnar, en rannsókn höfundar leiddi í ljós að sá réttur er þó ekki takmarkalaus. Flugrekendur geta losnað undan skyldu sinni til greiðslu skaðabóta ef þeir geta sýnt fram á að flugi hafi verið aflýst eða því seinkað vegna óviðráðanlegra aðstæðna, sem ekki var unnt að afstýra, jafnvel þótt allar nauðsynlegar ráðstafanir hafi verið gerðar til að komast hjá tjóni. Sönnunarbyrðin hvílir á viðkomandi flugrekanda í þeim tilvikum og þarf hann að sýna fram á að hafa beitt öllum þeim úrræðum sem hann hafði yfir að ráða, m.a. með tilliti til starfsfólks, tækjabúnaðar og fjármuna til að komast hjá greiðslu skaðabóta. Jafnvel þó flugrekandi sýni fram á að um óviðráðanlegar aðstæður hafi verið að ræða, þá hvílir þó enn á honum sú skylda að veita farþegum framangreinda aðstoð og þjónustu. Við rannsókn höfundar var sérstaklega horft til dóma Evrópudómstólsins og úrlausna stjórnvalda hér á landi, þá aðallega Samgöngustofu, sem skýrt hafa og túlkað réttarstöðu farþega með hliðsjón af ákvæðum reglugerðarinnar. Má ráða af dómaframkvæmd að túlkun dómstóla sé í anda þess megintilgangs reglugerðarinnar að styrkja réttarstöðu farþega og verður ekki annað séð en dómstólar hafi við túlkun og skýringu reglugerðarinnar fremur víkkað gildissvið hennar en þrengt, neytendum í hag.

Author dc:creator

• Ásdís Eir Guðmundsdóttir 1993-

Contributors dc:contributor

• Háskólinn í Reykjavík

• Lögfræði
• Meistaraprófsritgerðir
• Skaðabótaréttur
• Réttarstaða
• Flugfarþegar

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/47398

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/47398