Neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í refsimálum skattalagabrota : þróun réttarframkvæmdar á túlkun 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við Mannréttindasáttmála Evrópu

Neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í refsimálum skattalagabrota Ritgerðin fjallar um ne bis in idem reglu 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við MSE, um réttinn til að vera ekki saksóttur eða refsað tvívegis fyrir sama brot. Undanfarin ár hefur óvissa ríkt í réttarframkvæmd refsimála á Íslandi vegna skattalagabrota. Dómsúrlausnir Mannréttindadómstóls Evrópu gegna lykilhlutverki við skýringu Mannréttindasáttmála Evrópu, enda með mikilvægari gögnum við beitingu ákvæða sáttmálans í lagaframkvæmd. Höfundur leitast við að greina þróun réttarframkvæmdar Mannréttindadómstólsins við túlkun og beitingu ákvæðisins og áhrif þeirrar þróunar á íslenska réttarframkvæmd. Í byrjun er bannreglunni ne bis in idem gerð skil. Farið er almennt yfir málsmeðferð skattamála á stjórnsýslustigi, opinbera refsimeðferð og réttaráhrif dóma. Megináhersla er á þróun réttarframkvæmdar, sem skiptist í fimm tímabil. Meðal annars er farið yfir dómsúrlausnir Landsréttar og þá einkum hvort Landsréttur fylgi stefnu Hæstaréttar. Rannsókn höfundar leiddi í ljós að skilyrði við túlkun bannreglunnar hafa tekið breytingum. Landsréttur virðist fylgja nýrri stefnu Hæstaréttar, sem er í samræmi við túlkun Mannréttindadómstólsins. Landsréttur leggur áherslu á nægilega samþættingu að efni til og í tíma, heildstætt mat á tímaþættinum og hvort gætt hefði verið meðalhófs. Metið er hvort málarekstur hafi að mestu verið innan sama tímaramma og hvort að tími milli loka stjórnsýslumáls og útgáfu ákæru hafi verið tiltölulega skammur. Landsréttur virðist vera að marka stefnu við mat á skilyrði um nægilega samþættingu, þótt enn sé það ekki afdráttarlaust. Breytingar sem orðið hafa eru ekki endilega til marks um að framkvæmd þessara mála teljist fyrirsjáanleg, enda sýna dómar Mannréttindadómstólsins að matið er vandasamt. Skilyrðin sem litið er til við túlkun eru allmörg og erfitt að greina hvort þau séu öll uppfyllt í hverju máli. Í raun getur hending ráðið því hvort málsmeðferð telst endurtekin. Það getur því reynst erfitt að stýra málarekstrinum í heild. Skýrar línur þurfa að vera á milli rannsókna og málsmeðferða svo skörun eigi sér stað.

Author dc:creator

• Marta Bryndís Matthíasdóttir 1993-

Contributors dc:contributor

• Háskólinn í Reykjavík

• Lögfræði
• Meistaraprófsritgerðir
• Refsiréttur
• Mannréttindi

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/32178

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/32178