{"id":{"repo_id":"reykjavik","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/32178"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/reykjavik/oai:skemman.is:1946/32178","repository":{"repo_id":"reykjavik","name":"Reykjavík University","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"Neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í refsimálum skattalagabrota : þróun réttarframkvæmdar á túlkun 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við Mannréttindasáttmála Evrópu","abstract":"Neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í refsimálum skattalagabrota Ritgerðin fjallar um ne bis in idem reglu 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við MSE, um réttinn til að vera ekki saksóttur eða refsað tvívegis fyrir sama brot. Undanfarin ár hefur óvissa ríkt í réttarframkvæmd refsimála á Íslandi vegna skattalagabrota. Dómsúrlausnir Mannréttindadómstóls Evrópu gegna lykilhlutverki við skýringu Mannréttindasáttmála Evrópu, enda með mikilvægari gögnum við beitingu ákvæða sáttmálans í lagaframkvæmd. Höfundur leitast við að greina þróun réttarframkvæmdar Mannréttindadómstólsins við túlkun og beitingu ákvæðisins og áhrif þeirrar þróunar á íslenska réttarframkvæmd. Í byrjun er bannreglunni ne bis in idem gerð skil. Farið er almennt yfir málsmeðferð skattamála á stjórnsýslustigi, opinbera refsimeðferð og réttaráhrif dóma. Megináhersla er á þróun réttarframkvæmdar, sem skiptist í fimm tímabil. Meðal annars er farið yfir dómsúrlausnir Landsréttar og þá einkum hvort Landsréttur fylgi stefnu Hæstaréttar. Rannsókn höfundar leiddi í ljós að skilyrði við túlkun bannreglunnar hafa tekið breytingum. Landsréttur virðist fylgja nýrri stefnu Hæstaréttar, sem er í samræmi við túlkun Mannréttindadómstólsins. Landsréttur leggur áherslu á nægilega samþættingu að efni til og í tíma, heildstætt mat á tímaþættinum og hvort gætt hefði verið meðalhófs. Metið er hvort málarekstur hafi að mestu verið innan sama tímaramma og hvort að tími milli loka stjórnsýslumáls og útgáfu ákæru hafi verið tiltölulega skammur. Landsréttur virðist vera að marka stefnu við mat á skilyrði um nægilega samþættingu, þótt enn sé það ekki afdráttarlaust. Breytingar sem orðið hafa eru ekki endilega til marks um að framkvæmd þessara mála teljist fyrirsjáanleg, enda sýna dómar Mannréttindadómstólsins að matið er vandasamt. Skilyrðin sem litið er til við túlkun eru allmörg og erfitt að greina hvort þau séu öll uppfyllt í hverju máli. Í raun getur hending ráðið því hvort málsmeðferð telst endurtekin. Það getur því reynst erfitt að stýra málarekstrinum í heild. Skýrar línur þurfa að vera á milli rannsókna og málsmeðferða svo skörun eigi sér stað.","abstract_html":"Neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í refsimálum skattalagabrota Ritgerðin fjallar um ne bis in idem reglu 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við MSE, um réttinn til að vera ekki saksóttur eða refsað tvívegis fyrir sama brot. Undanfarin ár hefur óvissa ríkt í réttarframkvæmd refsimála á Íslandi vegna skattalagabrota. Dómsúrlausnir Mannréttindadómstóls Evrópu gegna lykilhlutverki við skýringu Mannréttindasáttmála Evrópu, enda með mikilvægari gögnum við beitingu ákvæða sáttmálans í lagaframkvæmd. Höfundur leitast við að greina þróun réttarframkvæmdar Mannréttindadómstólsins við túlkun og beitingu ákvæðisins og áhrif þeirrar þróunar á íslenska réttarframkvæmd. Í byrjun er bannreglunni ne bis in idem gerð skil. Farið er almennt yfir málsmeðferð skattamála á stjórnsýslustigi, opinbera refsimeðferð og réttaráhrif dóma. Megináhersla er á þróun réttarframkvæmdar, sem skiptist í fimm tímabil. Meðal annars er farið yfir dómsúrlausnir Landsréttar og þá einkum hvort Landsréttur fylgi stefnu Hæstaréttar. Rannsókn höfundar leiddi í ljós að skilyrði við túlkun bannreglunnar hafa tekið breytingum. Landsréttur virðist fylgja nýrri stefnu Hæstaréttar, sem er í samræmi við túlkun Mannréttindadómstólsins. Landsréttur leggur áherslu á nægilega samþættingu að efni til og í tíma, heildstætt mat á tímaþættinum og hvort gætt hefði verið meðalhófs. Metið er hvort málarekstur hafi að mestu verið innan sama tímaramma og hvort að tími milli loka stjórnsýslumáls og útgáfu ákæru hafi verið tiltölulega skammur. Landsréttur virðist vera að marka stefnu við mat á skilyrði um nægilega samþættingu, þótt enn sé það ekki afdráttarlaust. Breytingar sem orðið hafa eru ekki endilega til marks um að framkvæmd þessara mála teljist fyrirsjáanleg, enda sýna dómar Mannréttindadómstólsins að matið er vandasamt. Skilyrðin sem litið er til við túlkun eru allmörg og erfitt að greina hvort þau séu öll uppfyllt í hverju máli. Í raun getur hending ráðið því hvort málsmeðferð telst endurtekin. Það getur því reynst erfitt að stýra málarekstrinum í heild. Skýrar línur þurfa að vera á milli rannsókna og málsmeðferða svo skörun eigi sér stað.","abstract_has_math":false,"creators":["Marta Bryndís Matthíasdóttir 1993-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Háskólinn í Reykjavík"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019-01-17T11:55:09Z","date_published":"2019-01-17T11:55:09Z","updated_at":"2026-07-27T20:43:40Z","subjects":["Lögfræði","Meistaraprófsritgerðir","Refsiréttur","Mannréttindi"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"http://hdl.handle.net/1946/32178","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Háskólinn í Reykjavík"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Marta Bryndís Matthíasdóttir 1993-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2019-01-17T11:55:09Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2019-01-17T11:55:09Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2019-01-17T11:55:09Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Lögfræði","Meistaraprófsritgerðir","Refsiréttur","Mannréttindi"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["http://hdl.handle.net/1946/32178"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í refsimálum skattalagabrota Ritgerðin fjallar um ne bis in idem reglu 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við MSE, um réttinn til að vera ekki saksóttur eða refsað tvívegis fyrir sama brot. Undanfarin ár hefur óvissa ríkt í réttarframkvæmd refsimála á Íslandi vegna skattalagabrota. Dómsúrlausnir Mannréttindadómstóls Evrópu gegna lykilhlutverki við skýringu Mannréttindasáttmála Evrópu, enda með mikilvægari gögnum við beitingu ákvæða sáttmálans í lagaframkvæmd. Höfundur leitast við að greina þróun réttarframkvæmdar Mannréttindadómstólsins við túlkun og beitingu ákvæðisins og áhrif þeirrar þróunar á íslenska réttarframkvæmd. Í byrjun er bannreglunni ne bis in idem gerð skil. Farið er almennt yfir málsmeðferð skattamála á stjórnsýslustigi, opinbera refsimeðferð og réttaráhrif dóma. Megináhersla er á þróun réttarframkvæmdar, sem skiptist í fimm tímabil. Meðal annars er farið yfir dómsúrlausnir Landsréttar og þá einkum hvort Landsréttur fylgi stefnu Hæstaréttar. Rannsókn höfundar leiddi í ljós að skilyrði við túlkun bannreglunnar hafa tekið breytingum. Landsréttur virðist fylgja nýrri stefnu Hæstaréttar, sem er í samræmi við túlkun Mannréttindadómstólsins. Landsréttur leggur áherslu á nægilega samþættingu að efni til og í tíma, heildstætt mat á tímaþættinum og hvort gætt hefði verið meðalhófs. Metið er hvort málarekstur hafi að mestu verið innan sama tímaramma og hvort að tími milli loka stjórnsýslumáls og útgáfu ákæru hafi verið tiltölulega skammur. Landsréttur virðist vera að marka stefnu við mat á skilyrði um nægilega samþættingu, þótt enn sé það ekki afdráttarlaust. Breytingar sem orðið hafa eru ekki endilega til marks um að framkvæmd þessara mála teljist fyrirsjáanleg, enda sýna dómar Mannréttindadómstólsins að matið er vandasamt. Skilyrðin sem litið er til við túlkun eru allmörg og erfitt að greina hvort þau séu öll uppfyllt í hverju máli. Í raun getur hending ráðið því hvort málsmeðferð telst endurtekin. Það getur því reynst erfitt að stýra málarekstrinum í heild. Skýrar línur þurfa að vera á milli rannsókna og málsmeðferða svo skörun eigi sér stað.","Negative substantive effect of judgements in cases for tax crime The main subject of this thesis is the interpretation of the ne bis in idem rule under Article 4 of Protocol no. 7 to the European Convention on Human Rights, concerning the right not to be tried or punished twice for the same offence. In recent years there has been uncertainty in criminal cases in Iceland regarding tax crime. European Court of Human Rights (ECHR) judgements serve as guidelines for Icelandic courts to follow. The author seeks to analyze the evolution of the interpretation and implementation of the Article in ECHR's case-law, and the effects on Icelandic case-law. The thesis is primarily focused on the evolution of case-law. Judgements of the newly established Court of Appeal (Landsréttur) are examined and in particular whether Landsréttur has followed the Supreme Court (Hæstiréttur). The author's research shows that the conditions for the interpretation on the ban have systematically evolved. Landsréttur seems to follow Hæstiréttur's lead, which is in line with ECHR's recent interpretation. Landsréttur emphasizes that there must be a sufficient link in substance and time, that a complete assessment of the timing of the two proceedings must take place, and that it must be decided whether the punishment was proportional. Landsréttur has examined whether the two separate proceedings had mostly been conducted in parallel and whether the time between an administrative decision and an indictment had been relatively brief. Landsréttur seems to be marking a direction in determining the sufficient link condition, even though this is not conclusive yet. There are several conditions that must be considered in the interpretation and it is difficult to analyze whether they are all met in each case. In reality, it can be a complete coincidence whether or not the procedure is considered repeated."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í refsimálum skattalagabrota : þróun réttarframkvæmdar á túlkun 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við Mannréttindasáttmála Evrópu","Negative substantive effect of judgements in cases for tax crime"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Háskólinn í Reykjavík"],"dc:creator":["Marta Bryndís Matthíasdóttir 1993-"],"dc:date.accessioned":["2019-01-17T11:55:09Z"],"dc:date.available":["2019-01-17T11:55:09Z"],"dc:date.issued":["2019-01-17T11:55:09Z"],"dc:description.abstract":["Neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í refsimálum skattalagabrota Ritgerðin fjallar um ne bis in idem reglu 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við MSE, um réttinn til að vera ekki saksóttur eða refsað tvívegis fyrir sama brot. Undanfarin ár hefur óvissa ríkt í réttarframkvæmd refsimála á Íslandi vegna skattalagabrota. Dómsúrlausnir Mannréttindadómstóls Evrópu gegna lykilhlutverki við skýringu Mannréttindasáttmála Evrópu, enda með mikilvægari gögnum við beitingu ákvæða sáttmálans í lagaframkvæmd. Höfundur leitast við að greina þróun réttarframkvæmdar Mannréttindadómstólsins við túlkun og beitingu ákvæðisins og áhrif þeirrar þróunar á íslenska réttarframkvæmd. Í byrjun er bannreglunni ne bis in idem gerð skil. Farið er almennt yfir málsmeðferð skattamála á stjórnsýslustigi, opinbera refsimeðferð og réttaráhrif dóma. Megináhersla er á þróun réttarframkvæmdar, sem skiptist í fimm tímabil. Meðal annars er farið yfir dómsúrlausnir Landsréttar og þá einkum hvort Landsréttur fylgi stefnu Hæstaréttar. Rannsókn höfundar leiddi í ljós að skilyrði við túlkun bannreglunnar hafa tekið breytingum. Landsréttur virðist fylgja nýrri stefnu Hæstaréttar, sem er í samræmi við túlkun Mannréttindadómstólsins. Landsréttur leggur áherslu á nægilega samþættingu að efni til og í tíma, heildstætt mat á tímaþættinum og hvort gætt hefði verið meðalhófs. Metið er hvort málarekstur hafi að mestu verið innan sama tímaramma og hvort að tími milli loka stjórnsýslumáls og útgáfu ákæru hafi verið tiltölulega skammur. Landsréttur virðist vera að marka stefnu við mat á skilyrði um nægilega samþættingu, þótt enn sé það ekki afdráttarlaust. Breytingar sem orðið hafa eru ekki endilega til marks um að framkvæmd þessara mála teljist fyrirsjáanleg, enda sýna dómar Mannréttindadómstólsins að matið er vandasamt. Skilyrðin sem litið er til við túlkun eru allmörg og erfitt að greina hvort þau séu öll uppfyllt í hverju máli. Í raun getur hending ráðið því hvort málsmeðferð telst endurtekin. Það getur því reynst erfitt að stýra málarekstrinum í heild. Skýrar línur þurfa að vera á milli rannsókna og málsmeðferða svo skörun eigi sér stað.","Negative substantive effect of judgements in cases for tax crime The main subject of this thesis is the interpretation of the ne bis in idem rule under Article 4 of Protocol no. 7 to the European Convention on Human Rights, concerning the right not to be tried or punished twice for the same offence. In recent years there has been uncertainty in criminal cases in Iceland regarding tax crime. European Court of Human Rights (ECHR) judgements serve as guidelines for Icelandic courts to follow. The author seeks to analyze the evolution of the interpretation and implementation of the Article in ECHR's case-law, and the effects on Icelandic case-law. The thesis is primarily focused on the evolution of case-law. Judgements of the newly established Court of Appeal (Landsréttur) are examined and in particular whether Landsréttur has followed the Supreme Court (Hæstiréttur). The author's research shows that the conditions for the interpretation on the ban have systematically evolved. Landsréttur seems to follow Hæstiréttur's lead, which is in line with ECHR's recent interpretation. Landsréttur emphasizes that there must be a sufficient link in substance and time, that a complete assessment of the timing of the two proceedings must take place, and that it must be decided whether the punishment was proportional. Landsréttur has examined whether the two separate proceedings had mostly been conducted in parallel and whether the time between an administrative decision and an indictment had been relatively brief. Landsréttur seems to be marking a direction in determining the sufficient link condition, even though this is not conclusive yet. There are several conditions that must be considered in the interpretation and it is difficult to analyze whether they are all met in each case. In reality, it can be a complete coincidence whether or not the procedure is considered repeated."],"dc:identifier.uri":["http://hdl.handle.net/1946/32178"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Lögfræði","Meistaraprófsritgerðir","Refsiréttur","Mannréttindi"],"dc:title":["Neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í refsimálum skattalagabrota : þróun réttarframkvæmdar á túlkun 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við Mannréttindasáttmála Evrópu","Negative substantive effect of judgements in cases for tax crime"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T20:43:40Z"}