Aftur til fortíðar; með menningarminjum Kvennaskólans í Reykjavík

Í þessari rannsókn er fjallað um hvernig greina megi á milli hversdagslegra hluta, rusls og menningarsögulegra verðmæta og hvaða hlutverki opinbert regluverk gegnir þegar kemur að vinnu annarra en safna þegar unnið er með óskráðan safnkost. Niðurstöður benda til að samstarf ólíkra aðila, skráning og upplýsingaöflun séu lykilþættir í því að ákvarða hvaða munir teljast til menningararfs. Einnig er ljóst að þegar hlutir eru teknir úr sínu upphaflega samhengi og settir í nýtt samhengi geta þeir öðlast nýja merkingu og aukið verðmæti. Sú skráningarvinna sem hefur átt sér stað á áður óskráðum safnkosti Kvennaskólans í Reykjavík er þungamiðja í þessari rannsókn og sýnir hvernig munir sem áður voru taldir rusl urðu að menningarverðmætum með ítarlegri rannsóknar- og skráningarvinnu. Þar kom í ljós að skortur á opinberum leiðbeiningum og regluverki getur haft neikvæð áhrif á afdrif óskráðs safnkosts sem ekki er þegar í höndum safna. Rannsóknin staðfestir einnig að menningararfur er ekki fastur eða óbreytanlegur, heldur háður skilgreiningu, samhengi og túlkun. Hún dregur fram mikilvægi samvinnu ýmissa aðila þegar unnið er með möguleg menningarverðmæti, sem og þörfina fyrir markvissari leiðbeiningar og reglugerðir á þessu sviði. Þannig veitir hún mikilvægt framlag til umræðunnar um menningararf og hlutverk hans í nútímasamfélagi.

Author dc:creator

• Rakel Tanja Bjarnadóttir 1985-

Contributors dc:contributor

• Háskólinn á Bifröst

• Menningarminjar
• Safnkostur
• Kvennaskólar
• Menningarstjórnun

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

https://hdl.handle.net/1946/49149

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/49149