Þarf sértækari úrræði til að tryggja réttaröryggi borgaranna og ná þeim markmiðum sem stefnt var að með lögfestingu stjórnsýslulaga nr. 37/1993?

Meginforsenda þess að ríki teljist sannarlega réttarríki er að einstaklingar þess búi við réttaröryggi. Í þessari ritgerð er leitast við að skýra frá íslenskri stjórnsýslu, hvernig hún hefur þróast og hvernig núverandi stjórnsýslu er háttað. Með setningu stjórnsýslulaga nr. 37/1993 var ætlunin að eyða réttaróvissu og auka réttaröryggi í samskiptum borgara við stjórnvöld. Er sjónum sérstaklega beint að stjórnsýsluákvörðunum sem teknar eru af stjórnvöldum og þeirri þróun sem hefur átt sér stað með útvistun stjórnsýsluákvarðana úr ráðuneytum og fjölgun stjórnsýslunefnda. Ætlunin er að varpa ljósi á þá meinbugi sem finna má við núverandi starfshætti og benda á mögulegar úrbætur. Þegar um er að ræða stjórnarskrárvarin grundvallarréttindi er mikilvægt að hinn almenni borgari eigi greiðan aðgang að úrlausn sinna mála, að bær aðili úrskurði í þeim málum og að samræmis sé gætt við ákvarðanatöku.

Author dc:creator

• Kaðlín Kristmannsdóttir 1976-

Contributors dc:contributor

• Háskólinn á Bifröst

• Lokaritgerðir
• Réttarríki
• Réttaröryggi
• Stjórnsýsluréttur
• Borgaraleg réttindi

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/36453

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/36453