Αξιολόγηση της μεροληψίας των μεθόδων καταλογισμού (imputation) του ρυθμού απόκρισης από μέσες τιμές και τυπικές αποκλίσεις σε μετα-αναλύσεις

Η μετα-ανάλυση είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη στατιστική προσέγγιση για τη σύνθεση ευρημάτων από πολλαπλές μελέτες που μελετούν κοινά ερευνητικά ερωτήματα. Ο συνδυασμός των εκτιμήσεων βασίζεται συνήθως σε ένα σταθμισμένο μέσο όρο ενός συγκεκριμένου μέτρου επίδρασης, ο οποίος εκτιμάται και αναφέρεται με συνέπεια σε όλες τις μελέτες. Για να αποφευχθεί πιθανή μεροληψία, όλες οι σχετικές μελέτες θα πρέπει να περιλαμβάνονται στη μετα-ανάλυση. Ωστόσο, οι ασυνέπειες όσον αφορά την αναφορά είναι συχνές στη βιβλιογραφία, γεγονός που μπορεί να περιπλέξει τη σύνθεση των επιμέρους μελετών. Ένα σύνηθες σενάριο ασυνεπούς παρουσίασης των αποτελεσμάτων είναι ότι για την ίδια έκβαση, ορισμένες μελέτες παρουσιάζουν αποτελέσματα ως συνεχείς μετρήσεις, ενώ άλλες ως διχότομα, η οποία διχοτόμηση προκύπτει από κάποια λανθάνουσα (και συχνά μη αναφερόμενη) συνεχή μέτρηση. Έχουν προταθεί μέθοδοι καταλογισμού (imputation) για την εκτίμηση του αριθμού των γεγονότων (πχ ποσοστό απόκρισης) όταν η υπό μελέτη έκβαση παρουσιάζεται ως μέσος όρος και τυπική απόκλιση μιας συνεχούς ή μιας διατάξιμης τιμής, για να αποφευχθεί η απώλεια πληροφοριών. Ειδικά η ανάλυση διατάξιμων δεδομένων ως συνεχή μπορεί να οδηγήσει σε συστηματικά σφάλματα και εμπειρική έρευνα έχει δείξει ότι τέτοιες προσεγγίσεις μπορεί να οδηγήσουν σε σεβαστό βαθμό μεροληψίας στις εκτιμήσεις. Ωστόσο, το μέγεθος της μεροληψίας υπό διαφορετικά σενάρια δεν έχει αξιολογηθεί χρησιμοποιώντας μεθόδους που βασίζονται σε προσομοίωση. Σε αυτή τη μελέτη διερευνήθηκε, μέσω εκτεταμένων προσομοιώσεων, η συμπεριφορά της μεθόδου του Furukawa et al. (2005) υπό διαφορετικά σενάρια με υποκείμενη συνεχή λανθάνουσα μεταβλητή, συμπεριλαμβανομένων (I) του βαθμού λοξότητας της κατανομής της υποκείμενης λανθάνουσας μεταβλητής, (II) του ποσοστού των μελετών με imputated εκτιμήσεις σε μια μετα-ανάλυση. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι, υπό κανονικές κατανομές, η μέθοδος παρουσιάζει σταθερό αλλά συστηματικό σφάλμα, το οποίο δε μειώνεται με την αύξηση του μεγέθους δείγματος ή του αριθμού μελετών. Αντίθετα, υπό δεξιά ασυμμετρία το σφάλμα αυξάνεται σημαντικά, ενώ η αριστερή ασυμμετρία έχει ηπιότερη επίδραση. Η μελέτη αναδεικνύει την ανάγκη προσεκτικής αξιολόγησης της μεροληψίας που ενδέχεται να επηρεάζει τις εκτιμήσεις στις μετα-αναλυτικές προσεγγίσεις.

Authors dc:creator

• Καλλιγιάννη Μαρία Ρέα
• Kalligianni Maria Rea

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5361252

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5361252