Ψυχολογικές και νομικές εμπειρίες αποξενωμένων και μη αποξενωμένων χωρισμένων γονέων από τη δική τους οπτική γωνία στην Ελλάδα μετά το Ν. 4800/2021

Εισαγωγή: Η γονική αποξένωση, αν και διεθνώς αναγνωρισμένη, παραμένει υποερευνημένη στην Ελλάδα, παρά την αύξηση των διαζυγίων. Η παρούσα μελέτη διερευνά τις εμπειρίες χωρισμένων γονέων μετά τον Ν. 4800/2021, εστιάζοντας σε αποξενωμένους και μη. Θεωρητικό Πλαίσιο: Το θεωρητικό υπόβαθρο εστιάζει στις έννοιες της συνεπιμέλειας και της γονικής αποξένωσης, αναλύοντας το νέο νομοθετικό πλαίσιο του 2021. Εξετάζονται οι προκλήσεις και οι ερμηνευτικές αντιφάσεις που προκύπτουν κατά την εφαρμογή του νόμου, καθώς και ο κοινωνικός στιγματισμός που συνοδεύει το φαινόμενο της αποξένωσης. Μεθοδολογία: Για τις ανάγκες της μελέτης διεξήχθη ποιοτική έρευνα με τη χρήση πρωτογενών δεδομένων. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκαν ημι-δομημένες συνεντεύξεις και γραπτές μαρτυρίες με αποξενωμένους και μη αποξενωμένους χωρισμένους γονείς, με θεματική ανάλυση περιεχομένου, προκειμένου να καταγραφούν οι βιωμένες εμπειρίες και οι στρατηγικές αντιμετώπισης που υιοθετούν. Κύρια Ευρήματα: Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των δύο ομάδων. Οι αποξενωμένοι γονείς βιώνουν έντονο ψυχολογικό πόνο και απογοήτευση από το νομικό σύστημα, το οποίο χαρακτηρίζουν ως μεροληπτικό και αναποτελεσματικό στην πράξη. Αντίθετα, οι μη αποξενωμένοι γονείς αναφέρουν ευκολότερη προσαρμογή και αίσθημα απελευθέρωσης, θεωρώντας θετικό το νέο νόμο, παρά τις επιμέρους δυσκολίες. Κοινά ευρήματα περιλαμβάνουν άγνοια του φαινομένου, έλλειψη εξειδίκευσης σε ψυχολογική/νομική υποστήριξη και επαναπροσδιορισμό του γονεϊκού ρόλου. Συμπεράσματα και Προτάσεις: Η έρευνα καταλήγει στο ότι, παρά τις προθέσεις του Ν. 4800/2021, η εφαρμογή του παραμένει ελλιπής για την κατηγορία των αποξενωμένων γονέων. Υπογραμμίζεται η επιτακτική ανάγκη για ενίσχυση των δομών υποστήριξης της παιδικής ψυχικής υγείας, την τυποποίηση διαγνωστικών μεθόδων για τη γονική αποξένωση και την περαιτέρω εξειδίκευση των νομικών και κοινωνικών φορέων. Το φαινόμενο απαιτεί άμεσες παρεμβάσεις: περαιτέρω έρευνες, νομικές μεταρρυθμίσεις, εξειδικευμένη εκπαίδευση και κοινωνική ευαισθητοποίηση, προς όφελος του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού.

Authors dc:creator

• Φριζή Βικτώρια
• Frizi Victoria

• Επιστήμες Υγείας
• Health Sciences

Language dc:language

Ελληνικά, Greek

Identifier

uoadl:5326905

OAI identifier oai:identifier

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5326905