{"id":{"repo_id":"u-iceland","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/5009"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/u-iceland/oai:skemman.is:1946/5009","repository":{"repo_id":"u-iceland","name":"University of Iceland","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"„Form og stíll örðugt viðfangs.“ Frásagnaraðferð í verkum Jakobínu Sigurðardóttur","abstract":"Nafn Jakobínu Sigurðardóttur (1918–1994) virðist hafa fallið á milli þils og veggjar í umræðu um þá endurskoðun á íslensku skáldsagnaformi sem hófst um miðjan 7. áratug 20. aldar. Þrátt fyrir að hafa skrifað bækur sínar á tímabilinu 1959–1994 og frásagnarform fjölmargra verka hennar sé óvenjulegt og nýstárlegt – jafnvel einsdæmi – er Jakobínu ekki getið í öllum yfirlitsgreinum um íslenkar bókmenntir eftir 1960. Í þessari umfjöllun er leitast við að sýna fram á að Jakobína eigi skilið að vera talin einn af formbyltingarhöfundum íslenskrar sagnagerðar. Allar skáldsögur og smásagnasöfn Jakobínu eru til umfjöllunar hér og frásagnaraðferð þeirra er m.a. greind með hjálp hugrænnar frásagnarfræði (e. cognitive narratology). Fræðin, sem eru enn fremur lítt þekkt hér á landi, eru kynnt ítarlega í inngangskafla sem og jafnóðum við greiningu á sögunum. Í 2. kafla er fjallað um persónusköpun í smásögunni „Veginum upp á fjallið“ (Vegurinn upp á fjallið 1990) og skáldsögunum Dægurvísu (1965) og Snörunni (1968). Einræður og samtöl í ýmsum sögum Jakobínu eru til umfjöllunar í 3. kafla og í 4. kafla er gríðarlega margslungin og einstök frásagnaraðferð Lifandi vatnsins – – – (1974) rannsökuð. Í 5. kafla er þróun höfundarverks skáldkonunnar skoðuð, m.a. með tilliti til hlutverks sögumanns og höfundar í frásögninni, og greint frá hugmyndum um frásagnartækni sem beinlínis eru til umfjöllunar í verkunum. Þessi þróun og frásagnarfræðiumræða í sögum Jakobínu er einnig borin saman við fræðiskrif og skáldverk Halldórs Laxness.","abstract_html":"Nafn Jakobínu Sigurðardóttur (1918–1994) virðist hafa fallið á milli þils og veggjar í umræðu um þá endurskoðun á íslensku skáldsagnaformi sem hófst um miðjan 7. áratug 20. aldar. Þrátt fyrir að hafa skrifað bækur sínar á tímabilinu 1959–1994 og frásagnarform fjölmargra verka hennar sé óvenjulegt og nýstárlegt – jafnvel einsdæmi – er Jakobínu ekki getið í öllum yfirlitsgreinum um íslenkar bókmenntir eftir 1960. Í þessari umfjöllun er leitast við að sýna fram á að Jakobína eigi skilið að vera talin einn af formbyltingarhöfundum íslenskrar sagnagerðar. Allar skáldsögur og smásagnasöfn Jakobínu eru til umfjöllunar hér og frásagnaraðferð þeirra er m.a. greind með hjálp hugrænnar frásagnarfræði (e. cognitive narratology). Fræðin, sem eru enn fremur lítt þekkt hér á landi, eru kynnt ítarlega í inngangskafla sem og jafnóðum við greiningu á sögunum. Í 2. kafla er fjallað um persónusköpun í smásögunni „Veginum upp á fjallið“ (Vegurinn upp á fjallið 1990) og skáldsögunum Dægurvísu (1965) og Snörunni (1968). Einræður og samtöl í ýmsum sögum Jakobínu eru til umfjöllunar í 3. kafla og í 4. kafla er gríðarlega margslungin og einstök frásagnaraðferð Lifandi vatnsins – – – (1974) rannsökuð. Í 5. kafla er þróun höfundarverks skáldkonunnar skoðuð, m.a. með tilliti til hlutverks sögumanns og höfundar í frásögninni, og greint frá hugmyndum um frásagnartækni sem beinlínis eru til umfjöllunar í verkunum. Þessi þróun og frásagnarfræðiumræða í sögum Jakobínu er einnig borin saman við fræðiskrif og skáldverk Halldórs Laxness.","abstract_has_math":false,"creators":["Ásta Kristín Benediktsdóttir 1982-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Háskóli Íslands"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2010,"date_issued":"2010-05-07T11:47:06Z","date_published":"2010-05-07T11:47:06Z","updated_at":"2026-07-27T21:43:28Z","subjects":["Almenn bókmenntafræði","Íslenskar bókmenntir","Jakobína Sigurðardóttir 1918-1994","Bókmenntagreining"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"http://hdl.handle.net/1946/5009","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Háskóli Íslands"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ásta Kristín Benediktsdóttir 1982-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2010-05-07T11:47:06Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2010-05-07T11:47:06Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2010-05-07T11:47:06Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Almenn bókmenntafræði","Íslenskar bókmenntir","Jakobína Sigurðardóttir 1918-1994","Bókmenntagreining"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["http://hdl.handle.net/1946/5009"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ritgerðin er lokuð til júlí 2013"]},{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Nafn Jakobínu Sigurðardóttur (1918–1994) virðist hafa fallið á milli þils og veggjar í umræðu um þá endurskoðun á íslensku skáldsagnaformi sem hófst um miðjan 7. áratug 20. aldar. Þrátt fyrir að hafa skrifað bækur sínar á tímabilinu 1959–1994 og frásagnarform fjölmargra verka hennar sé óvenjulegt og nýstárlegt – jafnvel einsdæmi – er Jakobínu ekki getið í öllum yfirlitsgreinum um íslenkar bókmenntir eftir 1960. Í þessari umfjöllun er leitast við að sýna fram á að Jakobína eigi skilið að vera talin einn af formbyltingarhöfundum íslenskrar sagnagerðar. Allar skáldsögur og smásagnasöfn Jakobínu eru til umfjöllunar hér og frásagnaraðferð þeirra er m.a. greind með hjálp hugrænnar frásagnarfræði (e. cognitive narratology). Fræðin, sem eru enn fremur lítt þekkt hér á landi, eru kynnt ítarlega í inngangskafla sem og jafnóðum við greiningu á sögunum. Í 2. kafla er fjallað um persónusköpun í smásögunni „Veginum upp á fjallið“ (Vegurinn upp á fjallið 1990) og skáldsögunum Dægurvísu (1965) og Snörunni (1968). Einræður og samtöl í ýmsum sögum Jakobínu eru til umfjöllunar í 3. kafla og í 4. kafla er gríðarlega margslungin og einstök frásagnaraðferð Lifandi vatnsins – – – (1974) rannsökuð. Í 5. kafla er þróun höfundarverks skáldkonunnar skoðuð, m.a. með tilliti til hlutverks sögumanns og höfundar í frásögninni, og greint frá hugmyndum um frásagnartækni sem beinlínis eru til umfjöllunar í verkunum. Þessi þróun og frásagnarfræðiumræða í sögum Jakobínu er einnig borin saman við fræðiskrif og skáldverk Halldórs Laxness."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["„Form og stíll örðugt viðfangs.“ Frásagnaraðferð í verkum Jakobínu Sigurðardóttur"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Háskóli Íslands"],"dc:creator":["Ásta Kristín Benediktsdóttir 1982-"],"dc:date.accessioned":["2010-05-07T11:47:06Z"],"dc:date.available":["2010-05-07T11:47:06Z"],"dc:date.issued":["2010-05-07T11:47:06Z"],"dc:description":["Ritgerðin er lokuð til júlí 2013"],"dc:description.abstract":["Nafn Jakobínu Sigurðardóttur (1918–1994) virðist hafa fallið á milli þils og veggjar í umræðu um þá endurskoðun á íslensku skáldsagnaformi sem hófst um miðjan 7. áratug 20. aldar. Þrátt fyrir að hafa skrifað bækur sínar á tímabilinu 1959–1994 og frásagnarform fjölmargra verka hennar sé óvenjulegt og nýstárlegt – jafnvel einsdæmi – er Jakobínu ekki getið í öllum yfirlitsgreinum um íslenkar bókmenntir eftir 1960. Í þessari umfjöllun er leitast við að sýna fram á að Jakobína eigi skilið að vera talin einn af formbyltingarhöfundum íslenskrar sagnagerðar. Allar skáldsögur og smásagnasöfn Jakobínu eru til umfjöllunar hér og frásagnaraðferð þeirra er m.a. greind með hjálp hugrænnar frásagnarfræði (e. cognitive narratology). Fræðin, sem eru enn fremur lítt þekkt hér á landi, eru kynnt ítarlega í inngangskafla sem og jafnóðum við greiningu á sögunum. Í 2. kafla er fjallað um persónusköpun í smásögunni „Veginum upp á fjallið“ (Vegurinn upp á fjallið 1990) og skáldsögunum Dægurvísu (1965) og Snörunni (1968). Einræður og samtöl í ýmsum sögum Jakobínu eru til umfjöllunar í 3. kafla og í 4. kafla er gríðarlega margslungin og einstök frásagnaraðferð Lifandi vatnsins – – – (1974) rannsökuð. Í 5. kafla er þróun höfundarverks skáldkonunnar skoðuð, m.a. með tilliti til hlutverks sögumanns og höfundar í frásögninni, og greint frá hugmyndum um frásagnartækni sem beinlínis eru til umfjöllunar í verkunum. Þessi þróun og frásagnarfræðiumræða í sögum Jakobínu er einnig borin saman við fræðiskrif og skáldverk Halldórs Laxness."],"dc:identifier.uri":["http://hdl.handle.net/1946/5009"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Almenn bókmenntafræði","Íslenskar bókmenntir","Jakobína Sigurðardóttir 1918-1994","Bókmenntagreining"],"dc:title":["„Form og stíll örðugt viðfangs.“ Frásagnaraðferð í verkum Jakobínu Sigurðardóttur"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T21:43:28Z"}