Áætlun um meðferðarmarkmið hjá sjúklingum með lífsógnandi sjúkdóma: Kerfisbundin fræðileg samantekt af eigindlegum rannsóknum með áherslu á þætti tengdt vinnuumhverfinu, hjúkrunarfræðingnum og viðkomandi stofnun.

Bakgrunnur: Áætlun um meðferðarmarkmið (e. Advance care planning, ACP) er hægt að nota á hnitmiðaðan hátt til að gefa veikum einstaklingi tækifæri til að tjá óskir sínar varðandi áform um meðferð. Hjúkrunarfræðingar eru í lykilstöðu til að ræða óskir í tengslum við meðferð og stuðla að einstaklingsmiðaðri hjúkrun þar sem unnið var í því markvisst í samráði við hinn veika og fjölskyldu hans. Markmið: (i) Greina einkenni eigindlegra rannsókna sem hafa verið framkvæmdar til að skoða ACP. (ii) Samþætta þekkingu um ACP frá eigindlegum rannsóknum og reynslu hjúkrunarfræðinga að vinna að slíkri áætlun. Aðferð: Kerfisbundin fræðileg samantekt af eigindlegum rannsóknum. Notast var við ráðleggingar Joanna Briggs stofnunar við framkvæmd samantektarinnar. PRISMA (e. Preferred Reporfing Items for Systematic reviews and Meta-Analysis) yfirlýsing var notuð til að tryggja gegnsæja framsetningu. Leitað var í þremur gagnagrunnum Pubmed, CINAHL og Scopus, að greinum birtum frá 2010-2023. Greinar sem uppfylltu inntökuskilyrði voru teknar með í yfirlitinu. Einkenni og niðurstöður hverrar greinar fyrir sig voru settar í töflu og greindar með láréttri greiningu. Stuðst var við hugmyndalíkan RNAO (e. Regisered Nurses´Association of Ontario) við samþættingu niðurstaðna. Í samræmi við það voru niðurstöður flokkaðar samkvæmt a) skipulagi og uppbyggingu þjónustu (meso-level) b), hjúkrunarfræðingnum sjálfum (micro-level) c) stefnu stofnunar, reglugerðum og siðfræði (macro-level). Niðurstöður: Alls tóku 272 heilbrigðisstarfsmenn þátt í rannsóknunum 12. Þar af voru 162 hjúkrunarfræðingar, 58 læknar, 14 félagsfræðingar og 38 annað heilbrigðisstarfsfólk.Viðhorf til notkunar á ACP var jákvætt. Áskoranir eins og mannekla, óvissa um ábyrgð, tímaskortur, ótti við að veikur einstaklingur myndi missa vonina, óvissa um tímasetningu fyrir samtalið og skortur á þjálfun hindraði farsæla framkvæmd. Vinnuumhverfi var ekki alltaf styðjandi og skýrar reglur ekki aðgengilegar. Ályktun: Nauðsynlegt er að bæta vinnuumhverfi og tryggja að sjúklingar og fjölskylda hans fái vettvang til að tjá óskir sínar varðandi áform um meðferð. Hægt er að nýta hvetjandi og hindrandi þætti sem bent er á í niðurstöðum til að tryggja að samræður fari fram og nýta þá þætti í klínískri hjúkrun. Lykilorð: Meðferðarmarkmið, meðferðarsamtal, hjúkrun, viðhorf, hindranir, vinnuumhverfi.

Author dc:creator

• Kristbjörg Hólmfríður Sigurgísladóttir 1975-

Contributors dc:contributor

• Háskóli Íslands

• Hjúkrunarfræði

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/45779

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/45779