Túlkun samninga samkvæmt traustskenningunni að íslenskum rétti

Í ritgerðinni er fjallað um traustskenninguna, sem byggir á því að samninga beri að túlka til samræmis við þann vilja sem móttakandi tilboðs hafði, við samningsgerðina, til þess að samningurinn þýddi. Leitast er við að svara því, hvort traustskenningin gildi sem regla að íslenskum rétti, og þá hvert gildissvið hennar er. Í upphafi er almennt fjallað um túlkun samninga og það ferli sem þá fer fram, auk þess sem vikið er að meginstefum í túlkun samkvæmt einni og annarri hugmyndafræði. Þá er fjallað um nokkrar reglur sem hafa ber til hliðsjónar við túlkun samninga. Traustskenningin er því næst tekin sérstaklega til skoðunar og hún sett í samhengi við aðrar hugsanlegar túlkunarkenningar. Litið er til fyrri skrifa fræðimanna um kenninguna og réttarheimilda sem varpa ljósi á þýðingu hennar. Þá er kannað hvort að dómaframkvæmd veiti vísbendingu um beitingu hennar. Helstu niðurstöður ritgerðarinnar eru þær að fátt liggi ljóst fyrir hvað varðar þá hugmyndafræði sem gildir um túlkun samninga að íslenskum rétti. Ákveðnar vísbendingar má finna um samsvörun traustskenningarinnar við 1. mgr. 32. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, en að öðru leyti styðja réttarheimildir fátt í þeim efnum. Þá er dómaframkvæmd óljós hvað þetta varðar en veitir þó vísbendingu í þá átt að samningar séu að miklu leyti túlkaðir með hlutlægum hætti til samræmis við réttmætar væntingar samningsaðila.

Author dc:creator

• Gísli Laufeyjarson Höskuldsson 2000-

Contributors dc:contributor

• Háskóli Íslands

• Lögfræði
• Traustskenningin
• Samningaréttur

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/43551

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/43551