„Er nokkuð glúten í þessu?“: Lífið með selíaksjúkdómnum á Íslandi
Í þessari ritgerð er varpað þjóðfræðilegu ljósi á einstaklinga með sjálfsofnæmissjúkdóminn selíak og rannsakað hvernig þeim tekst að takast á við nýja tilveru þar sem ótti og áhætta í daglegu lífi er staðreynd. Einnig er skoðað hvaða félagslegu og andlegu áhrif það hefur að geta ekki lengur heilsu sinnar vegna, deilt hefðbundnum mat, eins og brauði, með fólkinu í kringum sig án þess að verða veik. Eins er kannað hvernig fólk sem hefur fengið selíakgreiningu reynir að fóta sig innan ákveðinna viðmiða samfélagsins og tekst á við tilveru sem er á skjön við þá siði og venjur hversdagslífsins sem þau áður voru vön. Til þess að nálgast viðfangsefnið nýti ég mér eigindlega aðferðafræði í formi viðtala til að komast nær persónulegri upplifun viðmælenda minna sem byggist að mestu á tilfinningum sem getur reynst erfitt að færa í orð. Ég mun leitast við að tengja efnið við kenningar þjóðfræðinnar svo sem borðhald/samkennd (e. commensality), jaðarástand (e. liminality), líkömnun (e. embodiment) og tilfinningar (e. emotions). Rannsóknin leiðir í ljós að einstaklingar með selíak upplifa sig töluvert utan samfélagsins og þurfa að takast á við ýmsar áskoranir í sínu daglega lífi. Þau þurfa að leggja allt sitt traust í hendur þeirra sem bæði framleiða matinn og einnig þeirra sem matreiða hann. Það er því greinilegt að það að greinast með selíak, hefur merkjanleg áhrif á líf þeirra og stöðu innan samfélagsins.
Networked Digital Library of Theses and Dissertations