Reglur EES-samningsins um ríkisaðstoð og skattaívilnanir til fyrirtækja. Hvernig skattlagningarráðstöfun verður ríkisaðstoð.

Viðfangsefni ritgerðarinnar er að draga fram þau sjónarmið sem litið er til við mat á því hvort skattlagningarráðstafanir feli í sér ríkisaðstoð og skoða þá þróun sem hefur orðið á beitingu 1. mgr. 61. gr. EES-samningsins síðan reglur um ríkisaðstoð voru fyrst settar. Tilgangur reglnanna um ríkisaðstoð er að tryggja jafnræði fyrirtækja innan EES. Reglunum er því ætlað koma í veg fyrir röskun á samkeppni og stofnun viðskiptahindrana. Þrátt fyrir að aðilar EES-samningsins geti almennt hagað skattkerfum sínum með þeim hætti sem þeir kjósa og telja best henta sínum efnahagslegu, pólitísku og félagslegu markmiðum þá geta ákveðnar skattlagningarráðstafanir falið í sér ríkisaðstoð í skilningi 1. mgr. 61. gr. Hugtakið ríkisaðstoð nær yfir hvers konar fjárhagslegan stuðning eða hagræði sem fyrirtæki hlýtur frá hinu opinbera og er ráðstöfunin metin út frá áhrifum hennar, en ekki þeim markmiðum eða tilgangi stefnt var að með henni. Hugtakið er því rúmt og undir það falla einnig skattaívilnanir fyrirtækja sem fela í sér sértækt skattalegt hagræði sem raskar eða er til þess fallið að raska samkeppni og hafa áhrif á viðskipti milli aðila EES-samningsins, sbr. 1. mgr. 61. gr. hans. Í ritgerðinni verður byrjað á því að gera stuttlega grein fyrir EES-rétti og meginmarkmiðum EES-samningsins sem og því regluverki sem reglurnar um ríkisaðstoð byggja á. Verður næst gerð grein fyrir þeim efnisskilyrðum sem þurfa að vera fyrir hendi svo aðstoðarráðstöfun hins opinbera teljist fela í sér ríkisaðstoð í skilningi 1. mgr. 61. gr. EES-samningsins en þar reynir einna helst á að skilja á milli þeirra ráðstafana sem eru almennar og þeirra sem ívilna fyrirtækjum með sértækum hætti. Ítarlega verða svo dregin fram þau helstu álitamál sem snúa að beitingu ríkisaðstoðarreglnanna um skattamál. Skoðuð verða þau tilfelli þegar skattaráðstafanir aðila EES-samningsins heyra undir gildissvið 1. mgr. 61. gr. EES-samningsins en einnig verður gerð grein fyrir þeim ráðstöfunum er fela í sér ríkisaðstoð sem talin er vera samrýmanleg framkvæmd EES-samningsins, en t.a.m. geta skattaívilnanir verið veittar í tengslum við uppbyggingu byggða eða til að ráða bót á alvarlegri röskun á efnahagslífi ríkis o.þ.h. Að lokum verður gerð grein fyrir þeim nýlegum ákvörðunum framkvæmdastjórnar ESB sem snúa að stórtækri skattafyrirhyggju fyrirtækja (e. aggressive tax planning) og skattaúrskurðum aðildarríkja ESB. Sjónum verður einkum beitt að ákvörðunum framkvæmdastjórnarinnar þar sem talið er að skattlagningarráðstöfun, sem víkur frá armslengdarreglunni, geti falið í sér ríkisaðstoð, ef ráðstöfunin leiðir til lækkunar á skattstofni fyrirtækisins. Enn fremur verða skoðaðar þær ákvarðanir framkvæmdastjórnarinnar þar sem talið er að skattayfirvöld geti veitt ríkisaðstoð þegar þau samþykkja skattagerninga fyrirtækja sem leiða til þess að fyrirtæki geta nýtt sér misræmi sem myndast getur milli ólíkra skattkerfa ríkja.

Author dc:creator

• Bergþóra Gylfadóttir 1989-

Contributors dc:contributor

• Háskóli Íslands

• Lögfræði
• Skattkerfi
• Evrópska efnahagssvæðið
• Ríkisaðstoð

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/25947

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/25947