{"id":{"repo_id":"reykjavik","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/53648"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/reykjavik/oai:skemman.is:1946/53648","repository":{"repo_id":"reykjavik","name":"Reykjavík University","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"Hvernig meta íslenskir dómstólar frásögn barna sem sönnun í kynferðisbrotamálum? : rannsókn á dómum Landsréttar sem varða kynferðisbrot gegn börnum","abstract":"Rannsókn á dómum Landsréttar sem varða kynferðisbrot gegn börnum Í þessari ML ritgerð er fjallað um hvernig íslenskir dómstólar meta frásagnir barna sem sönnun í kynferðisbrotamálum. Meginmarkmið ritgerðarinnar er að varpa ljósi á vægi munnlegs framburðar barna við sönnunarmat og greina hvaða sjónarmið og þættir ráða mestu við mat dómstóla á trúverðugleika slíkra frásagna. Í upphafi ritgerðarinnar er gerð grein fyrir þeim lagaákvæðum er varða kynferðisbrot gegn börnum og þeirri sérstöku vernd sem börnum er tryggð, meðal annars í almennum hegningarlögum nr. 19/1940 og alþjóðasamningum. Því næst er gerð grein fyrir sönnunarmati og sönnunarkröfum í sakamálum, með sérstakri áherslu á kynferðisbrotamál gegn börnum. Í kjölfarið er varpað ljósi á þá togstreitu sem getur myndast milli þeirra sönnunarkrafna og verndarsjónarmiða barna sem brotaþola. Meginþungi ritgerðarinnar felst annars vegar í umfjöllun um mat dómstóla á trúverðugleika munnlegs framburðar og hins vegar í ítarlegri dómarannsókn á dómum Landsréttar um þá þætti sem hafa áhrif á framburð barna sem sönnunargagn í kynferðisbrotamálum. Helstu niðurstöður þessarar ritgerðar fela í sér að framburður barns getur haft verulegt vægi við sönnun í kynferðisbrotamálum. Það er einkenni slíkra mála að brot eiga sér að jafnaði stað í lokuðu rými án þess að vitni séu að þeim og er sönnunarstaðan því oft afar erfið. Dómstólar leggja ríka áherslu á að framburður barns sé stöðugur og fái stoð í öðrum gögnum máls. Það er líklegra að það leiði til sýknu ef slíka stoð skortir eða framburður telst óstöðugur og misvísandi. Niðurstöður rannsóknarinnar sýna að mat á frásögn barna er lykilatriði við úrlausn kynferðisbrotamála og að dómstólar standa frammi fyrir því vandasama verkefni að vega og meta vernd brotaþola annars vegar og réttindi ákærða hins vegar.","abstract_html":"Rannsókn á dómum Landsréttar sem varða kynferðisbrot gegn börnum Í þessari ML ritgerð er fjallað um hvernig íslenskir dómstólar meta frásagnir barna sem sönnun í kynferðisbrotamálum. Meginmarkmið ritgerðarinnar er að varpa ljósi á vægi munnlegs framburðar barna við sönnunarmat og greina hvaða sjónarmið og þættir ráða mestu við mat dómstóla á trúverðugleika slíkra frásagna. Í upphafi ritgerðarinnar er gerð grein fyrir þeim lagaákvæðum er varða kynferðisbrot gegn börnum og þeirri sérstöku vernd sem börnum er tryggð, meðal annars í almennum hegningarlögum nr. 19/1940 og alþjóðasamningum. Því næst er gerð grein fyrir sönnunarmati og sönnunarkröfum í sakamálum, með sérstakri áherslu á kynferðisbrotamál gegn börnum. Í kjölfarið er varpað ljósi á þá togstreitu sem getur myndast milli þeirra sönnunarkrafna og verndarsjónarmiða barna sem brotaþola. Meginþungi ritgerðarinnar felst annars vegar í umfjöllun um mat dómstóla á trúverðugleika munnlegs framburðar og hins vegar í ítarlegri dómarannsókn á dómum Landsréttar um þá þætti sem hafa áhrif á framburð barna sem sönnunargagn í kynferðisbrotamálum. Helstu niðurstöður þessarar ritgerðar fela í sér að framburður barns getur haft verulegt vægi við sönnun í kynferðisbrotamálum. Það er einkenni slíkra mála að brot eiga sér að jafnaði stað í lokuðu rými án þess að vitni séu að þeim og er sönnunarstaðan því oft afar erfið. Dómstólar leggja ríka áherslu á að framburður barns sé stöðugur og fái stoð í öðrum gögnum máls. Það er líklegra að það leiði til sýknu ef slíka stoð skortir eða framburður telst óstöðugur og misvísandi. Niðurstöður rannsóknarinnar sýna að mat á frásögn barna er lykilatriði við úrlausn kynferðisbrotamála og að dómstólar standa frammi fyrir því vandasama verkefni að vega og meta vernd brotaþola annars vegar og réttindi ákærða hins vegar.","abstract_has_math":false,"creators":["Lucinda Hulda Fonseca 1992-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Háskólinn í Reykjavík"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026-06-09T11:28:18Z","date_published":"2026-06-09T11:28:18Z","updated_at":"2026-07-27T20:42:04Z","subjects":["Lögfræði","Meistaraprófsritgerðir","Kynferðisleg misnotkun barna","Kynferðisafbrot","Sönnunarbyrði","Landsréttur"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://hdl.handle.net/1946/53648","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Háskólinn í Reykjavík"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Lucinda Hulda Fonseca 1992-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2026-06-09T11:28:14Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2026-06-09T11:28:14Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2026-06-09T11:28:18Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Lögfræði","Meistaraprófsritgerðir","Kynferðisleg misnotkun barna","Kynferðisafbrot","Sönnunarbyrði","Landsréttur"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["https://hdl.handle.net/1946/53648"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Rannsókn á dómum Landsréttar sem varða kynferðisbrot gegn börnum Í þessari ML ritgerð er fjallað um hvernig íslenskir dómstólar meta frásagnir barna sem sönnun í kynferðisbrotamálum. Meginmarkmið ritgerðarinnar er að varpa ljósi á vægi munnlegs framburðar barna við sönnunarmat og greina hvaða sjónarmið og þættir ráða mestu við mat dómstóla á trúverðugleika slíkra frásagna. Í upphafi ritgerðarinnar er gerð grein fyrir þeim lagaákvæðum er varða kynferðisbrot gegn börnum og þeirri sérstöku vernd sem börnum er tryggð, meðal annars í almennum hegningarlögum nr. 19/1940 og alþjóðasamningum. Því næst er gerð grein fyrir sönnunarmati og sönnunarkröfum í sakamálum, með sérstakri áherslu á kynferðisbrotamál gegn börnum. Í kjölfarið er varpað ljósi á þá togstreitu sem getur myndast milli þeirra sönnunarkrafna og verndarsjónarmiða barna sem brotaþola. Meginþungi ritgerðarinnar felst annars vegar í umfjöllun um mat dómstóla á trúverðugleika munnlegs framburðar og hins vegar í ítarlegri dómarannsókn á dómum Landsréttar um þá þætti sem hafa áhrif á framburð barna sem sönnunargagn í kynferðisbrotamálum. Helstu niðurstöður þessarar ritgerðar fela í sér að framburður barns getur haft verulegt vægi við sönnun í kynferðisbrotamálum. Það er einkenni slíkra mála að brot eiga sér að jafnaði stað í lokuðu rými án þess að vitni séu að þeim og er sönnunarstaðan því oft afar erfið. Dómstólar leggja ríka áherslu á að framburður barns sé stöðugur og fái stoð í öðrum gögnum máls. Það er líklegra að það leiði til sýknu ef slíka stoð skortir eða framburður telst óstöðugur og misvísandi. Niðurstöður rannsóknarinnar sýna að mat á frásögn barna er lykilatriði við úrlausn kynferðisbrotamála og að dómstólar standa frammi fyrir því vandasama verkefni að vega og meta vernd brotaþola annars vegar og réttindi ákærða hins vegar.","A study of judgements of the Court of Appeal of Iceland concerning sexual offences against children. This thesis examines how Icelandic courts assess children‘s accounts as evidence in sexual offence cases. Its main objective is to examine the evidentiary weight of children‘s oral testimony and to analyse the legal considerations and factors that influence courts‘ assessment of the credibility of such accounts. The thesis begins by outlining the legal provisions concerning sexual offences against children and the special protection afforded to children, including under the General Penal Code no. 19/1940 and international conventions. It then discusses the assessment of evidence and the standard of proof in criminal cases, with particular emphasis on sexual offence cases involving children. The thesis subsequently examines the tension that may arise between strict evidentiary requirements and the protective considerations that apply to children as victims. The main part of the thesis consists, on the one hand, of a discussion of the judicial assessment of the credibility of oral testimony and, on the other hand, of a detailed case law study of judgements of the Court of Appeal concerning the factors that affect children‘s testimony as evidence in sexual offence cases. The main findings of the thesis indicate that a child‘s testimony can carry significant evidentiary weight in sexual offence cases. Such cases are typically characterised by the fact that the offences take place in private, without witnesses, which often makes the evidentiary position particularly difficult. Courts place considerable emphasis on whether the child‘s testimony is consistent and supported by other evidence in the case. Where such support is lacking, or where the testimony is considered inconsistent or contradictory, acquittal is more likely. The findings further show that the assessment of children‘s accounts is a central element in the resolution of sexual offence cases, and the courts face the difficult task of balancing the protection of victims and the rights of the accused."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Hvernig meta íslenskir dómstólar frásögn barna sem sönnun í kynferðisbrotamálum? : rannsókn á dómum Landsréttar sem varða kynferðisbrot gegn börnum"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Háskólinn í Reykjavík"],"dc:creator":["Lucinda Hulda Fonseca 1992-"],"dc:date.accessioned":["2026-06-09T11:28:14Z"],"dc:date.available":["2026-06-09T11:28:14Z"],"dc:date.issued":["2026-06-09T11:28:18Z"],"dc:description.abstract":["Rannsókn á dómum Landsréttar sem varða kynferðisbrot gegn börnum Í þessari ML ritgerð er fjallað um hvernig íslenskir dómstólar meta frásagnir barna sem sönnun í kynferðisbrotamálum. Meginmarkmið ritgerðarinnar er að varpa ljósi á vægi munnlegs framburðar barna við sönnunarmat og greina hvaða sjónarmið og þættir ráða mestu við mat dómstóla á trúverðugleika slíkra frásagna. Í upphafi ritgerðarinnar er gerð grein fyrir þeim lagaákvæðum er varða kynferðisbrot gegn börnum og þeirri sérstöku vernd sem börnum er tryggð, meðal annars í almennum hegningarlögum nr. 19/1940 og alþjóðasamningum. Því næst er gerð grein fyrir sönnunarmati og sönnunarkröfum í sakamálum, með sérstakri áherslu á kynferðisbrotamál gegn börnum. Í kjölfarið er varpað ljósi á þá togstreitu sem getur myndast milli þeirra sönnunarkrafna og verndarsjónarmiða barna sem brotaþola. Meginþungi ritgerðarinnar felst annars vegar í umfjöllun um mat dómstóla á trúverðugleika munnlegs framburðar og hins vegar í ítarlegri dómarannsókn á dómum Landsréttar um þá þætti sem hafa áhrif á framburð barna sem sönnunargagn í kynferðisbrotamálum. Helstu niðurstöður þessarar ritgerðar fela í sér að framburður barns getur haft verulegt vægi við sönnun í kynferðisbrotamálum. Það er einkenni slíkra mála að brot eiga sér að jafnaði stað í lokuðu rými án þess að vitni séu að þeim og er sönnunarstaðan því oft afar erfið. Dómstólar leggja ríka áherslu á að framburður barns sé stöðugur og fái stoð í öðrum gögnum máls. Það er líklegra að það leiði til sýknu ef slíka stoð skortir eða framburður telst óstöðugur og misvísandi. Niðurstöður rannsóknarinnar sýna að mat á frásögn barna er lykilatriði við úrlausn kynferðisbrotamála og að dómstólar standa frammi fyrir því vandasama verkefni að vega og meta vernd brotaþola annars vegar og réttindi ákærða hins vegar.","A study of judgements of the Court of Appeal of Iceland concerning sexual offences against children. This thesis examines how Icelandic courts assess children‘s accounts as evidence in sexual offence cases. Its main objective is to examine the evidentiary weight of children‘s oral testimony and to analyse the legal considerations and factors that influence courts‘ assessment of the credibility of such accounts. The thesis begins by outlining the legal provisions concerning sexual offences against children and the special protection afforded to children, including under the General Penal Code no. 19/1940 and international conventions. It then discusses the assessment of evidence and the standard of proof in criminal cases, with particular emphasis on sexual offence cases involving children. The thesis subsequently examines the tension that may arise between strict evidentiary requirements and the protective considerations that apply to children as victims. The main part of the thesis consists, on the one hand, of a discussion of the judicial assessment of the credibility of oral testimony and, on the other hand, of a detailed case law study of judgements of the Court of Appeal concerning the factors that affect children‘s testimony as evidence in sexual offence cases. The main findings of the thesis indicate that a child‘s testimony can carry significant evidentiary weight in sexual offence cases. Such cases are typically characterised by the fact that the offences take place in private, without witnesses, which often makes the evidentiary position particularly difficult. Courts place considerable emphasis on whether the child‘s testimony is consistent and supported by other evidence in the case. Where such support is lacking, or where the testimony is considered inconsistent or contradictory, acquittal is more likely. The findings further show that the assessment of children‘s accounts is a central element in the resolution of sexual offence cases, and the courts face the difficult task of balancing the protection of victims and the rights of the accused."],"dc:identifier.uri":["https://hdl.handle.net/1946/53648"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Lögfræði","Meistaraprófsritgerðir","Kynferðisleg misnotkun barna","Kynferðisafbrot","Sönnunarbyrði","Landsréttur"],"dc:title":["Hvernig meta íslenskir dómstólar frásögn barna sem sönnun í kynferðisbrotamálum? : rannsókn á dómum Landsréttar sem varða kynferðisbrot gegn börnum"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T20:42:04Z"}