{"id":{"repo_id":"reykjavik","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/50538"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/reykjavik/oai:skemman.is:1946/50538","repository":{"repo_id":"reykjavik","name":"Reykjavík University","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"Lagaumhverfi rafrænna undirskrifta : geta formkröfur íslenskra laga hindrað réttaráhrif rafrænna undirskrifta?“","abstract":"Ritgerð þessi ber titilinn „Lagaumhverfi rafrænna undirskrifta: Geta formkröfur íslenskra laga hindrað réttaráhrif rafrænna undirskrifta?“ Í nútímasamfélagi er í auknum mæli verið að færa undirskriftarleiðir yfir á rafrænt form þar sem þær meðal annars stuðla að þægindum, eru umhverfisvænar og með þeim er hægt að einfalda ýmsa ferla og auka sjálfvirkni hjá fyrirtækjum og einstaklingum. Meginviðfangsefni ritgerðarinnar er annars vegar að varpa ljósi á þróun íslenskrar löggjafar á sviði rafrænna undirskrifta, en hún byggir á evrópskri löggjöf. Samhliða því verður farið yfir hvernig EES-samningurinn hefur haft áhrif á íslenska löggjöf. Hins vegar verður kannað hvort réttaráhrif rafrænna undirskrifta séu þau sömu og eiginhandarundirskrifta. Samkvæmt eIDAS reglugerð Evrópusambandsins hafa verið skilgreindar þrenns konar gerðir rafrænna undirskrifta; einfaldar, útfærðar og fullgildar rafrænar undirskriftir. Reglugerðinni var ætlað að koma á þeirri meginreglu, að fullgild rafræn undirskrift hafi sömu réttaráhrif og eiginhandarundirskrift. Þrátt fyrir það má finna sums staðar í íslenskum lögum kröfu um skriflegt form löggerninga, sem gerir það ómögulegt fyrir rafræna undirskrift að hafa sömu réttaráhrif og eiginhandarundirskrift, jafnvel þó hún sé fullgild. Til þess að varpa ljósi á það hvernig fyrrgreindar formkröfur birtast í lögunum verður farið yfir fjölbreytt svið lagabálka og reynt að afmarka það hvort formkröfur þeirra feli í sér beina eða óbeina hindrun fyrir rafrænar undirskriftir. Niðurstaða ritgerðarinnar er sú að í íslenskum lögum má finna bæði beinar og óbeinar hindranir sem koma í veg fyrir réttaráhrif rafrænna undirskrifta.","abstract_html":"Ritgerð þessi ber titilinn „Lagaumhverfi rafrænna undirskrifta: Geta formkröfur íslenskra laga hindrað réttaráhrif rafrænna undirskrifta?“ Í nútímasamfélagi er í auknum mæli verið að færa undirskriftarleiðir yfir á rafrænt form þar sem þær meðal annars stuðla að þægindum, eru umhverfisvænar og með þeim er hægt að einfalda ýmsa ferla og auka sjálfvirkni hjá fyrirtækjum og einstaklingum. Meginviðfangsefni ritgerðarinnar er annars vegar að varpa ljósi á þróun íslenskrar löggjafar á sviði rafrænna undirskrifta, en hún byggir á evrópskri löggjöf. Samhliða því verður farið yfir hvernig EES-samningurinn hefur haft áhrif á íslenska löggjöf. Hins vegar verður kannað hvort réttaráhrif rafrænna undirskrifta séu þau sömu og eiginhandarundirskrifta. Samkvæmt eIDAS reglugerð Evrópusambandsins hafa verið skilgreindar þrenns konar gerðir rafrænna undirskrifta; einfaldar, útfærðar og fullgildar rafrænar undirskriftir. Reglugerðinni var ætlað að koma á þeirri meginreglu, að fullgild rafræn undirskrift hafi sömu réttaráhrif og eiginhandarundirskrift. Þrátt fyrir það má finna sums staðar í íslenskum lögum kröfu um skriflegt form löggerninga, sem gerir það ómögulegt fyrir rafræna undirskrift að hafa sömu réttaráhrif og eiginhandarundirskrift, jafnvel þó hún sé fullgild. Til þess að varpa ljósi á það hvernig fyrrgreindar formkröfur birtast í lögunum verður farið yfir fjölbreytt svið lagabálka og reynt að afmarka það hvort formkröfur þeirra feli í sér beina eða óbeina hindrun fyrir rafrænar undirskriftir. Niðurstaða ritgerðarinnar er sú að í íslenskum lögum má finna bæði beinar og óbeinar hindranir sem koma í veg fyrir réttaráhrif rafrænna undirskrifta.","abstract_has_math":false,"creators":["Rut Pétursdóttir 2003-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Háskólinn í Reykjavík"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025-06-10T14:04:06Z","date_published":"2025-06-10T14:04:06Z","updated_at":"2026-07-27T20:39:57Z","subjects":["Lögfræði","Rafrænar undirskriftir","Lög","EES-samningurinn"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://hdl.handle.net/1946/50538","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Háskólinn í Reykjavík"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Rut Pétursdóttir 2003-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2025-06-10T14:04:04Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2025-06-10T14:04:04Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2025-06-10T14:04:06Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Lögfræði","Rafrænar undirskriftir","Lög","EES-samningurinn"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["https://hdl.handle.net/1946/50538"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Ritgerð þessi ber titilinn „Lagaumhverfi rafrænna undirskrifta: Geta formkröfur íslenskra laga hindrað réttaráhrif rafrænna undirskrifta?“ Í nútímasamfélagi er í auknum mæli verið að færa undirskriftarleiðir yfir á rafrænt form þar sem þær meðal annars stuðla að þægindum, eru umhverfisvænar og með þeim er hægt að einfalda ýmsa ferla og auka sjálfvirkni hjá fyrirtækjum og einstaklingum. Meginviðfangsefni ritgerðarinnar er annars vegar að varpa ljósi á þróun íslenskrar löggjafar á sviði rafrænna undirskrifta, en hún byggir á evrópskri löggjöf. Samhliða því verður farið yfir hvernig EES-samningurinn hefur haft áhrif á íslenska löggjöf. Hins vegar verður kannað hvort réttaráhrif rafrænna undirskrifta séu þau sömu og eiginhandarundirskrifta. Samkvæmt eIDAS reglugerð Evrópusambandsins hafa verið skilgreindar þrenns konar gerðir rafrænna undirskrifta; einfaldar, útfærðar og fullgildar rafrænar undirskriftir. Reglugerðinni var ætlað að koma á þeirri meginreglu, að fullgild rafræn undirskrift hafi sömu réttaráhrif og eiginhandarundirskrift. Þrátt fyrir það má finna sums staðar í íslenskum lögum kröfu um skriflegt form löggerninga, sem gerir það ómögulegt fyrir rafræna undirskrift að hafa sömu réttaráhrif og eiginhandarundirskrift, jafnvel þó hún sé fullgild. Til þess að varpa ljósi á það hvernig fyrrgreindar formkröfur birtast í lögunum verður farið yfir fjölbreytt svið lagabálka og reynt að afmarka það hvort formkröfur þeirra feli í sér beina eða óbeina hindrun fyrir rafrænar undirskriftir. Niðurstaða ritgerðarinnar er sú að í íslenskum lögum má finna bæði beinar og óbeinar hindranir sem koma í veg fyrir réttaráhrif rafrænna undirskrifta.","This essay is titled \"The Legal Environment of Electronic Signatures: Can Formal Requirements in Icelandic Law Hinder the Legal Effects of Electronic Signatures?\" In modern society, there is an increasing trend towards transitioning signature methods to electronic forms, as they contribute to convenience, are environmentally friendly, and can simplify various processes and increase automation for businesses and individuals. The main focus of the thesis is twofold: firstly, to shed light on the development of Icelandic legislation in the field of electronic signatures, which is based on European legislation. In that context we will examine how the EEA Agreement has influenced Icelandic legislation. Secondly, it will be examined whether the legal effects of an electronic signature are the same as those of a handwritten signature. According to the European Union's eIDAS regulation, three types of signatures have been defined; simple, advanced and qualified electronic signatures. The regulation was intended to establish the principle that a qualified electronic signature has the same legal effect as a handwritten signature. Despite this, in some areas of Icelandic law, there is a requirement for legal documents to be in written form, which makes it impossible for electronic signatures to have the same legal effect as handwritten signatures, even if they are qualified electronic signature. A diverse range of legal texts will be reviewed in order to shed light on how the aforementioned formal requirements appear in the laws, and an attempt will be made to determine whether they constitute a direct or indirect obstacle. The conclusion of the essay is that Icelandic laws contain both indirect and direct barriers that prevent the legal effects of electronic signatures."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Lagaumhverfi rafrænna undirskrifta : geta formkröfur íslenskra laga hindrað réttaráhrif rafrænna undirskrifta?“"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Háskólinn í Reykjavík"],"dc:creator":["Rut Pétursdóttir 2003-"],"dc:date.accessioned":["2025-06-10T14:04:04Z"],"dc:date.available":["2025-06-10T14:04:04Z"],"dc:date.issued":["2025-06-10T14:04:06Z"],"dc:description.abstract":["Ritgerð þessi ber titilinn „Lagaumhverfi rafrænna undirskrifta: Geta formkröfur íslenskra laga hindrað réttaráhrif rafrænna undirskrifta?“ Í nútímasamfélagi er í auknum mæli verið að færa undirskriftarleiðir yfir á rafrænt form þar sem þær meðal annars stuðla að þægindum, eru umhverfisvænar og með þeim er hægt að einfalda ýmsa ferla og auka sjálfvirkni hjá fyrirtækjum og einstaklingum. Meginviðfangsefni ritgerðarinnar er annars vegar að varpa ljósi á þróun íslenskrar löggjafar á sviði rafrænna undirskrifta, en hún byggir á evrópskri löggjöf. Samhliða því verður farið yfir hvernig EES-samningurinn hefur haft áhrif á íslenska löggjöf. Hins vegar verður kannað hvort réttaráhrif rafrænna undirskrifta séu þau sömu og eiginhandarundirskrifta. Samkvæmt eIDAS reglugerð Evrópusambandsins hafa verið skilgreindar þrenns konar gerðir rafrænna undirskrifta; einfaldar, útfærðar og fullgildar rafrænar undirskriftir. Reglugerðinni var ætlað að koma á þeirri meginreglu, að fullgild rafræn undirskrift hafi sömu réttaráhrif og eiginhandarundirskrift. Þrátt fyrir það má finna sums staðar í íslenskum lögum kröfu um skriflegt form löggerninga, sem gerir það ómögulegt fyrir rafræna undirskrift að hafa sömu réttaráhrif og eiginhandarundirskrift, jafnvel þó hún sé fullgild. Til þess að varpa ljósi á það hvernig fyrrgreindar formkröfur birtast í lögunum verður farið yfir fjölbreytt svið lagabálka og reynt að afmarka það hvort formkröfur þeirra feli í sér beina eða óbeina hindrun fyrir rafrænar undirskriftir. Niðurstaða ritgerðarinnar er sú að í íslenskum lögum má finna bæði beinar og óbeinar hindranir sem koma í veg fyrir réttaráhrif rafrænna undirskrifta.","This essay is titled \"The Legal Environment of Electronic Signatures: Can Formal Requirements in Icelandic Law Hinder the Legal Effects of Electronic Signatures?\" In modern society, there is an increasing trend towards transitioning signature methods to electronic forms, as they contribute to convenience, are environmentally friendly, and can simplify various processes and increase automation for businesses and individuals. The main focus of the thesis is twofold: firstly, to shed light on the development of Icelandic legislation in the field of electronic signatures, which is based on European legislation. In that context we will examine how the EEA Agreement has influenced Icelandic legislation. Secondly, it will be examined whether the legal effects of an electronic signature are the same as those of a handwritten signature. According to the European Union's eIDAS regulation, three types of signatures have been defined; simple, advanced and qualified electronic signatures. The regulation was intended to establish the principle that a qualified electronic signature has the same legal effect as a handwritten signature. Despite this, in some areas of Icelandic law, there is a requirement for legal documents to be in written form, which makes it impossible for electronic signatures to have the same legal effect as handwritten signatures, even if they are qualified electronic signature. A diverse range of legal texts will be reviewed in order to shed light on how the aforementioned formal requirements appear in the laws, and an attempt will be made to determine whether they constitute a direct or indirect obstacle. The conclusion of the essay is that Icelandic laws contain both indirect and direct barriers that prevent the legal effects of electronic signatures."],"dc:identifier.uri":["https://hdl.handle.net/1946/50538"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Lögfræði","Rafrænar undirskriftir","Lög","EES-samningurinn"],"dc:title":["Lagaumhverfi rafrænna undirskrifta : geta formkröfur íslenskra laga hindrað réttaráhrif rafrænna undirskrifta?“"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T20:39:57Z"}